Skínn með sælu sannri — sannfriett er það — manna hjálparván og hreinum hæst líf guði ið næsta. Lýtr öll veröld ítri yfirþjóðkonungs móður; verð er drottning dýrðar dæmd til efri sæmdar. Anon Mdr 9

Ættbœti firr ítran allríks, en biðk líkna trúra tyggja dýrum, Torf-Einars, goð, meinum. Arn Þorfdr 25

Svalteigar mun selju salts Víðblinda galtar rafkastandi rastar reyrþvengs muna lengi. HSt Frag 3

Heyrðu til afreks orða, Eysteinn konungr beinna! Sigurðr, hygg at því, snøggum, sóknsterkr, hvé ferk verka. Drengr berr óð fyr Inga; yðart biðk magnit styðja mærð, þás miklu varðar, máttig hǫfuð áttar. ESk Geisl 8

Hét * dǫglings dóttir Þóra; sú vas gipt gǫfgum manni. Allra helzt, sús Jóan fœddi, vas sonsæl systir jǫfra. Anon Nkt 67

Aura gafk á eyri, (af skar mær) at bærisk Týr (sýndisk mér) taura (tveim gangvegum þeima). Vesa mun blóð af blóði — bjóð aldri þat skaldi, þeims ǫlverki orkar ásar — tveggja gása. KormǪ Lv 47 (Korm 68)

Réð Heita konr hleyti herþarfr við mik gerva; styrk lét oss of orkat jarls mægð af því frægðar. Arn Rǫgndr 2

Aldr hefk frétt, þats feldu fránstalls konur allar — verðrat menja myrðir mjúkorðr — hǫfuðdúkum. Nú tér Hlǫkk of hnakka haukstrindar sér binda — skrýðisk brúðr við bræði bengagls — merar tagli. Rv Lv 6

‘Gyðinga fólk með grimd og háði geingu að og hræktu á leingi; bundu, meiddu, börðu og hæddu bæði mann og guð várn sannan. Virðar grimmir vísi dýrðar völdu allskyns písla fjölda; bjart gjör eg, að mitt brjóst og herðar bar það angr, að eg mátta ei ganga. Anon Mgr 14

Ǫrbeitir varð úti unnar viggs at liggja átta dœgr við ótta endr, síz víg of bendak, þás hjǫr-Móði hríðar herðandi lét sverða snarr á seima þverri sárvǫnd roðinn standa. GDrop Lv 5 (Dpl 6)

Taki þér Gizur … mann Angantýs, kominn af Árheimum! HlǫðH Lv 3 (Heiðr 114)

Hafa skal ek baug ór beggja höndum ór svefnhúsi seggja meiðma. Sá er hugr á mér af þeim hringi digrum; verðr þeim, er varðar við lítilmagna. FriðÞ Lv 24 (Frið 30)

Haraldr vas bitr at berjask bǫðreifr með Ôleifi; þar gekk harðra hjǫrva Hringr ok Dagr at þingi. Réðu þeir und rauðar randir prútt at standa — fekk benþiðurr blakkan bjór — dǫglingar fjórir. Þorm Lv 22

Sættisk síðan — siðr batnaði — hugfullr konungr við hatendr sína. Þann gaf brǫgnum, es búendr ôttu, rétt, ráðspakir rœkðum launa. Gísl Magnkv 7

‘Hvern býð eg’, kvað hinn heimskugjarni, ‘hjörva lund að missa fjörvi, veðra, hválfs að vísi heiðrar, vella njótr, en hafnar blótum.’ Ýtar kváðuz eingla gæti jötna róms hafa hugað að þjóna; meiðar tóku dapran dauða Drafnar elds í Jésú nafni. Kálf Kátr 40

Lýtr fyr lǫngum spjótum landsfolk; bifask randir; kveðr oddviti oddum Eyvindar lið skreyju. Eyv Lv 3

Slíkt kennir mér at sofa lítit marga grímu ok mjök vaka: er bróðir minn brenna skyldi kvikr í eldi með konungs rekkum. Hróksv Hrkv 19 (Hálf 69)

Tók friðsamr til fǫðurleifðar ok ársæll Óláfr kyrri. Sá réð* gramr grýttri foldu samfast ve*tr sjau ok tuttugu. Anon Nkt 40

Þrír höfðingjar þetta píndu þrifligt sprund á margar lundir; trúðrinn liet, sá er týndi dáðum, tungu skera úr vífi jungu. Brúði hjó hann með sverði á síðu; saklaus gjörði hun drottni þakkir; ástir fær af kærum Kristi Kristína fyr þrautir sínar. Anon Mey 49

Urðut bjartra borða byggvendr at þat hryggvir: þá vas Ið- með jǫtnum -unnr nýkomin sunnan. Gerðusk allar áttir Ingvi-Freys at þingi (váru heldr) ok hárar (hamljót regin) gamlar, Þjóð Haustl 10

Vigg ok Stúfr vas með Skævaði, Þegn knátti Blakkr bera; Silfrtoppr ok Sinir, svá heyrðak Fáks of getit, Gullfaxi ok Jór með goðum. Þul Þorgþ I 2

Dísir bið þú þér dróttins mála vera hollar í hugum; viku eptir mun þér vilja þíns alt at óskum gá. Anon Sól 25

Ef væri Bil báru brunnins logs, sús unnum — opt gerik orðaskipti einrœnliga — á bœnum. SkrautO Frag 1

Nær f…z jafnt og aurar æskibjóðr frá þjóðum virðing … valstafna … jafnan. Allr þóttiz þá Ullar ielherðandi verða skýrr af skreytiárum skorðu mars fyr borði. Anon Gyð 6

Ró skyldu menn reiði gefa; raunlítit kømsk opt á þrefa; gagarr er skaptr, þvít geyja skal; gera ætlak mér létt of tal. Verit hafði mér verra í hug; var þat nær sem kveisu flug; jafnan fagnar kvikr maðr kú; kennir hins, at gleðjumk nú. Anon Mhkv 4

Skjǫldungi róm skyldir skýja tjalds ok aldar greitt, sem gǫfgast mætti, grandlausum stef vanda. Ern skóp hauðr ok hlýrni heims valdr sem kyn beima; ǫrrs ok ǫllu dýrri élsetrs konungr betri. Gamlkan Has 20

Hǫrðs, síz hermenn firrðu — hlíf raufsk fyr gram — lífi, auðn at Engla stríði ómjúk, konung sjúkan. Ǫr brá Ôleifs fjǫrvi ǫld, þars herr klauf skjǫldu; folks odda gekk fylkir fund, en Dagr helt undan. Sigv ErfÓl 19

Harra kveðk at hróðrgjǫrð dýrri hauklundaðan Dana grundar. Mark Eirdr 1

Reisum vé fyr vísa! Verum þungir Kuflungum! Lǫtum brýndan hjǫr bíta! Bolum tafn und kló hrafni! Hnekkjum fjanda flokki! Friðum land jǫfurs brandi! Rjóðum dǫrr í dreyra! Drepum meira hlut þeira! Blakkr Lv 1

Efna hygg, þat Yggjar ek hef heitit mô feitu; sundlíri flýgr sára svangr fyrir eyrar tanga. Veitk, at vér munum hljóta — vels fallit þat — allir, — hljómrs af Hildar glaumi — Hallgrímr, farar tíma. Hávh Lv 4 (Háv 5)

As promised, Vol. 5 (Poetry in the Sagas of Icelanders) is now out of embargo and online — skaldic.org/m.php?p=vol&...

Ástsamlig ráð mun þú, einkason, þau er ek hefi í kvæði kent; fræði þessi láttu fylgja þér alt til endadags. Anon Hsv 148

Várum reiðir, þá er randberendr hoska hittum fyr Hólmsnesi. Réðum eignaz allar gerðar snyrtidrengja af sex skipum. ǪrvOdd Ævdr 29 (Ǫrv 99)

Aldrspelli kveðk ollu Ingolfs sonar — hingat frétt es víg, sem vættik — vald* hô-Sleipnis tjalda. Fell fyr frœknum stilli — fjǫrtjón vas þat ljóna; lítt vas þat til þrætu — Þórbrandr drasils vandar. Þorm Þorgdr 2 (Fbr 3)

Óbróðurliga vartu leikinn, in ágæta systir! AngH Lv 6 (Heiðr 106)

Ok þar varð, es vinir fellu magar Hallgarðs, manna blóði Stafaness við stóran gný vinar Lóðurs vágr of blandinn. Eyv Hál 8

Fullǫflugr lét fellir fjall-Gauts hnefa skjalla — ramt mein vas þat — reyni reyrar leggs við eyra. Víðgymnir laust Vimrar vaðs af frônum naðri hlusta grunn við hrǫnnum. Hlaut innan svá minnum. ÚlfrU Húsdr 6

Fekk lofsæll land með hringum Óláfr einn allt inn digri. Réð hróðmǫgr Haralds ins grenska fimtán vetr foldu grýttri. Anon Nkt 28

Hlýði! Hapta beiðis hefk mildinga gildi; því biðjum vér þagnar, þegna tjón at fregnum. Glúmr Gráf 1

Óðu fast, en Fríðar flaut, eiðsvara Gauta setrs víkingar snotrir sverðrunnit fen, gunnar. Þurði hrǫnn at herði hauðrs run*kykva nauðar jarðar skafls af afli áss hretviðri blásin, Eil Þdr 9

Áttak ei við léttan auðar hlyn né blauðan; þann var vont at vinna vóm í heiðnum dómi. Veitk, þá er ljós nam líta, ljót varð ásjón Sóta; vildi geymir galdra greypr í jörðina steypaz. HǫrðG Lv 5 (Harð 12)

Sær skjǫldungs niðr skúrum; skǫpt darraðar lyptask; hrindr gunnfana grundar glygg of frœknum tiggja. Geisa vé fyr vísa; veðr stǫng at hlym Gungnis; styrk eru mót und merkjum málms of ítran hilmi. SnSt Ht 52

Mér bar hljóm í heimi, hǫr-Bil, þás vit skilðumk, — skekkik dverga drykkju — dreyra sals fyr eyru. Ok hjǫrraddar hlýddi heggr rjúpkera tveggja — koma mun dals á drengi dǫgg — læmingjahǫggvi. GSúrs Lv 36 (Gísl 39)

Some Christmas cheer: on 1 January, volume 5 of the Skaldic Project (Sagas of Icelanders) will be out of embargo and available without login on our website!

Þú ert elskandi ein af sprundum, ágætust fyrir lítillæti, um bætandi bragna syndir; blessuð mær, þú ert drotni kærust. Þú ert hitnandi heilags anda höll og prýdd með dáðum öllum, ei kennandi, kvitt af syndum, krafta þraung en löstinn aungvan. Anon Lil 90

Kveðit mun, Hropts (at heiptum) hyrskerðir, mér verða (kunnak áðr) fyr Enni Yggs teiti (svá leita), es lútviðir létu lœkendr, þeirs skil flœkja, — eggjumk hófs — at hjøggak Hlín goðvefjar mína. Þmáhl Máv 9b (Eb 11)

Veit, at vér megim réttan, vits brunnr, fyr þik kunna föður í fylking saðri, friðskýrðr, ok son dýrðar; ok kæran þik þeira, þrifa eggjandi, beggja anda allar stundir, alstyrkr, með trú dyrkim. Anon Heildr 16

Hvítserkr gekk at hildi †ha† … jafnt vas hann maðr †h† … … flug stildi. Fylkir †hyg† … … … … sem skildi. RvHbreiðm Hl 21

Gegn, (eru þér at þegnum) þjóðskjǫldunga góðra haldið hæft á veldi (Hjaltlendingar kenndir). Engi varð á jǫrðu ógnbráðr, áðr þér nôðum, austr, sás eyjum vestan, ynglingr, und sik þryngvi. Ótt Hfl 20

Innhýsingar, aldaþoptar, sessi ok máli, serlar ok fylgðir; þá eru félagar ok frændr saman, vinr, einkili, verðung, halir. Þul Manna 7