( #SKZ_ครั้งหนึ่งในชีวิต 🔂 เนียนรู้จัก ช่วยหาเพื่อน ❤️ สนใจโค (เดี๋ยวก๊อกๆไปหาค่ะ!) ตอนแรกว่าจะไม่มีใบโค แต่เหงา อยากบอ— แค่กๆ อยากมีเพื่อนให้ลูกไปป่วนค่ะ 🫶🏻💗)

#SKZ_Shokuharai โรลเปิด | แยกรูท "อะไรน่ะ..." ทันทีที่ทุกอย่างจบลง เรย์นะกระชากหน้ากากออกอย่างรวดเร็ว ลมหายใจหอบกระชั้นจนตัวโยน ดวงตาเบิกโพลงสั่นระริก เสียงกระซิบที่ยังคงก้องอยู่ในหูสร้างความคลื่นเหียนจนแทบอาเจียน... มันมากเกินไป 'ฉันไม่ผิดสักหน่อย แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำเองนี่นา' "พูดเรื่องอะไรน่ะ" +

#SKZ_Shokuharai [ โรลเปิด|แยกรูท|ทำความรู้จักได้ ] หลังจากจบพิธีปฐมนิเทศเสร็จ โยโซก็รีบวิ่งออกมาจากที่นั่นทันทีก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นนึงพลางถอนหายใจแล้วถอนหน้ากากออกมาพิจารณาลวดลายดูใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสนเขาไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับที่นี่เอาซะเลยไม่รู้ว่าจะไปต่อหรือเริ่มต้นยังไงดี ขณะที่เด็กหนุ่มยืนครุ่นคิดอยู่ทันใดนั้น...

#SKZ_Shokuharai มิซึกิ—ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หายใจได้ไม่ทั่วท้อง เขาลุกขึ้นมาสวมชุดที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบบัตรนักเรียนและเดินตามคนอื่นๆไปจนถึงจุดหมาย เขาสวม..หน้ากากจิ้งจอก? เสียงเด็กชายที่กระซิบที่ข้างหู?...หัวใจเขารู้สึกหนึกอึ้ง เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏเข้ามาในหัว— สถานที่ที่มืดสนิทแต่กลับมีแสงจันทร์นวลที่ยังคงส่องมาถึง " ผมคง...ตายไปแล้วจริงๆสินะ "

#SKZ_Shokuharai 【 โรลเปิด | แยกรูท 】 หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี " คือว่า…สวัสดีนะคะ " " คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ " ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่ " อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ " เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง

#SKZ_Shokuharai [โรลเปิด] ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..

#SKZ_shokuharai โรลปิด | @shuhei-skz.bsky.social ณ ลานต้นซากุระ หลังงานปฐมนิเทศได้จบลง ซักพักใหญ่หญิงสาวคนหนึ่งก็ได้ออกมานั่งกอดเข่าใต้ต้นซากุระอยู่คนเดียว พร้อมกับหน้ากากที่วางไว้บนพื้นหญ้าข้าง ๆ ตอนนี้ดูเหม่อลอยสุดๆ ได้แต่เพียงทวนคำถามนับไม่ถ้วนในหัว

#SKZ_Shokuharai แพขนตาลืมตาตื่นอีกครั้ง ทุกอย่างพร่าเบลอไปหมด ความรู้สึกหนาวเสียจนต้องขดตัวในผ้าห่มจนไม่ได้สังเกตอะไร จะลืมตาตื่นเมื่อพินิจได้ว่า สถานที่แห่งนี้ช่างดูแปลกตา และในที่สุดก็ได้สังเกตกับชุดนักเรียนที่ดูประหลาดตาไม่แพ้สถานที่—- แต่ที่แปลกที่สุดก็คือกระดาษที่อยู่ในมือที่เต็มไปด้วยแผลไหม้ จะอยู่หรือจะตาย ….

#SKZ_Shokuharai [โรลเปิด +ได้ | แยกรูท] ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน

#skz_shokuharai [ โรลเปิด ] [ แยกรูท ] [ 常世 ] .. คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับมันไหม ? คนโบราณเชื่อว่าความตายไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่อยู่สุดขอบฟ้าโพ้นทะเล และ พวกเขาเรียกวิญญาณที่หวนคืนมาว่า [稀人] หรือแขกผู้มาเยือน... เหมือนกับพวกเรา ?

[ โรลเปิด | ณ ลานซากุระ | โกงเวลา ] — 12:39 เมื่อยามที่สายลมพริ้วไหว กลีบซากุระโปรยปราย หล่นร่วงไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งพร้อมกับนกกระเรียนกระดาษตัวสีขาวบนมือของเขาเอง " วันนี้จะมีโชคแบบไหนบ้างกันนะ ? " " แค่คิดก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแล้ว " น้ำเสียงสบายๆยังคงเดิม ดูเหมือนว่าเขากำลังสนทนากับนกกระเรียนกระดาษอยู่ล่ะ ?

#SKZ_Shokuharai 「มาตายด้วยกัน...อีกรอบได้ไหม」 เสียงกระซิบเย็นยะเยือกของ 'บางสิ่ง' ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอ พาลมหายใจอุ่นที่ไม่รู้ว่ามาจากผู้ใดให้ไล้ไปตามแผ่นหลังบาง จนหญิงสาวรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ความรู้สึกของอ้อมแขนเย็นเฉียบจะค่อยๆคืบคลานเข้ามาจากด้านหลัง โอบกอดด้วยแรงที่ไม่อาจปฏิเสธได้แม้จะไม่ต้องการ ‘ขอร้องล่ะ’ ‘ช่วยหายไป…สักที’

#SKZ_Shokuharai | [ Story ] (1/9) ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า +

#SKZ_Shokuharai คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น +

#SKZ_Shokuharai 一 โรลเปิด | แยกรูท หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี.. +

#SKZ_HigetsuDay1 ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็.... "กระทะ???" อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่ แล้วเราควรทำอะไรต่อ... หาทางกลับหอเหรอ? หรือหาไข่มาทอดแทน...

#SKZ_Shokuharai •|โรลปิด w/ @haruma-skz.bsky.social | หลังสิ้นสุดพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลออกจากห้องโถงไป เสียงพูดคุยเริ่มก้องขึ้นเป็นช่วงๆจากนักเรียนที่เริ่มทักทายทำความรู้จักกัน อากิโตะเผลอหันมองข้างกายด้วยความเคยชินราวกลับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง แต่กลับชะงักลงเมื่อฉุกคิดได้ ก่อนจะก้มลงมองหน้ากากในมือ ยืนนิ่งจมอยู่ในห้วงความคิด [+]

#SKZ_Shokuharai [ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ] รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก +

『 #SKZ_Commu 』 　大和 優璃奈 • 2年A組 (17) ___________________________ 　” ไม่เข้าใจหรอคะ? ” 　” ไม่เป็นไรค่ะ, ฉันพอจะดูออก ว่าคนแบบคุณอาจจะไม่เข้าใจ ” ___________________________ 　doc in bio... 　⚠️ คาร์พูดตรง ปากร้าย

#SKZ_HigetsuDay1 โรลปิด | @rui-skz.bsky.social "...." หลังจากที่เริ่มปรับตัวกับเตียงใหม่ได้แล้วเมื่อล้มตัวลงนอนตามคืนก่อนหน้ากลับกลายเป็นตื่นมาในป่าทึบ ท้องฟ้าสีแดงชาดและบรรยากาศที่ดูน่ากลัว มันก็ใช่.. กระทั่งเห็นของบางอย่างข้างตัว หญิงสาวตัวเล็กได้แต่เอียงคอน้อยๆหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างสงสัย ”..กระทะ?“ ”มีคนอยากให้ซุยนะทอดไข่กลางป่าหรอ?“ (1/2)

#SKZ_HigetsuDay1 ( เวิ่นเฉยๆ ) นับตั้งแต่ตื่นลืมมาบนเกาะ ก็มีเรื่องแปลกไม่ซ้ำวันให้พบเจอ ในคืนวันพุธแรกที่เปลือกตาหนักอึ้ง คล้ายต้องการจมลงนิทราโดยด่วน ในฝันนั้นเราพบเจอเด็กสาวประหลาด ก่อนจะตื่นขึ้นมา พร้อมกับธนูคิวโดข้างกาย " อะไรอ่ะ ที่ไหนเนี่ย แล้วให้อันนี้มาทำไม " " ให้ยิงใครก่อน ดึกขนาดนี้จะมองเห็นได้ไง "

12:00-ช่วงเที่ยงของวันจันทร์ (บวกได้ มีแต่สาหร่ายไม่มีสาระ) "....." เธอนอนครุ่นคริดอะไรอยู่ซักอย่างบนแปลงผัก เวลานี้ใครหลายๆคนคงไปทานข้าวกันหมดแล้ว "ฉันดูไม่น่านับถือขนาดนั้นเลยสินะ.." พึมพัมงึมงำ เหม่อลอยคุยกับต้นกล้า

#SKZ_3A (ช่วงการเลือกหัวหน้าห้องได้ผ่านไปแล้ว จากนี้ไปก็ได้เวลาให้เด็กๆรู้จักมากขึ้นโดยการแนะนำตัวบนกระดานดำครับ ✨ โดยที่ทุกคนสามารถรีโพสต์นี้และนำรูปกระดานดำไปขีดเขียนแนะนำตัวเอง ได้ตามพอใจ เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักกันมากขึ้นอีกนิดนึงก็ยังดี โดยสามรถโรลหรือแค่เขียนกระดานดำเพื่อแนะตัวก็ได้ครับ ตามสะดวกเล๊ย!)

#SKZ_Shokuharai |โรลเปิด | แยกรูท | การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’ มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง

เปิดโรล / รูทแยก (จะทำนานแล้วแต่หมดไฟไปแปปนึ่ง😭) ในช่วงสายวันหนึ่งหลังจากจบเรื่องราวหลายอย่างมาในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที ได้เดินเล่นสูดอากาศ แต่ว่ารู้ตัวอีกทีก็มีบางสิ่งหายไปซะแล้ว.. ‘ ทำไมถึงอุ่นหลังแปลกๆกันนะ.. ’ สายตาก้มลงเห็นเส้นผมที่ปลิวมาด้านหน้าตามลม ’ …? ริบบิ้นล่ะ.. ’ จากนั้นก็ได้เดินหารอบโรงเรียนอีกครั้งแต่ทว่าเท่าไหร่ก็ไม่เจอ..จนกลับมาจุดเดิม..

#SKZ_Shokuranai | เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 ) 【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】 ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน 「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」 บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา

#SKZ_Shokuharai | Story สองมือเรียวประนมชิดอกตามคำสั่ง ใบหน้าของเด็กสาวถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากสุนัขจิ้งจอกขาวโพลน ไหล่บอบบางของเธอสั่นไหว รอบกายของเธอเงียบงันจนชวนให้ลมหายใจขาดห้วง ทำให้รู้สึกหวาดระแวง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คง [ปฏิเสธ] สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ กลัว หวาดระแวง แต่ทำได้เพียงแค่ [ปฏิบัติตาม] (1)

#SKZ_HigetsuDay1 ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..

#SKZ_Commu “ ... ” “ 信じたくはないけど… 信じるしかない ? ” _________________________ 白石 ▾ 流 | ชิไรชิ ริว | 3年 Doc : bio Co Role Talk ⪧ Dm24/7 _________________________

ปฏิทินเดือนที่ 1 : กุมภาพันธ์ (ฤดูหนาว)

[เขา] เด็กหนุ่มผมสีขาวยาวปล่อยสยายลงตามแนวไหล่ ดวงตาสีขาวอมแดงเด่นสะดุดตา เขาคือคนเดียวกับที่ยืนอยู่กับกลุ่มสภาเมื่อตอนงานพิธี เขาจ้องมองคุณนิ่งสนิท จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ...คิดไม่ออกงั้นเหรอ... เด็กหนุ่มหันหลังช้าๆ ปรายตามองคุณ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ " กรุณาตามมาด้วย " (สามารถแจมได้ตรงเมนชั่นใหม่เลยครับ)

#SKZ_Shokuharai | โรลเปิด เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย +

#SKZ_shokuharai #โรลเปิด หลังพิธีประถมนิเทศ(0/2) เสียงเหล่านั้นเสียงกระซิบมากมายที่ดังก้องในโสตประสาทแล่นไปมาดุจคลื่นสัญญาณของโทรทัศน์เก่าๆ ที่ดังพร้อมหน้าจอซ่าซ่า 'เธอไม่ควรได้รับโอกาสนี้ด้วยซ้ำ' เสียงที่แล่นเด่นชัดจนทำให้ใบหน้าสวยซีดลงครู่หนึ่งก่อนที่ดวงกมลจะเริ่มหันมองบรรยากาศโดยรอบและเฝ้ายลผู้คนโดยไม่เข้าใจซึ่งเหตุผลด้วยซ้ำ (ลองแวะมาเปิดโรลพร้อมเช็คการมองเห็นค่ะ)

#SKZ_commu หลังจบพิธีปฐมนิเทศ(2) - ปึก เสียงชนของคน2คนโดยไม่ได้ตั้งใจ เด็กชายเดินเหม่อลอยจนมาชนกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งเข้า เธอดูสับสน ตื่นตระหนก ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ ในมุมของเด็กชาย มองด้วยความเป็นห่วง แล้วเอ่ยถาม “ ไหวหรือเปล่าครับ.. “ พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่เด็กหญิง..

📌 #SKZ_commu " คุณชอบรสชาติอาหารแบบไหนงั้นหรอคะ ? " " หวังว่ามันจะถูกปากของคุณนะคะ <3 " ーーーーーーーーーーー ✨ 家入・友世 | Ieiri・Tomoyo ✨ 1 年 A 組 ーーーーーーーーーーー Doc : bit.ly/46dcPyS Role / co / dm 24/7 ✨🤏😉

#SKZ_Commu ทาฮาระ ทามะ aka. คุโรทามะ🐈‍⬛ ปี 2 | H172 W50 ”ถ้า mission failed ขึ้นมา“ “…อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ” 📕 profile in bio

#SKZ_Shokuharai [ โรลเปิด | แยกรูท | ตึกปฐมนิเทศ ] หลังพิธีได้จบลงหน้ากากจิ้กจอกที่เขาได้สวมใส่ตอนนั้นกลับมีลวดลายปรากฏขึ้นจากสีขาวสะอาดแต่งแต้มไปด้วยสีแดงและฟ้า น้ำตาที่ไหลรินถึงแม้เขาจะไม่รู้ทำไมคนในเหตุการณ์นั้นเป็นใครมันเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้นเขาได้แต่ตั้งคำถามที่ตอนนี้ไม่มีหวังได้คำตอบ “ อ่า… จะร้องทำไมกันนะ… “ เสียงที่เขาได้ยินมีแต่ความเงียบนั้นทำเขาคิดอยู่กับตัวเอง

#SKZ_shokuharai [ หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด ] “ตรงนั้นน่ะ" "ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่าคะ” เด็กสาวแปลกหน้าทักทายประหลาด เพราะไม่รู้จึงเกิดคำถาม จึงใฝ่หาคำตอบ เป็นความสงสัยตามสัญชาตญาณของมนุษย์ ทั้งคุณและหล่อนต่างมาเดินสำรวจพื้นที่แปลกตา ด้วยดวงตาหยียิ้ม เธอสังเกตคู่สนทนา เหมือนกับกำลังประเมิน หรือไม่ก็ตั้งสมมติฐานบางอย่างอยู่

📌 #SKZ_Commu " จะถูกทานแล้วนะคะ " 黒雲? 紗和乃 | Kurokumo Sawano Y.3 | 169/54 doc : bio Co-op : dm 24/7

#SKZ_Shokuharai "อะไรกัน........แรงกระแทกที่ยังคงหลงเหลือในเซลล์สมอง เหมือนโดนมีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วขยี้จนละเอียด" แม้เปลือกตายังคงหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ไหวแต่ยังคงทำได้เพียงเปิดเปลือกตามาเพื่อรับรู้ความจริง  เธอพบกับชุดเครื่องแบบที่วางอยู่พร้อมกับบัตรนักเรียน  แม้จะมึนงงแต่ก็เลือกที่จะสวมใส่เสื้อผ้าและเดินออกจากห้อง เธอเดินไปตามผู้คนที่ไปยังจุดมุ่งหมายเดียวกัน........

#SKZ_Shokuharai ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ เขาหันไปมองข้างหลัง ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? ' ( + )

#SKZ_Shokuharai [ โรลเปิด | แยกรูท ] หลังจบพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น " ไง เธอน่ะ " " เป็นยังไงบ้าง? " หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ? ( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )

#SKZ_Shokuharai 'ไม่คุ้นเลยแฮะ?' 'เอ๊ะ ใส่ชุดนักเรียนนอนได้ไงเนี่ยเรา' 'เอ๊ะ?' 'แล้วผมเป็นใครเนี่ย?' 'ว่างเปล่าจัง...' ชุดนักเรียน โต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า 'ไม่เห็นจะนึกออกเลยแฮะ...?' สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความเคยชิน พยายามทบทวนความทรงจำว่าทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนนอน ก่อนจะหยุดที่บางอย่างที่ดูสะดุดตาที่สุดในห้อง ทำให้เขาเลือกที่จะเดินไปดูมัน

#SKZ_Roleplay โรลเปิด | ช่วงสายของวัน | แยกรูท เมื่อลืมตาตื่นก็พบกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เรือนผมสีแดง นัยน์ตาสีน้ำทะเลคราม ผิวขาวราวกับหิมะ , เธอจ้องมอง [ คุณ ] อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นร่างนั้นที่กำลังขยับ " หืม ? " ราวกับว่าช่วงก่อนหน้าที่หลับไหลลงจะมีเธอผู้เดินผ่านทางมาหยุดดูและเชยชมใบหน้างามของ [ คุณ ] เข้า ในเวลาแบบนี้ควรจะทำยังไงดีล่ะ ? ( แจมได้นะคะ ! )

#SKZ_Shokuharai หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก ..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง (มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)

#SKZ_Shokuharai เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้ ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้ เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด ( + )

#SKZ_Shokuharai [ Story ] . . อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ.. 一 Main story × docs.google.com/document/d/1...

#SKZ_Shokuharai [ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ] ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้

#SKZ_Shokuharai หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้ “ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”