Bu üç gün de... Kapıyı açsam ne değişecek? Telefonu açsam hangi cümle içimdeki bu ağırlığı kaldıracak? Hangi mesaj,hangi ses,hangi "iyi misin?" gerçekten dokunabilir ki bu kadar susmuş bir benliğe. O yüzden kimse benimle bayramlaşmasın.

Ben… Sırrına erdiğimi sandığım yerde aslında sadece erdeme biraz daha yaklaşmışım. Bu üç sene bana bunu öğretti.

Farkında mısınız? Gürültü yavaş yavaş artıyor… ama kimse "bu bir savaşın sesi" demiyor.

Yeni dünya düzeni denilen şey,aslında bir sabah ansızın kurulmuş bir sistem değil;yıllardır örülen,ilmek ilmek işlenen bir dönüşümün adıdır.Teknolojinin hızla ilerlediği,sınırların dijitalleştiği,gerçek ile sanalın iç içe geçtiği bu çağda insanlık,tarihinin en büyük sınavlarından birini veriyor.

Biz sana güzel bir dünya sunamadık. Çünkü açgözlüler hiç doymadı.

18 Mart,yalnızca bir tarihin adı değildir;bir milletin aklının,sabrının ve sarsılmaz iradesinin dünyaya attığı imzadır.18 Mart Çanakkale Zaferi,gücün yalnızca silah ve sayıdan ibaret olmadığını,asıl belirleyenin strateji ve inanç olduğunu kanıtlamıştır. 18 MART ÇANAKKALE ZAFERİ 🕊🕊🕊🇹🇷🕊🕊🕊

Kim olduğun değil,ne yaptığın belirler her şeyi.Çünkü kader,bekleyenlere değil;o anı fark edip değiştirenlere aittir. Bazı anlar vardır… Sessizdir ama yankısı yüzyıllar sürer. 18 MART ÇANAKKALE ZAFERİ 🕊🕊🕊🇹🇷🕊🕊🕊

Kadın,doğanın en sessiz ama en güçlü cümlesidir. Ve o cümle,her çağda yeniden yazılmaya devam eder.

Ve bazı sessizlikler vardır ki… Bir çığlıktan daha çok yankı yapar insanın içinde.

Her celalin içinde saklı bir cemal vardır. Ve insan, en çok karanlıktan geçerken ışığa yaklaşır.

Tanımadığın bir şehirde yürümek biraz da kendinle baş başa kalmaktır. Seni tanımlayan hiçbir şey yoktur orada. İsmin, geçmişin, alışkanlıkların… Hepsi geride kalmış gibidir. Sanki dünyanın haritasında küçücük bir noktaya dönüşürsün.

Merhaba dünya. Sana bazen iyi davranmadık. Ormanlarını kestik,denizlerini kirlettik,gökyüzünü dumanla kapladık.Ama yine de her sabah güneşi doğuruyorsun bize.Her bahar yeniden yeşeriyorsun.Sanki insanlığa bir şans daha verircesine.

İnsanoğlu,belki de farkında olmadan hayatı boyunca toprağa geri dönmenin provasını yapmıştır. Bir tohum gibi....

Hey sen… Kendinden kaçmayı bırak. Çünkü nereye gidersen git… Ben hep sen olacağım.

Bir gün onun sesinin artık duyulmadığını,o keskin zekânın,o birikimin,o kendine has anlatımın sustuğunu düşünmek.Bir kütüphanenin kapısının kapanması gibi olurdu.Çünkü o yalnızca bir tarihçi değil;geçmiş ile bugün arasında köprü kuran,insanlara düşünmeyi öğreten bir hafızasıydı.

Bir gün var olamama ihtimalinden korkarak,kendini hazır hissetmediğin bir geçişin eşiğinde evrenden mezun olmak üzere olan bir öğrenci gibi hisset.

Gerçek kurtuluş,gemideki herkesin güvenle yol alabilmesindedir.Birkaç kişinin konforu değil,herkesin onurlu ve adil bir yaşam sürebilmesi bu yolculuğu anlamlı kılar.Çünkü fırtına çıktığında,gemiyi kurtaracak olan şey yalnızca birkaç kişinin gücü değil;birbirini koruyan insanların varlığıdır.

Bazen sınıflar,unvanlar ve sahip olunanlar insanlara farklı dünyalarda yaşadıklarını düşündürür.Oysa hayatın en büyük gerçeği şudur:Aynı havayı soluyor,aynı toprağın üzerinde yürüyor ve aynı geleceği paylaşıyoruz. Birinin acısı görmezden gelindiğinde,aslında hepimizin geleceğinden bir parça eksilir.

Toplum dediğimiz şey bir yolculuktur.Zengin ya da yoksul,güçlü ya da güçsüz.Bir yerde adalet sarsıldığında,bir yerde vicdan susturulduğunda,bir yerde insan hayatı değersizleştiğinde o sarsıntı er ya da geç geminin her köşesine ulaşır.Çünkü hiçbirimiz diğerinden tamamen ayrı değiliz.

Unutmayalım ki hangi sınıfta olursak olalım,aslında hepimiz aynı gemideyiz.Kimi güvertede rüzgârı daha rahat hisseder,kimi dar kamaralarda sıkışmış hisseder kendini.Kimi manzaraya bakarken umutla konuşur, kimi dalgaların sesini daha yakından duyar.Ama deniz aynı denizdir,fırtına aynı fırtına.

Gelmekte Olan Depreme Hazır mıyız? Biz bu soruyu aslında ilk kez sormuyoruz. Toprak daha önce de titredi,şehirler yıkıldı,hayatlar yarım kaldı. Ama her felaketten sonra aynı cümle yeniden havada asılı kaldı:Bir sonraki depreme hazır mıyız?

Eşitlik yalnızca takvimde işaretlenen bir günün konusu değildir.Bir günde hatırlanıp,ertesi gün unutulacak bir kavram hiç değildir.Eşitlik;yaşamın her anında,her sokakta,her evde,her iş yerinde var olması gereken bir nefes gibidir. Tüm kadınlara sevgiyle🕊🕊🤍🕊🕊

Bazen insanın en gürültülü yeri dışarısı değil,kafasının içidir.Orada susmayan düşünceler vardır. Geçmişten kopup gelen cümleler,yarım kalmış konuşmalar,keşke’ler,neden’ler… Birbirine çarpa çarpa dolaşır zihnin dar sokaklarında.

Amik Ovası sabahları başka doğar.Güneş,toprağın üzerinden ağır ağır yükselirken buğday başakları altın gibi parlar;pamuk tarlaları,sanki gökyüzünden kopmuş bulutları yere sermiş gibi uzanır. Biz Amıklılar,o toprağın kokusuyla uyanırız.Çamurun,terin,rüzgârın ve inatçılığın kokusuyla.

Kapitalist ve emperyalist düzenin en görünmez ama en ağır bedelini çoğu zaman kadınlar öder.Özellikle az gelişmiş ülkelerde kadının varlığı çoğu zaman bir insan olarak değil,kontrol edilmesi gereken bir beden,susturulması gereken bir ses gibi görülür.İktidarlar büyüdükçe kadınların hayatı küçülür.

Gerekli hatırlatma... İnsan tarihten ders çıkarabiliyor mu???

Üç maymunu oynamaya devam mı yoksa insan olmaya cesaret mi?

Savaş denilen şey yalnızca cephede patlayan bombalardan ibaret değildir.Savaş,insanın evinin içine kadar giren bir korkudur.Gökyüzünde duyduğun her uğultu,gecenin ortasında irkilerek uyanmandır.Güvende kalmak,işte tam da böyle zamanlarda bir insanın en büyük duasına dönüşür.

Dokunduğumuz her şeyi yok ediyoruz.Toprağa değiyoruz,beton oluyor.Denize değiyoruz,plastik kokuyor.Bir ağaca uzanıyoruz,gölgesi kesiliyor. Sevmeyi bile hoyrat öğrendik. Sarılırken sıkıyor, Korurken boğuyor, Sahiplenirken tüketiyoruz. Dokunduğumuz Her Şeyi Yok Ediyoruz.

Hayat,çoğu zaman sıradanlığın içine gizlenmiş olağandışı anlardan ibarettir.Aynı sokaktan geçeriz,aynı gökyüzüne bakarız,aynı kelimeleri duyarız;ama bir gün,o tanıdık manzaranın içinden beklenmedik bir ışık süzülür.İşte o an,hayat bize konuşur: "Ben sandığından daha derinim."

Toprağın artık taşıyacak gücü kalmadı.Her gün biraz daha ağırlaşıyor.Her gün biraz daha kan kokuyor dünya. Öldürmeyi durdur. Yaşatmayı öğren.

Bizler nice fidanları daha çiçek açmadan,tomurcuk vermeden kara toprağın soğuk kucağına bıraktık. Sevdayla büyüteceğimiz umutları tek tek saydık, Ve her birini siyah bir torbaya koyduk.

Kimi izler rüzgârla silinir.Ama bazıları yağmurla daha da belirginleşir.Zorluklar,kayıplar,acılar… Hepsi karakterimizin toprağında daha derin izler açar. Ve biz fark etmeden,başkalarının yolunu aydınlatan patikalara dönüşürüz.

İnsan ruhu,boyun eğmediği sürece yenilmez.Çünkü asıl zafer,hayata rağmen değil;hayata rağmen kendin olmaktan vazgeçmemektir.

Çocukların ölmediği bir dünya,barışın gerçekten var olduğu tek dünyadır.

Gökyüzü geniştir;acılarımızı da,umutlarımızı da içine alacak kadar. Bu yüzden bu gece başını kaldır ve söyle dileğini. Belki evrene değil ama kendine verdiğin bir söz olur. İYİ GECELER

Dünya haritası kimin gözü altında? Bir plan gibi,duygusuz bir hesap gibi. Ama tarihin her zaman bir sırrı vardır:Karanlık odadaki hiçbir konsey insan kalbini öngöremez. Çünkü gerçek güç komploda değildir.Karanlıktan korkmayan aydınlığın içindedir.

İnsanlık sandığımız kadar güçlü değil.Bunca teknolojiye,bunca bilgiye,bunca kalabalığa rağmen insan hâlâ son derece kırılgan bir varlık.Bir sözle incinebilen,bir kayıpla dağılan,bir hastalıkla savrulan. Hayatın karşısında çoğu zaman sandığımız kadar dayanıklı değiliz.

Kapitalist,Emperyalist ve az gelişmiş ülkelerde kadının yok sayılması,katledilmesine bir gönderme. Kadınların üzerinde uygulanan gücü,iktidarları bu şekilde görmek rahatsız edici gibi dursa da böyle deneyimlemiyor muyuz?

Savaşın en ağır yükünü hep çocuklar taşır. Oysa hiçbir savaş onların değildir.

Mart ayı… Kışın yorgunluğunu taşıyan ama içinde baharın ilk nefesini saklayan bir aydır. İnsan hayatında da çoğu zaman tam böyle bir yere denk düşer: Bitmek ile başlamak arasındaki ince çizgiye.

Şubat geldiğinde içimde iki duygu yan yana duruyor:biri derin bir yas,diğeri tarifsiz bir şükür. Çünkü bu ay her ne kadar sevdiklerimi benden koparmış olsa da seneler önce bana bugün kızımı verdi.🕊🕊🤍🕊🕊

İnsanlar gider. Beklentiler kırılır. Ama insanın içindeki ışık,karanlığın en yoğun olduğu anda bile yol göstermeye devam eder. Ve bazen insanın yapması gereken tek şey, o ışığa güvenmektir.

Yolunuzdan iyilik eksilmesin, Kalbinizden merhamet, Ellerinizden paylaşmak gitmesin. Gönlünüz bol olsun. Hatay halkı adına teşekkür ederim. 🕊🕊🤍🕊🕊 x.com/i/status/202...

Asla birine her şeyini anlatma! Bir düşmanını eğitiyor olabilirsin.

Mirasa,Kimliğe ve Zamansız Güzelliğe İthafen🕊🕊🤍🕊🕊

Tanrı'dan bir şey istediğinde,Tanrı sana istediğin şeyi mi verir? yoksa istediğin şeye ulaşabileceğin fırsatları mı sana sunar?

Bu yas bir zayıflık değil. Bu,sevmenin en ağır hâli. Bu, "vardın" demenin en acı yolu. Sevdiceğim… 19 Şubat 2025 Saat 15:00

BİR HİKAYE SATTILAR

Burqa city adlı film,Afganistan'da burka giymenin zorunlu olduğu bir şehirde geçiyor. Filmden eğlenceli ama düşündüren bir sahne. İzahı olmayan şeyin mizahı olur.