از اگرها وُ ولی‌ها باید گریخت.

خشکانده‌اند ریشه‌های علاقه را.

نفس شب تنگ است بی او.

هر چه بود گذشت.

معانی متعدد نگاه در دالان دل.

همین که نیست یعنی هست.

پشتِ پلکش استعاره‌ی معناست.

به چشم دنیا دیدنش را کلمه شدن.

عبارات ناعلاج دوری در فلسفه‌ی داغ تابستان.

قلب از آستانه‌ی تحملش گذر می‌کند در تصویری که رویا نیست.

تغییری ندارد حالِ نگاهش.

عبور کردی وُ تواناتری.

می‌توانست دیده نشود وقتی می‌بوسید.

زاییده‌ی کلمات توام، بیشتر از این شعرم نکن!

خواب کلمه‌ای را می‌بیند که دیگر نیست.

رشته نخ‌های ویرانی را از رابطه‌ای به رابطه‌ی دیگر می‌بریم.

به تکاندن خود ادامه می‌دهیم با در آغوش کشیدن کسی که دوستش داریم.

طریقِ بی‌طریقی، راهی که نهایتی ندارد.

نفسِ شب تنگ است در هوایِ بی‌هوایَش.

ترانه‌ی شب از چشمهایش شعله‌ور است.

«اگر تو زخم زنی بِهْ که دیگری مرهم و گر تو زهر دهی بِهْ که دیگری تریاک» حافظ

خرامیدن در خوابی که نشانی از او دارد.

ترجمانِ نگاهَش شعر می‌شود.

بی‌سبب نیست که هنوز زنده‌ام، کلمات نجاتم می‌دهند.

می‌توانست در خیرگی روحش را عریان کند.

امتداد دارد معنا در نگاه.

‏هنوز یک هنوز دیگر باقی است.

تن از انحنای تنهایی می‌خواهد که بگریزد.

غمی دارد که صبحانه نمی‌خورد.

در شب یادش غلیظ می‌شود.

حنجره‌ی پنهان سکوت را صدا می‌شوی.

دفعات پنهانی نبودن را محو می‌شوی.

هم‌فکر با باد در مواجهه با موهایش.

لب می‌زنی وُ انکار می‌شوم.

صورت کلمه را می‌بوسد وُ در آغوش می‌گیرد.

توان خواب شدن در بیداری را به دست آوردن.

دیوار سکوت چشم‌اش همین خرده زخم‌هایی‌ست که به تن دارم.

بی‌جانی کلمه را از آغوشی خالی می‌توان فهمید.

او کلماتی جادویی داشت که به کار شاعران بیشتر می‌آمد.

چون غارنشینی بدوی کلمات حک شده در چشمانت را می‌خواندم.

احیای جان خسته‌ی تن با آغوش میسر بود.

کلمات از حد نگاه می‌گذرند گاهی.