فکر می‌کنم حمله‌ی زمینی هم توی برنامه‌شونه متأسفانه :(

از دیشب همه‌ش توی فکر تو ام پسر. تو و هزاران مثل تو که زندگی رو ازشون دزدیدن. چشم‌هات محسن. چشم‌های مظلومت.

چشم‌هات محسن محمدپور، چشم‌های مظلومت.

که در خون خستگان، دل‌شکستگان، آرمیده طوفان.

صدای فرناز قاضی‌زاده داره می‌لرزه وقتی خبر رو داره می‌گه 😭

دارم می‌ترکم. دوست دارم برم توی خیابون و داد بزنم. ولی تو تاریکی خونه نشستم و گوشی رو نگاه می‌کنم. آخ دارم می‌ترکم.

حالا انگار همه چیز کنار هم جور درمیاد. حمله‌ی دیوانه‌وارشون به همه‌جا، به تعویق انداختن پیام کثافتش ...

کاش اون لحظه‌هایی که آوار روی سرت می‌اومده زنده مونده باشی و وحشت زده به بالا نگاه کرده باشی، کاش زجرکش شده باشی. کاش جنازه‌ی منحوست تکه‌تکه شده باشه.

ای بابا خانم، از «لولوی جنگ» نترسید.

اینکه کویت و بحرین و امارات رو زدن، یعنی واقعاً دیگه درگیری اصلیه :(

اینترنت ملی شد. تلفن‌ها رو هم قطع کردن. اس‌ام‌اس هنوز داره می‌ره و میاد. شاید بتونین با اس‌ام‌اس خبر بگیرید :(

اسراییل کثافت کار خودش رو کرد. حرومزاده‌ها 😭

مرتیکه تو روز روشن به راحتی دروغ می‌گه و اگه به روی طرفدارهاش بیاریم هم احساساتشون جریجه‌دار می‌شه.

فقط کافیه استوری‌های امروز کسانی که با بدبختی به اینترنت از داخل وصل می‌شن رو با کسانی که به خیال خودشون در خارج از ایران تاریخ ساختن مقایسه کنیم و بالا بیاریم از این حجم حماقت.

فکر می‌کنم این بحث‌های سر پهلوی و اپوزیسیون و غیره بیهوده است. ما الان به اون نقطه‌ای رسیدیم که مردم ایران دیگه هیچ عاملیتی ندارن و حالا فقط باید منتظر بشینیم، ببینیم دنیا چه تصمیمی برای اون منطقه‌ی جغرافیایی گرفته. به نظرم این به وضوح از یک هفته‌ی قبل مشخص شد.

من واقعاً فکر می‌کنم امروز و فردا حمله رو شروع می‌کنن :(

اون خانمی که دیگه سروایول گیلت نداشت چرا من رو بلاک کرد حالا؟ کجا چی رو لایک زدم که یهو بهش برخورده.

همکارم گفت از ایران چه خبر؟ گفتم صبح‌ها ده دقیقه تو توالت گریه می‌کنم که آروم بشم بتونم بیام سر کار.

کتابی که توی کتابخونه براش چهار ماه تو صف انتظار بودم، الان نوبتم شده، ولی واقعاً انرژی و تمرکزش رو ندارم. باید رد کنم یکی دیگه بخونه، باز دوباره برم تو صف انتظار :(

اینترنت رو وصل کن حرومزاده.

لال شدم. دلم می‌خواد فریاد بزنم، داد بزنم عربده بزنم. هیچ صدای ازم درنمیاد.

دوستان، تماس مستقیم از ایران به خارج گویا سه کمی شل شده. اگه کسی خبری بتونه بده که بهتون زنگ بزنن.

خب ترکیدن بغض جلوی سوپروایز در صبح دوشنبه‌ی اول هم امروز‌به حمد الهی آنلاک شد.

بچه‌های سیلیکون ولی و «رهبران تک» ایرانی (طوفان خنده‌ها)، جای این کسکلک بازی‌ها و اعلام وفاداری به شازده، برن فشار بیارن و لابی کنن تو اون شرکت‌های کوفتیشون روی اکتیو شدن اینترنت ماهواره‌‌ای گوشی‌های قابل و براش راه‌حل پیدا کنن. جاکشا.

همه‌ی شبکه‌های تلویزیون دارن تصویر راهپیمایی حکومتی نشون می‌دن. زیرنویس هم فراخوان برای تجمع مردم بعد از نماز مغرب و عشا برای حمایت از آرامش و امنیت. رسماً هم دارن می‌گن اینا تروریستن و باید جلوشون ایستاد.

حاضرم شرط ببندم بالای ۹۰ درصدشون هم الان طرفدار شازده‌ان.

من دلم هیچ‌وقت با اون الدنگ‌هایی که زیرساخت تکنولوژیک رو برای قطعی اینترنت تو ابر آروان و امثالهم فراهم کردن و بعد خودشون مهاجرت کردن پاک نمی‌شه. حتی فکر می‌کنم باید یه روزی محاکمه هم بشن.

اول فکر کردم voip ها رو بلاک کردن. ولی انگار کلا تلفن‌ها رو قطع کردن :(

Voip ها رو هم قطع کردن

تعرفه‌های آمریکا روی چین، روی شرکت ما توی آلمان تاثیر گذاره. شرکت آلمانی که سفارش رو می‌گیره، ایمیل زده که برای ورژن جدید بوردهاتون که سفارش دادین، گمرک چین یه بیانیه داده که اولاً فلان‌قدر می‌ره روی سفارش‌هاتون، چون فلان قطعه رو سازنده‌ی چینی از آمریکا باید وارد کنه، ثانیاً خوشبینانه یک ماه تاخیر داریم.

همه انگار مسخ شدن. تکرار استدلال‌های بی‌معنی با قاطعیت. آدم‌هایی که فکر نمی‌کردم دیگه اینا اینجوری بشن. واقعاً کاش ایرانی خارج، الان فقط سکوت کنه و اینقدر آلودگی صوتی ایجاد نکنه.

من صدای مجید سالاری رو نشنیده بودم و اصلا نمی‌شناختمش. صبح توی ترام، توی یکی از این پادکست‌های فارسی پرت و پلا که گوش می‌دم که فقط یه چیزی توی گوشم وز‌ وز کنه وقتی انرژی کتاب خوندن ندارم، یه موزیکی پخش شد که خیلی زیبا بود. فکر کردم خواننده زنه.

عین پیرمرد‌ها فقط غر می‌زنم.

نفرتی که از ترکیه و فرودگاه‌های کثافتش دارم غیر قابل بیانه. کثافت‌ترین نقطه‌ی روی زمینه.

کاش ساختن ویدئو با ای‌آی رو برای ایران و ایرانی ممنوع بکنن.

سال نوتون مبارک. سال بهتری از ۲۰۲۵ باشه برامون.

خب one battle after another رو دوست نداشتم. زیاد با پل توماس اندرسون ارتباط برقرار نمی‌کنم.

هر چقدر برنامه‌ی حسن معجونی با قیاسی خوب بود، عوضش مدیری حال‌به‌هم‌زن بود.

در رابطه با روایت آزار پناهی، من توییترم رو پاک کردم کلا. تو اینستاگرام هم هر چی گشتم پیدا نمی‌کردم. در نهایت با کلی سرچ گوگل، یه چیزی اومد بالا، که وقتی خوندم، یادم اومد همون موقع که اومده بود خونده بودمش. یه چیزی که من رو اذیت می‌کرد این بود که توی یه فیلم خانم کارگردان هندی که راجع به ایران ساخته/

منطق روایی داستان خیلی معلقه. شخصیت‌ها واقعاً خوب ساخته نشدن. منظورم صرفاً این نیست که بازیگرها آماتورن و خوب درنیاوردن، کلا کاراکتر‌ها، ثبات عملکردی ندارن. در لحظه کاری خلاف دو دقیقه پیششون می‌کنن، بی‌هیچ دلیل و ربطی. شخصیت‌ها بیشتر شبیه کلاژی‌ان از تیپ‌های مورد نظر پناهی‌.

فیلم پناهی واقعاً بده. دارم به زور نگاه می‌کنم تا تموم بشه.

اعصاب خردکنی‌اش اینه که اصلاً نمی‌تونم بفهمم اگه داره این کار رو می‌کنه، چرا می‌کنه؟ چون بودن یا نبودن من سودی بهش نمی‌رسونه. توی دو تا تیم جداییم. جز مریض بودن، چیزی به ذهنم نمی‌رسه.

حس می‌کنم این همکار هندیم زیرآبم رو می‌زنه. نمی‌دونم چه‌جوری توضیحش بدم، ولی یه روزایی که می‌دونم با سوپروایزرمون حرف می‌زنه، فرداش سوپروایزرمون باهام بد برخورد می‌کنه. بد یعنی یخ، یه جوری با حس بد.

اومدم ببینم برنامه‌شون رو دیدم جایزه‌ی صلح دادن به یارو. کثافت خالص.

چقدر فیفا کثافت و حال به هم زنه

جدای از شرایط زندگی‌مون و اینکه شاید مجبور بشیم، خودم هم دارم دوباره به این فکر می‌کنم که دنبال کار تو امارات و اینا بگردم و چند سالی اونجا کار کنم و بعدش دوباره برگردیم ‌فقط نمی‌تونم کسایی که این کار رو کردن پیدا کنم و ببینم تجربه‌شون چی بوده.

بنده از وقتی وارد بازارهای سهام و سبدهای مالی شدم، بزرگواران با شدت هر چه بیشتر یکی بعد از دیگری در حال سقوط آزاد هستن.

پس‌فردا اثاث‌کشی شرکته. امروز همه چیز رو پک کردیم. تا دو روز فقط یه لپ‌تاپ داریم و هیچی بورد و سخت‌افزاری ندارم که تست‌هام رو روشون انجام بدم. حتی مولتی‌مترم رو هم چپوندم ته یه جعبه 😂 رسماً دو روز باید بمونم خونه و پلی‌استیشن بازی کنم. ضربه‌های کوچک کارمندی به دیو پلید سرمایه‌داری 😁

یه زرشک‌پلو با مرغی درست کردم که واقعاً خیلی خوشمزه بود.

امشب از اون شب‌هاست که نمی‌دونم چرا خوابم نمی‌بره. پاشم قرص بخورم که زندگی کارمندی فردا در دوشنبه‌ی کثافت منتظرمه.