โลกมนุษย์ช่างรีบร้อน (ost. หอดอกบัวลายมงคล) ฉบับกู่เจิง part 2

โลกมนุษย์ช่างรีบร้อน (ost. หอดอกบัวลายมงคล) ฉบับกู่เจิง part 1 (ต่อในรีพลาย)

กระบี่หัก คนสิ้น ใต้หล้านี้ ไร้ซึ่งหลี่เซี่ยงอี๋อีกต่อไป (pt 2)

กระบี่หัก คนสิ้น ใต้หล้านี้ ไร้ซึ่งหลี่เซี่ยงอี๋อีกต่อไป (pt 1)

#บงกชรจนา กาว #ตี๋ฮวา วันนี้ (นึกออกตอนขับรถ) หลี่เซี่ยงอี๋เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหลี่ที่หลบซ่อนอยู่ในเคหาสน์บนหุบเขา ยากจะมีผู้คนพบเจอ เคหาสน์อยู่ติดแม่น้ำสายหนึ่ง วันหนึ่งเจอร่างของชายปริศนาหมดสติอยู่จึงเข้าไปช่วย ตอนหลังตั้งชื่อให้เขาว่าอาเฟย เซี่ยงอี๋อยู่คนเดียวลำพังในเคหาสน์ เห็นว่าเขาน่าจะเป็นเพื่อนคลายเหงาของตนได้

หอไม้หลังโตปรากฏขึ้นท่ามกลางป่าเขาอันเขียวขจี ภายในมีเงาร่างของคนผู้หนึ่งนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ผ่านไปไม่นานร่างเพรียวของบุรุษในชุดสีฟ้าอ่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่คนภายในหอไม้จะได้ถามไถ่เรื่องราวก็วิ่งขึ้นไปยังชั้นบน "พวกเจ้าทะเลาะอะไรกัน" หมอเทวดาเจ้าของหอไม้ถาม ทั้งยังมองไปยังอดีตคู่ปรับอย่างประมุขพรรคมารที่เดินตามหลังเข้ามา #ตี๋ฟาง

เรือนผมสีดำสลวยแปรเปลี่ยนเป็นสี ขาวโพลนดุจหิมะ "เพราะเหตุใด" ริมฝีปากบางกระอักเลือดสีสดออกมาคำโต "เพราะเหตุใดกัน" ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วทั้ง ร่างกายแต่ทว่ามันกลับเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับจิตใจที่แตกสลายนี้ "ทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้" ดวงหน้างามเหม่อมองไปยังบุรุษผู้นั้น ผู้ที่ตนรักอย่างสุดหัวใจ ผู้ที่เป็นสามีของข้าไป๋จิ๋วซือ "เฉินโจว" "เหตุใดท่านจึงวางยาพิษข้า" #ฮวาฟาง

ขออนุญาตนะคะ black purr เองค่า นามปากกาที่เขียนแฟนฟิคส่วนใหญ่จะใช้ kowling เป็นหลัก มีเฉพาะของด้อมเอนไฮเพนที่ใช้นามปากกา furrpaws ค่ะ ช่วงนี้ติดเขียนฝั่งซีรี่ส์จีน เน้นบ้านกงและทะเลชังเหยียนเป็นหลักค่าา เชิญแวะชมแวะชิมได้นะคะ :3 www.readawrite.com?action=user_...

โพสต์ขายตัวเองแบบเป็นกิจลักษณะ 📝 นามปากกา A Week Before Valentine / WIRUNYUPHA ส่วนใหญ่เขียนแฟนฟิค ช่วงนี้จมอยู่กับด้อมทีเร้ก เป็นโมอาค่ะ ทุกวันนี้ดำรงชีพด้วยการเขียนค่ะ แม้จะไม่ใช่นิยายก็ตาม 555 www.readawrite.com?action=user_...

ชอบมาก — www.readawrite.com/c/5cdb020f8b...

“กงซ่างเจวี๋ย” “…” “กลับบ้านกัน” “อืม” รัตติกาลอยู่เคียงข้างประมุขสายเจวี๋ยอย่างจงรักษ์ #ฟิคจรอนันต์

พี่กระต่าย🐰 x น้องจิ้งจอก🦊 "ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องพี่เอง ไว้ใจได้เลย" "ขอบคุณครับ คนเก่ง" เรื่องราวของจิ้งจอกหนุ่มที่หมายมั่นจะเป็นคนที่ดีกว่าเดิม แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อปกป้องสุดที่รักแสนบอบบางของตนเอง โดยหารู้ไม่ว่า... #ฟิคจรอนันต์

ช่วยซัพพอร์ตแมวอ้วมตัวนี้หน่อยได้มั้ยฮะ ช่วยซัพพอร์ตแมวอ้วมตัวนี้หน่อยได้มั้ยฮะ ช่วยซัพพอร์ตแมวอ้วมตัวนี้หน่อยด้ายมั้ยฮ้าาาร์~ นี่~~สามรอบเลิศๆ #CQ8

The moon is as beautiful today as it was 10 years ago 🌕 [Commission for the-wintry-mizzenmast ] #mysteriouslotuscasebook

พันธสัญญาเลือดมีขอบเขตถึงตรงไหน ใกล้ชิดมากไป คุ้นเคยจนวางใจ ความสัมพันธ์นี้เกินไปรึเปล่า ดวงจิตผูกพันแนบแน่น โลจิตจารสลักตรึงไว้ สัมผัสประทับตีตราลงนวลกาย ริมฝีปากเย้าหยอกชิงปราณทุกค่ำคืน ตามตัวรุ่มร้อนกงซ่างเจวี๋ยเหมือนถูกไฟสุม เขี้ยวคมกดลงทึ้งกัดวงแขนกอดรัดกักขัง “พอ..” “ข้ายังไม่ทันตั้งใจกินเลย” ปีศาจเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มันต้องการ มันอยากเสพรส

อวี่กงจื่อ ❌ อวี่กงจู่ ✅✅ สมเป้นองหยิงบ้านกง

you may say i’m a dreamer but การที่เด็กๆ คิดเลือกเส้นทางอนาคตจากรายได้ ไม่ใช่ความชอบอีกแล้ว มันน่าเศร้านะ โลกใบนี้ทำอะไรกับพวกเขา

ช่วงแรกที่ได้สติกลับมาหลีหลุนพบว่าตัวเองนอนอยู่ในกระท่อมบนโลกมนุษย์ บาดเจ็บ อ่อนแอ แม้แต่พลังปีศาจในกายก็เบาบางจนแทบไม่เหลือ หากแต่จอมปีศาจไม่สำนึกเสียใจกับเรื่องนี้ อย่างไรเสียมันก็ได้มอบสิ่งที่มีให้กับคนที่ต้องการมอบให้ไปจนหมดแล้ว ให้จูเยี่ยน เพื่อให้พลังนี้ช่วยคุ้มครองดูแล ให้จั๋วอี้เฉิน เพื่อฝากฝังจูเยี่ยนและต้าฮวง จากนั้นจึงพาตัวเองเข้าสู่ความตาย เพื่อปิดจบบทละครชีวิตที่แสนทรมาน

The demon that is the tree Li lun 🍀 #FangsofFortune #大梦归离 #YanAn

“ข้าไม่อยากฆ่าคน ข้าอยากเป็นหมอเพื่อช่วยผู้คนมากกว่า” “ฝันกลางวัน” “ใครบ้างไม่ฝัน อย่างน้อยก็มีกำลังใจใช้ชีวิต” “…” “เจ้าล่ะ มีเรื่องที่อยากทำหรือไม่?” “ไม่มี” “ไม่มีจริงหรือ” “ไม่มี ข้าไม่ต้องการสิ่งใดเพิ่มให้ตัวเอง” ข้าต้องการให้เจ้า ทว่า จะให้บอกออกไปได้อย่างไร ว่าฝันของข้าคือการทำให้ฝันของเจ้าเป็นจริง น่าอายเกินไปแล้ว

น้องหลีหลุนสวยมากชอบที่น้องยิ้มทุกครั้งตอนต่อสู้ มันสวยมันสะใจ ทุกกระบวนท่าสวยมาก สมกับที่เป็นนางพญาต้นไหวที่อยู่มาหมื่นปี นี่แหละปีศาจที่เหมาะสมกับจูเยี่ยนมากค่ะ

ไม่ปะติดปะต่อ​ ขาดๆเกินๆ แต่เขียนแล้วชอบมาก www.readawrite.com/a/a3a26d0c16...

"กูรักเค้าชิบหายเลย" "แล้วไง" "..." "แค่รักเฉย ๆ แต่ไม่ทำอะไรเลยแบบนี้ ต่อให้มึงรักเขาให้ตายเขาก็ไม่รู้หรอก" "กูไม่กล้าบอกนี่ กูกลัวเค้าหายไป แอบชอบแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วป่ะ" รอยยิ้มนั้นกันมามอง "หรือมึงว่าไง?" "อืม... ก็ตามนั้น" สุดท้ายก็ได้แค่รับคำเออออตามเงียบ ๆ ถ้อยคำในใจไม่ถูกเอ่ยบอกออกไป 'ก็เหมือนที่มึงไม่เคยรู้ ว่ากูเองก็รักมึงไม่แพ้ที่มึงรักเค้าไง' #ฟิคจรอนันต์

เมื่อโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อตามหาอีกครึ่งของตนเองยามฝนตกแล้วนั้นรอบข้างจึงแปรเปลี่ยน เสียงอีกครึ่งหนึ่งที่ถูกบั่นออกจะเข้าแทนที่ทุกสรรพสิ่งรอบกาย แต่พวกเขากลับมีสิ่งหนึ่งที่ต่างจากคนอื่น และไม่น่ายินดีเลยสักนิด "พี่คิดว่าเราจะได้เจอกันมั้ย" 'ซุ่นซี นั่นเป็นไปไม่ได้' "ทำไมเราถึงแตกต่าง" 'ความแตกต่างไม่ได้ลดทอนคุณค่าของนาย' 'อนาคตมันโหดร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ' #ฮวาฟาง

กจมเก่งเรื่องออกแบบคาร์ให้ซับซ้อนมากอะ บางคนภายนอกไม่ได้ดูซับซ้อนอะไรมาก แต่จริงๆคือแบบ โคตรลึก เหมือนจะเห็นแต่ไม่เห็นแบบจื่ออวี่ บางคนคือทั้งสงสารทั้งอยากให้ตายแบบจูเยี่ยน ไม่นับเสี่ยวจั๋ว กงเหมินคนอื่น มันแบบ ดูแล้วมันมีความเป็นคนสูงอะ แล้วมันทำให้คนอินตามได้ง่ายจริง

แบกกันเอง ยิ้มกันเอง เอิ้ลลบลบลลลบล ก็เอาดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊ดิ๊

#ฟิคจรอนันต์ #อวี่ฝาน #คู่มือการเป็นเลขาของคุณชายอวี่ "ฉันยอมแล้ว คราวนี้ไม่ว่านายจะขออะไรฉันจะให้นายทุกอย่างเลย" ถ้อยคำนั้นแทบอ้อนวอนร้องขอ "ทุกอย่างเลยเหรอครับ" "..." "งั้นผมไปก่อนนะครับ" ทว่ากงจื่ออวี่รู้ดี นั่นคือสิ่งเดียวที่เขาทำให้จินฝานไม่ได้ "ขอโทษ" อ้อมแขนตวัดกอดไม่ยินยอม เขาเห็นแก่ตัวเกินไป "จินฝานอย่าไปเลยนะ" "..." "อย่าทิ้งผมไปเลย"

"คุณเชื่อเรื่องระลึกชาติไหม" "เมื่อก่อนผมคงคิดว่ามันไร้สาระ" "ถ้าผมไม่ได้มาเจอกับคนคนนึง" เรื่องทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากคืนวันนั้น หลังจากที่เลิกงาน รถเจ้ากรรมก็ดันมาเสียซะได้ ไหนจะฝนที่ตกลงมาไม่หยุดนี่อีก "จะบ้าตายมือถือไม่มีสัญญาณเลยเนี่ยนะ" "เอาวะ กลับเองก็ได้" เสิ่นนั่วบ่นงุบงิบอย่างอารมณ์เสียแล้วรื้อหยิบของออกจากกระเป๋า ไม่นานร่มสีดำคันน้อยก็ถูกกางขึ้นเพื่อบังฝน #ฮวาฟาง

ฟ้าหม่นกระแสลมปราศจากความรื่นรมย์ โถงถ้ำสลัวด้วยบรรยากาศวังเวง มีละอองวับแวมของประกายแสงแห่งปราณผู้ถูกจองจำ กึก เคร้ง เสียงโซ่ตรวนถูกดึงรั้งทุกครั้งที่เคลื่อนขยับมันจำกัดเขตพื้นที่ ทุกสิ่งเพียงดำเนินไป สิ้นสุด จบลง คงอยู่ และเริ่มใหม่ ผู้จากไปไม่หวนคืน ผู้ยังอยู่เพียงต้องอยู่ต่อไป แค่คราวนี้ไม่ได้เดียวดาย #ฟิคจรอนันต์

เสียงฝีเท้าดังขึ้นผะแผ่วเคล้าไปกับเสียงเครื่องประดับดังกระทบกัน สัตว์จำแลงชะลอฝีเท้าก้าวเดิน ใบหูกระดิกรับจับทิศทาง วงหน้าหันเมียงมองนัยน์ตาสีเหลืองเปล่งประกายไม่เป็นมิตร เด็กหนุ่มชุดสีครามเข้มชะงักฝีเท้า คิ้วคมขมวดมุ่น ดวงตาเรียวสวยหรี่จ้องและเบิกกว้างด้วยความสงสัยเจือตกใจ

บ้านเรียบง่ายดังนี้ บ้านของกงซ่างเจวี๋ย และด้วยรักที่ล้นเปี่ยม เมื่อเสียไปจึงสุมแค้นไว้แน่นคับอก กงซ่างเจวี๋ยจึงได้ทุกข์ตรมกับเรื่องครอบครัว แสงอาทิตย์อัสดงเคลื่อนครองฟ้าถึงเวลาต่อจากจร การเที่ยวท่องในอดีตถึงคราวสิ้นสุด กระแสลมกาลเวลาเริ่มแปรเปลี่ยน ปีศาจบรรพกาลจำต้องกลับช่วงเวลาที่ตนจากมา สุนัขป่าหยัดกายลุกเดินออกจากพุ่มไม้ด้วยความไม่เร่งรีบ แต่ดูเหมือนชะตาจะนำพาอีกครั้ง

“สัญชาตญาณดีแต่เด็กเลยสินะ” เทพปีศาจบ่นพึมพำ เมื่อครู่แตกตื่นจนเผลอเกร็งตัวกลั้นหายใจไปเสี้ยววิ กระทั่งตระหนักได้ว่าตนมีอำนาจบังตา จะกลัวทำไมแค่มีมนุษย์มองจ้อง กงซ่างเจวี๋ยทำให้ข้าเป็นพวกขี้ระแวงไปหมดแล้ว!!! หลี่หลุนยังคงเร้นกายยอบตัวลงนอนทอดสายตามองความเป็นไปด้วยท่าทีสงบ มองเหล่าคนเดินเข้าและออก มองเรือนพักที่เข้าสู่ความเงียบ

พวงหางสีดำสะบัดโบกไปมาอย่างแรงด้วยความครึ้มใจ เสียงใบไม้กิ่งไม้เสียดสีกันดังแซ่กๆ เรียกให้คุณชายน้อยที่กำลังเดินมุ่งเข้าเรือนต้องหันมอง ดวงตาเรียวสวยหรี่จ้องไปยังทิศทางของพุ่มไม้ สายลมพัดแผ่วกิ่งไม้ไหว ไร้สิ่งใดซุกซ่อน คุณชายเจวี๋ยจึงได้พาน้องของตนกลับเข้าเรือน

ทว่าเจ้าเด็กจิ๋วที่อยู่ข้างกายนั่นใครกันนะ.. ใบหน้านั้นไม่เหมือนเจ้าเด็กพิษเลยสักนิด ไม่ใช่กงหยวนจื่อ แล้วใครกัน หลี่หลุนพยายามนึกคิดเท่าที่จะพอระลึกได้ กงซ่างเจวี๋ยมีน้องชาย กงหล่างเจวี๋ย

คนหนึ่งสวมชุดสีหม่นครามประดับด้วยสายรัดคาดเศียรผสมไหมทองล้ำค่า คนหนึ่งสวมชุดสีฟ้าอ่อนคาดรัดหน้าผากด้วยไหมทองแบบเดียวกัน รอยยิ้มคลี่ประดับใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดวงตาสุกใสเปล่งประกายมีชีวิตชีวา เค้าโครงใบหน้านั้นละม้ายคล้ายคลึงขุนพลแห่งบรรพตอยู่หลายส่วน ไม่ผิดแน่ กงซ่างเจวี๋ย

อำนาจพิศวงของกระแสลมกาลเวลายังคงเข้มขลัง หลี่หลุนจึงเลือกที่จะท่องไปในอดีตที่ตนย้อนกลับมาอีกระยะหนึ่งด้วยอยากเห็นประมุขสายเจวี๋ยเมื่อครั้งเยาว์วัยเป็นยักษ์เป็นมารแต่เด็กเลยรึเปล่านะ.. อยากจะรู้จริงๆหมาป่าตัวใหญ่จึงเดินเลียบเคียงไปตามแนวป่าพุ่มไม้ หายเข้ามุมอับซุกซ่อนในอาณาเขตเรือนไม้หลังงาม ในห้วงวิสัยสัตว์ร้ายจำแลงตนมีเด็กหนุ่ม2คนเดินเล่นหยอกเย้าเคียงกันมา คนหนึ่งตัวสูงอีกคนตัวเล็ก

อดีตผ่านพ้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงแก้ไข หรืออาจจะทำได้ แต่มันย่อมเกิดผลกระทบอื่นตามมา และต้องแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม หลี่หลุนมีอำนาจมากพอที่จะกระทำสิ่งใด ทว่าเมื่อตริตรองดูแล้วนั้น.. เป็นผู้ท่องสัญจรไปน่ะดีแล้ว อย่างไรเสียเรื่องราวจะเกิดย่อมต้องเกิด ร่างสูงสง่าก้าวเดินย่ำไปตามทางแล้วคืนร่างกลับเป็นสุนัขป่าตัวใหญ่สีนิลกาฬหายลับเข้าเขตพุ่มไม้ข้างเจวี๋ยกง

ตำหนักสูงตระหง่านกลางหุบเขา เคล้าไปด้วยความอบอุ่นแห่งสายใยครอบครัว ตลบอบอวลไปด้วยรัก เจวี๋ยกงในอดีตช่างแตกต่างจากเจวี๋ยกงที่หลี่หลุนอาศัยอยู่ลิบลับ อดีตนี้เองที่กงซ่างเจวี๋ยยึดติด ถือมั่น ครอบครองและหล่อเลี้ยงไว้ในใจ เทพปีศาจบรรพกาลทอดสายมองความเป็นไปด้วยความสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง

เพียงสายลมพัดผ่าน โมงยามแสนแปรปรวนปรากฏขึ้น กระแสธารเวลาอันน่าพิศวงกำลังนำอดีตมาฉายชัดในปัจจุบัน และหยุดปัจจุบันให้ช้าลง พร้อมเผยอนาคตลิขิตฟ้าให้ได้ยลวับแวม หลี่หลุนสงสัยในความแปรปรวนนั้นจึงก้าวเข้าไปในห้วงมิติ ย้อนไปสู่อดีต เมื่อครั้งวันวาน #ฟิคจรอนันต์

“ปีศาจอย่างข้าต้องเพียรบำเพ็ญเป็นร้อยเป็นพันปีเพื่อให้ได้รู้สึกอย่างมนุษย์ ท่านตัดทิ้งง่ายดายเช่นนั้นเลยหรือ” “สิ่งพรรค์นั้นไร้สาระ ตัดซึ่งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาสิจึงจะสามารถครองพลังยิ่งใหญ่แห่งสามภพได้”

หลี่หลุนก็เหมือนตี๋เฟยเซิงอ่ะ ชีวิตนี้ข้ามีความปรารถนา​เดียวเว่อๆ แล้วมันจะน่านอยตรงไหนรู้มะ พยายามแทบตายเขาก็จะเลือกคนอื่นก่อนเสมอ คือที่รักเขาอ่ะเขาก็รู้ แต่เขาไม่อยากอยู่แล้ว เจ็บสัส

เขาเดินมาหยุดรอข้ามถนน ไม่นานสัญญาณไฟก็ฉายขึ้น รถหยุดรอให้คนข้าม ผู้คนจำนวนมากรีบเดินข้ามไปยังอีกฟากหนึ่ง "อ๊ะ..ขอโทษครับ" เสิ่นนั่วชนเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำ เขาหันกลับมามองก่อนจะรีบเดินออกไปให้เร็วที่สุด เดินออกมาไม่นาน เสียงต่างๆเงียบลง ราวกับว่าทุกสิ่งหยุดนิ่ง ภาพเรื่องราวต่างๆผุดขึ้นมาทีละนิด หยาดน้ำใสเอ่อล้นดวงตากลมโต ความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้นในจิตใจ

รู้สึกว่าพอยิ่งโต โดนงานกับชีวิตอันเหนื่อยล้าเคี่ยวกรำมากขึ้น กลายเป็นว่าเราค่อยๆ สูญเสีย artistic delicacy บางอย่างไปโดยไม่รู้ตัว กลับมาทำงานแปลงานเขียนละมู้ดมันไม่ได้เลย เลยยิ่งนับถือสายผลิตที่ยังหล่อเลี้ยงดอกไม้ในหัวใจให้เบ่งบานไว้ได้ ทุกคนสุดยอดมากๆ 😔🌻

ให้ทุกวันเป็นสีชมพู 😘😘 ต้าเมิ่งออนได้แร้ววว

สวัสดีค่ะ นี่ก็คืออุ๋ม (อีกครั้ง) เป็นนักวาดสายพืชและเห็ดราจ๋า ๆ ค่ะ (แต่ความจริงก็วาดคนอยู่นะ) พืชที่วาดมักจะชอบวาดพืชดอกค่ะ เพราะชอบงานสีสันสดใส ส่วนเลือกวาดจากอะไร บางทีเลือกจากความไม่แมสของเขา เช่นวัชพืช หรือพืชที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน และที่สำคัญคือกินได้-- ใช้เทคนิคสีอะคริลิคบนกระดาษกับวาดบน procreate คับ #movideaeart #สายผลิต

แฟนฟิคชั่นและแฟนอาร์ตจากเรื่อง #หอดอกบัวลายมงคล คู่ #ตี๋ฮวา 👇 (กำลังจะรวมเล่มพิมพ์มานับปี✨)

น้ำหยดลงบนหินทุกวัน หินบอกว่า: “เส้นทางต่างกันไปกันไม่ได้” #ฟางฮวา #หอดอกบัวลายมงคล

me : หน้าที่หลัก ต่อหลังคา ที่เหลือคนยุให้ซื้อเป็นคนต่อ #หอดอกบัวลายมงคล