Höfðu jarls liðar útnes hroðit, rógþings vanir sem refar hundum. Unnum vit Hjálmarr, er hinig fórum, eldi ok usla eytt langskipum. ǪrvOdd Ævdr 31 (Ǫrv 101)

Herstefnir lætr hrafn hungrs fullseðjask ungr; ilspornat getr ǫrn aldrlausastan haus, vilja borg en vargr vígsára klífr grár; opt sólgit fær ylgr — jǫfurr góðr vill svá — blóð. SnSt Ht 51

Sjá megu rétt, hvé, Ræfils ríðendr, við brô Gríðar fjǫrnis fagrt of skornir, foldviggs, drekar liggja. ESk Øxfl 10

Eingin heyrðuz eingi vurðu jöfn tíðindin fyrr nie síðar, bæði senn því mær og móður, mann og guð, bauð trúan að sanna. Loftin sungu komnum kóngi kunnigt lof, þar er hirðar runnu; himna dýrðin hneigð á jörðu; hier samteingduz menn og einglar. Anon Lil 34

Vaðr lá Viðris arfa vilgi slakr, es rakðisk, á Eynæfis ǫndri, Jǫrmungandr at sandi. Bragi Þórr 2

Harðan þrýtr á hvítum harm Sólborgar armi. ESk Lv 11

Segja menn, at manni mjó Hlín hafi sínum, fjarðarelgs, of folgit fleyvangs hugi ranga. En grjótǫluns grátna golffit vitum sitja; hykkat hœlibrekku hrannlogs at því sanna. GSúrs Lv 25 (Gísl 28)

Ungan frák þik, eyðir, þrøngva, ulfa gráðar, þeira ráði; skildir stǫkk með skœðan þokka skeiðar brands fyr þér ór landi. Arn Hryn 7

Ástríði lát œðri, Alfhildr, an þik sjalfa, þér þótt þinn hagr stórum — þat vildi goð — batni. Sigv Lv 30

Blés of böðfúsa bragna fjölmagnat hregg á herbygðum hríðar brimskíðum. Upp rak alkeppna öld með herskjöldu grundar gjálfrs undit grand at Skotlandi. Sturl Hrafn 16

Borinn var blóms með æru Bartoloméus að skarta; Indía liet á landi lífið, flegið með knífi, þann er þúsund sinnum — það er ritningar vitni — sigrar sæta fegri sólar guðs fyrir stóli. Blessi hier blíðr guð inni Bartoloméus minni. Anon Alpost 9

Engr fær töld með tungu tákn þín, er nú skína, hjálpar hneigistólpi heims alls, of kyn beima. Æxtr ferr valt til vaxtar vegr þinn, er berr fegri, hreinn, en hugðu vinnim, hverja dýrð, of skýrða. Anon Líkn 41

Ok vegþverrir varra vann fetrunnar Nǫnnu hjalts af hagli oltnar hlaupár of ver gaupu. Mjǫk leið ór stað støkkvir stikleiðar veg breiðan urðar þrjóts, þars eitri, œstr, þjóðáar fnœstu. Eil Þdr 6

Haki Kraki hamdi framdi geirum eirum gotna flotna. Hreytir neytir hodda brodda brendiz endiz báli stáli. Anon (FoGT) 27

Þat veit hverr, at Haraldr gilli vas samfast sex vetr konungr, áðr * lofðung af lífdǫgum tírarlaust tóku fyrðar. Sás at Krists kirkju jarðaðr í Bjǫrgyn bróðir jǫfra. Anon Nkt 55

Ok munu Írar angr of bíða, þats aldri mun ýtum fyrnask. Nús vefr ofinn en vǫllr roðinn; munu of lǫnd fara læspjǫll gota. Anon Darr 8 (Nj 60)

Rétt hykk kjósa knôttu karlfolk ok svá jarla, af þvít eignum lofða Ôláfar frið gôfu. Haralds arfi lét haldask hvardyggr ok sonr Tryggva lǫg, þaus lýðar þôgu, laukjǫfn, af þeim nǫfnum. Sigv Berv 6

Vann Róms gǫtu ræsir Þrœnda fœti farna, sás frama drýgði. Sótti síðan ok synðum hrauð hers oddviti helga dóma. Ív Sig 8

Ǫll hefr ætt til hylli Óðins skipat ljóðum (algilda mank) aldar (iðju várra niðja). En trauðr, þvít vel Viðris vald hugnaðisk skaldi, leggk á frumver Friggjar fjón, þvít Kristi þjónum. Hfr Lv 7 (Hallfr 10)

Myndit vitr í vetri vekjandi mik sekja (þér ák, lífhǫtuð, launa) lǫgráns (of þat vánir), ef níðbræði næðak (nás fallins) mér ásar (Hugins létum nið njóta) nágrundar, Vermundi. Þmáhl Máv 3 (Eb 5)

Ǫll biðr Egða stillir eggdjarfra lið seggja sund fyr sínu landi sóknǫrr stika dǫrrum. Jǫrð mun eigi verða auðsótt Fila dróttins sǫngherðǫndum sverða. Sik beztan gram miklu. Steinn Óldr 8

Alin vas rýgr at rógi — runnr olli því Gunnar; lôg vask auðs at eiga óðgjarn — fira bǫrnum. Nú ’ro svanmærrar síðan svǫrt augu mér bauga lands til lýsi-Gunnar lítilþǫrf at líta. GunnlI Lv 12 (Gunnl 19)

Hirtisk hǫlðar at hæða bœkr; nemi skynsemi ok skili gǫrla, hvat táknat mun í tǫlu þessi; esat enn liðin ǫll spásaga; þó eru mǫrgum myrk môl própheta. GunnLeif Merl I 100

Kapp lét hǫlðr með heppni — hríð gerðisk þá sverða; hrátt gat hrafn at slíta hold — Más syni goldit. Enn vas vágs at vígi viggríðandi síðan — kœnn bar greipr at gunni gjarna — Skúfs ok Bjarna. Þorm Þorgdr 5 (Fbr 6)

Vôn ák — út á Spáni vas skjótt rekinn flótti — — flýði margr af mœði menlundr — konu fundar. Því erum vér, at vôru* væn hljóð kveðin þjóðum, — valr tók vǫll at hylja — verðir Ermingerðar. Rv Lv 20

Þann skal hring um höggva, er Hálfdanar átti, áðr oss tapi ægir, auðigr faðir, rauðan. Sjá skal gull á gestum, ef vér gistingar þurfum — þat dugir rausnarrekkum — í Ránar sal miðjum. FriðÞ Lv 13 (Frið 15)

Vǫrðr gekk meir at morði Magnús kjalar vagna — þat vas frægt — í fagran framstafn varar Hrafni. Gerðum þar, svát þverrði, þengill, en óx fengi, — skeiðr nam herr at hrjóða — húskarla lið jarli. ÞjóðA Magnfl 12

Þars, sem lofðar líta lung váfaðar Gungnis. Bragi Frag 4

Byskup* eftir bænir feskar beiðir jarl til dráps að leiða; höggið náði hann að þiggja og hæstum sig gaf drottni kæstum. Jartegnir, sem jafnan birtaz, andi guðs á váru landi unnið hefir fyr ástvin þenna ótal manns til heilsubótar. Anon Heil 18

Fagnaðu, mildi megnuð móðir alls ins góða; sonr þinn sínum mönnum setr öllum þig betri. Þinn brár hljómr á himnum hljóð yfir allar þjóðar; frumtígnuð, mátt fagna, frú mín, lofi þínu. Anon Mdr 20

Lôgu fallnir í fen ofan Valþjófs liðar vôpnum hǫggnir, svát gunnhvatir ganga môttu Norðmenn yfir at nôum einum. Anon Harst 1

Lútr ek sat; lengi ek hölluðumz; mjök var ek þá lystr at lifa; en sá réð, sem ríkr var; frammi eru feigs götur. Anon Sól 36

Almdrósar fór eisu élrunnr mǫrum sunnan trjónu tingls á grœna tveim einum selmeina, þás ellifu allar allreiðr Dana skeiðar Valsendir hrauð vandar víðfrægr at þat síðan. Gsind Hákdr 2

Gollkennir lét gunni (grœðis hests) fyr vestan (Þundr vá leyfðr til landa) Lundún saman bundit. Fekk, — regn Þorins rekka rann — of þingamǫnnum, ýglig hǫgg, þars eggjar, Ulfkell, bláar skulfu. ÞKolb Eirdr 14

Hrauð í himin upp glóðum hafs; gekk sær af afli; bǫrð, hykk, at ský skerðu; skaut Ránar vegr mána. Anon (SnE) 13

Réð ágætr ok ellifu sextán vetr Sigurðr fyr ríki, áðr mannskœð Mœra dróttins banasótt brygði lífi. Anon Nkt 50

Kœnn njóti vel vænnar vinr minn konu sinnar — víst esat dapr of drósir drengr — ok eigi lengi. Ólsv Love 3

Blíðan gœddi bjǫrtum auði Bjarnar hlýra Frakklands stýrir; stórar lét sér randgarðs rýrir ríks keisara gjafir líka. Hônum lét til hervígs búna harra spjalli láðmenn snjalla alla leið, áðr ǫðlingr næði Jóta grundar Césars fundi. Mark Eirdr 24

Ófs fekk orðstír hæfan auðar mildr, sem vildi, gráns fyr gjöfli sína grafþveings boði veingis. Átti vin, því að veitti vell …dr ímu svellir, hann und hverjum runni Hamdis bríkr af slíku. Anon Gyð 4

Ólíkr est þú yðrum niðjum, þeims framráðir fyrri vôru. Anon (Sv) 6

Vasat villr staðar vefr darraðar of grams glaðar geirvangs raðar, þars í blóði í brimils móði vǫllr of þrumði, und véum glumði. Egill Hfl 5 (Eg 38)

Sigurðr, vartu eigi þar er sex hruðum hábrynjuð skip fyr Hólmsnesi. Vartu ok eigi vestr með Skolla, þá er Engla gram aldri næmðum. ǪrvOdd Lv 11 (Ǫrv 44)

Hrafna sék til hafnar — hræs minnask þeir — sinna, þars flaut und nið nýtum Norðmanna skip forðum. Gjalla hôtt fyr Hillar hvern dag frekir ernir, endr þeirs Ôleifr grenndi, innan, mǫrgu sinni. Sigv Lv 21

Svá kveðk snyrti-Freyju — snimr trúða ek brúði — gamðis vangs of gengna greipar báls ór skôlum, at vegskorðar verði varrskíðs nemi* síðan — sǫddum hǫlðs á holdi hrafna — mér at tafni. KormǪ Lv 23 (Korm 25)

Undraz tók inn forni fjandi fæddan mann, er skilja var bannað, og þvílíkt, sem andinn segði orðin slík af tungu forðum: ‘Þykki mier, sem nýjung nökkur nálgiz heim og ættir beima; eitthvað klókt mun drottinn dikta: duldr em eg, því að ferr af huldu. Anon Lil 39

Lét aldrigi úti ósvífr Kraka drífu Hlǫkk í harða þjokkum Hornskógi brô þorna. Fila dróttinn rak flótta fjanda grams til strandar; auð varð út at reiða allskjótt faðir Dóttu. Grani Har 1

Ýmisst vann sá * unnar, — írsk fell drótt — þás sótti, Baldr, eða brezkar aldir — brann eldr — Skotaveldi. Arn Þorfdr 14

Máría, kreistu mjólk ór brjóstum, mín drotning, fyrir barni þínu! Dreyrug föðurnum sýn þú sárin, sonr Máríu, er naglar skáru! Eg vænumz, að ykkrum þjóni eingi kvöl megi drotna leingi, miskunnar þá er mjúkust renna merkin slík um himnaríki. Anon Lil 87

Mér hafa frændr at fundi — fersk vôn gleði — þessum — rœðik heldr fyr hǫlðum hugat mál of þat — brugðizk. Torogætir ’ro — teitan tók hrafn á ná — jafnan — ek em við ógnar rekka óhryggr — vinir tryggvir. HólmgB Lv 7 (Korm 41)

Angrfellir, vast ǫllum einn postolum hreinni heilags Krists í hæstu, happskeytr, fǫruneyti. Unni engum manni jafnheitt friðar veitir þýðr sem þér ok móður — þats minniligt — sinni. Kolb Jónv 1