Elk beeld is een zijnstoename. #gadamer

En op het plankje daarnaast… #boekhandel #donner #rotterdam

Tussen Epictetus en Heraclitus bij boekhandel #Donner in Rotterdam ;-)

Zelfde vraag voor wanneer die vlucht de tijdsperiode van het ontstaan van de aarde tot nu is. De antwoorden op deze vragen zetten de zaak toch wel enigzins in perspectief. (2/2)

Stel de tijdsperiode van het ontstaan van leven op aarde tot nu is een vlucht van Amsterdam naar New York. Welk tijdsgedeelte van die vlucht is dan de periode van de eerste homo sapiens tot nu? (1/2)

N(All A are B) and ‘All A are N(B)’—and given a semantics that rigidly fixes the actual world, where N(All A are B) means that in all possible worlds all A are B, and ‘All A are N(B)’ means that everything that is A in the actual world is B in every possible world in which it exists? (2/2)

How many valid syllogisms do we obtain when the four classical categorical judgments (‘All A are B,’ ‘No A are B,’ ‘Some A are B,’ and ‘Some A are not B’) are extended to twelve modal judgments by introducing a necessity operator N—allowing forms such as (1/2)

A hologram is not a substance. We and the world around us are substances. Therefore, we are not a hologram as some physicists start to believe.

wellicht een redelijke graadmeter voor die specifieke waarde. In elk geval is het een interessant alternatief voor de eindeloze stroom van opinies erover in de media en vooral ook online. (2/2)

Zolang de financiële markten met stijgingen of dalingen reageren op Trumps woorden, hecht men hoe dan ook in een bepaalde mate inhoudelijk waarde aan zijn politieke uitspraken. De mate van marktresponse is zo beschouwd (1/2)

Vandaag een klein wonder bij Fred’s Koffie in de Tollensstraat in Amsterdam Oud-West: een cappuccino decaf die qua smaak werkelijk niet van een reguliere cappuccino te onderscheiden is. Respect.

en daarmee van de werkelijkheid van het goddelijke als wijze van zijn. Zo tekent zich wellicht een hermeneutisch-fenomenologische weg naar God af. In elk geval lijkt mij dit een interessante uitbreiding van Gadamers project. (2/2)

Het hermeneutisch-fenomenologisch herwinnen van het waarheidsgehalte van de kunstervaring, en daarmee van de werkelijkheid van het esthetische als wijze van zijn, kan analoog wellicht ook leiden tot het herwinnen van het waarheidsgehalte van religieuze ervaring, (1/2)

Vanuit Gadamers beeldontologie kan Christus worden begrepen als beeld van God waarin God als het uitgebeelde werkelijk aanwezig is en zelfs meer zichzelf en zijnder is dan zonder deze uitbeelding in en door Christus.

Want door hen te lezen, lees ik als het ware toch nog Heidegger zonder Heidegger zelf te lezen ;-) (3/3)

Op enig moment legde ik mijzelf daarom de regel op om voorlopig geen Heidegger meer te lezen. Deze regel viel mij zwaarder dan gedacht. Het lezen van Visser en Gadamer werd daarom een manier om onder deze regel uit te komen. (2/3)

Hoe ik erbij kwam om Gadamer te gaan lezen? Eigenlijk om dezelfde reden als waarom ik eerder Vissers ‘Heidegger en Nietzsche’ las. Ik was enige tijd geleden zo gehecht geraakt aan het lezen van Heidegger dat ik op een gegeven moment vooral Heidegger las. (1/3)

Op zich kan ik wel tegen een stootje, maar vanochtend na het zoals altijd luisteren naar de podcast van @ajboekestijn en @robdewijk zonk de moed mij toch wel in de schoenen 😉

Kunst kan een plaats van waarheid zijn omdat het zijn pas waarlijk is wanneer het verschijnt.

How could I have missed this? How could I? #LoveOverGold

Wie dat toch doet, toont een gebrek aan realiteitszin en daarmee een onvermogen tot strategisch handelen. (2/2)

De harde realiteit is dat het internationale oorlogsrecht – of, preciezer, het jus ad bellum – feitelijk niet meer functioneert. Het heeft weinig zin om tegen beter weten in een beroep te blijven doen op regels die in de praktijk niet meer worden gehandhaafd. (1/2)

die (3) zich uitstrekt over het theoretische, praktische en esthetisch-teleologische domein. Kant reduceert deze rijke sensus communis tot louter reflecterende oordeelskracht binnen het esthetisch-teleologische domein, die bovendien geen kennis meer oplevert. (2/2)

De retorisch-humanistische traditie begrijpt de sensus communis als (1) een vorm van kennis die (2) zowel bepalende als reflecterende oordeelskracht, gemeenschappelijke oordelen en gedeelde beoordelingsprincipes omvat, en (1/2)

Vandaag weer twee keer een minicollege #retorica gegeven voor de tweejarige masteropleiding Filosofie van Cultuur en Bestuur (FCB) tijdens de VU-mastervoorlichtingsdagen. Dit keer met aandacht voor woordkunst, effectieve invloedstijlen en sensus communis.

ook heus wel eens een huis als huis herkent. Precies deze laatste bepalende oordeelskracht is ook onmisbaar voor de discursieve rede omdat theoretische redeneringen uiteindelijk op gegeven gevallen moeten worden toegepast. (2/2)

Zowel de retorisch-humanistische wijsheidstraditie als de theoretische schoolgeleerdheid bedienen zich van #oordeelskracht. Reflecterende oordeelskracht maakt immers een inherent onderdeel uit van de retorische sensus communis, terwijl deze sensus (1/2)

die mogelijk wordt gemaakt door een zekere afstand tot zichzelf en zo de grondslag vormt van zowel esthetisch als historisch besef. (2/2)

Tact berust op een binnen een traditie historisch gevormd zintuiglijk gevoel voor het passende en voor proportie dat zich beweegt binnen een onbepaalde, concrete algemeenheid (1/2)

het vertrouwen, de ervaring, de kennis en het netwerk missen om effectief aan het geheel leiding te kunnen geven. (2/2)

De bewering dat je tijdens een oorlog eindeloos omgekomen leiders kunt blijven vervangen door opvolgers klopt niet. Na vier of vijf keer kom je in lagen van de organisatie terecht die eenvoudigweg (1/2)

Het symbool is ontologisch en de allegorie is ontisch. #gadamer

My top three arguments for theism. [Gold] Ontological argument* [Silver] Fine-tuning argument [Bronze] Semantic argument *) The 2012 version of Alexander Pruss

Morgen geef ik een #masterclass over argumenten voor algemeen theïsme en vervolgens specifiek het christendom, in het kader van een retraite over geloof en wetenschap bij Nieuw Sion in Diepenveen. Mooi om te doen. (2/2)

Afgelopen maandag gaf ik bij GSR in Rotterdam een #lezing over redelijke argumenten voor de God waarvan het christendom al sinds eeuwen getuigt. (1/2)

die het esthetische oordeel regulatief oriënteert zonder het tot een begripsmatig, constitutief oordeel te maken. (2/2)

Bij het Kantiaanse #schoonheidsideaal wordt, in aanvulling op de onbepaalde algemeenheid van het schone, een tweede onbepaalde algemeenheid binnengehaald, namelijk die van het zedelijke als rede-idee, (1/2)

Recently I created a Github pages for my Github repository ‘Filosofische-bijdragen’: emanuelrutten.github.io/Filosofische...

Maar omdat zij begrensd blijven tot de subjectieve vermogens van het subject en bovendien geen kennis betreffen, bereiken zij niet het Heideggeriaanse ontologisch zijnsverstaan. (2/2)

De Kantiaanse rede-ideeën en het Kantiaanse schoonheidsoordeel overschrijden beide het ontische denken, omdat zij zich respectievelijk regulatief en reflectief onttrekken aan vastomlijnde begripsmatige constitutie van oordelen. (1/2)

Een materialist zou dan eigenlijk, om een uitdrukking van Aristoteles te gebruiken, moeten zwijgen als een plant. En hetzelfde geldt voor een sprekende fysicalist of naturalist. (2/2)

Als mijn #semantischargument voor de afwezigheid van universele eigenschappen succesvol is, wat mijns inziens het geval is, dan levert een sprekende materialist een performatieve tegenspraak op. (1/2)