Με δεδομένη την ουσιαστική αλληλοεισχώρηση του φιλοσοφικού και του πολιτικού, αυτό που προβληματικοποιείται είναι η πραγμάτωση του πρώτου ως του δευτέρου, η

Η άρνηση δεν εξαντλείται στο να αποκλείει το θετικό, αλλά το αναδημιουργεί πέρα από τα επιφανειακά όριά του, το καταστρέφει και το διατηρεί, και υπηρετεί τη

Ως φιλοσοφία προβάλει αυτό που λέμε το γεγονός (événement )μιας ρηξιγενούς τοπικής.Μιας μή ορατότητας,ενός μη ψεύσιμου,αναποφάνσιμου &μιας υπαρξιακής κατάστασης

Η κεντρική εξουσία ανησυχεί και επεμβαίνει, ενώ εμείς, που την κατοικούμε διαφοροποιητικά, τελώντας άνευ όρων (οφείλουμε να) γρηγορούμε. Η διαλεκτική σύνθεση δεν

Το ανθρώπινο αυτοεπινοείται στην κοίτη μιας ανιστορικής και ταυτόχρονα διαστρωματωμένης από πλέγματα μνήμης, τυγχάνοντος/τύχης και ανάγκης φύσης.

Το σύμπλεγμα «εξουσία-γνώση» αυτοκαταφάσκεται μέσα απο μία σύμφυρση προθετικοτήτων και υπο τον μανδύα μιας ποικιλόμορφης ορθολογικότητας.

Τα ιστορικά a priori διέπονται από ασυνέχειες.Τις διασχίζει δηλαδή το απρόβλεπτο,η σκιότητα του καθετοποιημένου χρόνου, το ξάφνιασμα της στιγμής, ένα αποκύημα

Στοχεύεται ένα είδος οντολογίας του ετερογενούς μέσα από μια ιδιότυπη αναζήτηση της αλήθειας ή της καταγωγής που, όμως, δεν παραπέμπει σε καμιά γνωστή αρχή

Διάβαζα τις προάλλες ένα κείμενο του Ζακ Ρανσιέρ,ενός πολιτικού φιλοσόφου 1ης γραμμής,μαθητή &συνεργάτη του Λ.Αλτουσέρ,ο οποίος παραπέμποντας στον M.Foucault,έλεγε σε

Ένας νέος ορισμός της διαλεκτικής θα τη διαχώριζε από διατυπώσεις ολιστικού ή μεταφυσικού (αφηρημένου,παγιωτικού) χαρακτήρα &θα την τοποθετούσε σε ένα ταυτόχρονα

Το γίγνεσθαι,η αλλαγή συντελούνται μέσα στο ασυνεχές.Ο σχεδόν κανονικός ρυθμός του οποίου μπορεί να συστήσει ένα είδος ασυνέχειας-συνέχειας του

Η νεωτερικότητά μας, μια ερωτηματοθεσία πάνω στη δυνατότητα κάθε γνώσης μέσω μιας γλώσσας που διαχέεται, η θεματική αυτού που επακολουθεί και που ονόμασαν

Έχουμε μια διαλεκτική της επιστήμης που,μέσω μιας μεθοδικής,διαρκούς,γενικής αμφιβολίας, αναπτύσσει μια ελευθερία διαφοροποίησης μάλλον παρά μια βούληση

Το φαντασιακό έχει κατακρατηθεί σε ένα επίπεδο κορυφαίας επιλογής,ένα είδος επανεπίσκεψης των βασικών τόπων παραγωγής νοήματος,που δεν κυριαρχούνται τυπολογικά

Σήμερα ο κόσμος μας μαστίζεται από μία χωρίς προηγούμενο πολυπλοκότητα, από μία βαθιά αίσθηση διακινδύνευσης και ένα φάσμα απρόβλεπτου που δεν έχουν λάβει χώρα

Ο σημερινός φιλόσοφος —υπογραμμίζω πως και στην Ελλάδα δεν εκλείπει— οφείλει μέσα ιδίως από την συνακολουθίες, γειτνιάσεις, επαφές, σχέσεις, συναντιλήψεις και

Βαδίζουμε, από άποψη μεθοδολογίας, προς μια ερμηνευτική κριτική που εντοπίζει μικρές περιόδους ύπαρξης και λειτουργίας μιας επιστήμης (episteme) όπως, διαδοχικά,

Derrida, Foucault, Heidegger. Δεν υπάρχουν λέξεις...

Η φιλοσοφία βρίσκεται ανάμεσα στο λυκόφως και το λυκαυγές της νύχτας. Απολαμβάνει δλδ μια νύκτα, που σημαίνει ότι βρίσκεται σε μια κατάσταση υποσχετικής αναμονής,

Η ελλειπτική περιπλοκότητα του πραγματικού, από τη μια μεριά, και το σχήμα της «δημιουργικής φαντασίας», από την άλλη, μας οδηγούν στο να θέσουμε την πολλαπλότητα

Το νόημα σε επίπεδο φύσης,υφίσταται μια διαδικασία μεταμόρφωσης χωρίς διαμεσολάβηση,προϋποθέτει ένα εσωτερικό ή μια παραγωγική εστία που δεν είναι του

Ζούμε εποχή πλήρους χαλάρωσης αξόνων βεβαιότητας ενός συστήματος αξιών για τον άνθρωπο,όπως ελευθερίας,αλληλεγγύης,ισότητας,όπου η άσκηση ελέγχου παίρνει

Η φιλοσοφία βρίσκεται ανάμεσα στο λυκόφως και το λυκαυγές της νύχτας. Απολαμβάνει δλδ μια νύκτα, που σημαίνει ότι βρίσκεται σε μια κατάσταση υποσχετικής αναμονής,

Μια νέα διαλεκτική θα ενεργοποιούσε το στοιχείο της άρνησης μα θα απέβαλλε το ιδεαλιστικό της περίβλημα (ιδέα,ένα,ίδιο)θα εξέφραζε την ένταση των αντίθετων &των

Ας επαναλάβουμε για λογαριασμό μας την αυθεντική υπόθεση της τέχνης, που από παρέκταμα λόγου στην αρχαιότητα και εξαρτημένο αντανακλαστικό υπόταξης στο Μεσαίωνα

Το παρρησιαστικό είναι ipso facto εκτεθειμένο στο έλεος του κινδύνου μιας αρνητικής συσσωμάτωσης κακής έριδος, που εκβάλλει σε πρακτικές αναίρεσης, εξάλειψης,

Η άρνηση δεν εξαντλείται στο να αποκλείει το θετικό, αλλά το αναδημιουργεί πέρα από τα επιφανειακά όριά του, το καταστρέφει και το διατηρεί, και υπηρετεί τη

Η εποχή μας δοκιμάζεται πολλαπλώς: έκλυση όλων των δεσμευτικών όρων σε έξεις &συμπεριφορές, επανατοποθέτηση κάθε αρχής &αξίας για τον κοινωνικοπολιτικό άνθρωπο,

Ο 20ος αι. μας έδωσε αυτή την πρωτοφανή,ανεπανάληπτη εμπειρία των 2 πολέμων,των ποικιλώνυμων ολοκληρωτισμών &πακτωλούς αίματος.Η αρχή σταθερότητας την οποία

Η εποχή μας δοκιμάζεται πολλαπλώς: έκλυση όλων των δεσμευτικών όρων σε έξεις &συμπεριφορές, επανατοποθέτηση κάθε αρχής &αξίας για τον κοινωνικοπολιτικό άνθρωπο,

Τα γαλλικά είναι η γλώσσα του Θεού... η γλώσσα της Φιλοσοφίας... Une langue excellente!!! (προφέρεται: Ην Λάνγκ Εξελάν) https://twitter.com/josephstalkin/status/1454086134838013957/video/1

Η κεντρική εξουσία ανησυχεί και επεμβαίνει, ενώ εμείς, που την κατοικούμε διαφοροποιητικά, τελώντας άνευ όρων (οφείλουμε να) γρηγορούμε. Η διαλεκτική σύνθεση δεν

Η εκάστοτε μορφή ορίζεται στην ιστορικότητά της όχι αναγκαστικά με την έννοια μιας συσσώρευσης σχέσεων που οδηγούν σε αποτίμηση «ηθικής ολοκλήρωσης» ή

Καθώς τίθεται το στοίχημα μιας αντίστασης και μιας πρωτογενούς αναφοράς στον εαυτό του, τους άλλους και το άλλο: οξύνεται η συνείδησή μας του πραγματικού και

Το φαντασιακό, νοείται ως συνθήκη αμετάστρεπτης δυνατότητας δημιουργίας (ανα)παραστάσεων, νοηματοδοτικών συμπλεγμάτων και εικόνων σε ένα κόσμο οιονεί

Το νόημα σε επίπεδο φύσης,υφίσταται μια διαδικασία μεταμόρφωσης χωρίς διαμεσολάβηση,προϋποθέτει ένα εσωτερικό ή μια παραγωγική εστία που δεν είναι του

«O άνθρωπος που κατανοεί το Είναι,είναι ένα ον,που είναι αυτό που είναι,συν τη δυνατότητά του να γίνει κάτι που ακόμα δεν είναι.Ενα ον μπροστά από τον εαυτό του,ένα

Η νεωτερικότητά μας, μια ερωτηματοθεσία πάνω στη δυνατότητα κάθε γνώσης μέσω μιας γλώσσας που διαχέεται, η θεματική αυτού που επακολουθεί και που ονόμασαν

Συγκροτείται ιστορικά το κύριο σώμα μιας αρνητικο-θετικής διαλεκτικής σκέψης, για να λογαριαστεί,να αφουγκραστεί συνάμα τον απόηχο μιας στοχαστικής, εξαντλητικά

Αντί για αντίφαση θα ήταν ακριβέστερη η χρήση του όρου αντίθεση ή μάλλον «διαφοροποίηση σημασίας» ανάμεσα στην παροντική και την προγενέστερη γνώση, ενόψει μιας

Η διαλεκτική του κρυφού και του φανερού μέσα όχι από την ομιλία, ούτε από τη σκέψη, ούτε από μια διάθεση αποσαφήνισης και προχωρήματος ερμηνείας κάνει ώστε το

Η έμφαση δίνεται στην αίσθηση της πολιτικής διαφοράς &του διαχωρισμού με όρους παραγωγής αλήθειας, ενώ έχουμε να κάνουμε σήμερα με μια απενσάρκωση του πολιτικού

Συγκροτείται ιστορικά το κύριο σώμα μιας αρνητικο-θετικής διαλεκτικής σκέψης, για να λογαριαστεί,να αφουγκραστεί συνάμα τον απόηχο μιας στοχαστικής, εξαντλητικά

Όλα τελούν υπο την ορθολογικοποιημένη ή ορθολογικοποιήσιμη καλύπτρα ενός κοινωνικού(!) -επιπλέον- φαντασιακού, που διέπει ενα θεσμικό - συμβολικό δίκτυο μιας

Η φιλοσοφία ως θεμελιώδης γνωστική έξη προϋποθέτει το καθεστώς φιλίας,έντασης &αρμοδιότητας-απόφασης.Ο Πλάτων την υπερπροσδιόριζε πολιτικά,ενώ ο Νietzsche την

Προέχει μια διαδικασία μεταμόρφωσης του όντος μέσα από ένα σύνθεμα σχέσεων δύναμης, η νεωτερικότητά μας προορίζεται να γίνει μετανεοτερικότητα, καθώς τη