فکر کردن الان که تنهام و این مرد نیست وقت مناسب خودکشیه. ولی دلم برای این مرد میسوزه. دلم برای مامانم هم میسوزه.‌ دلم نمیاد واقعا.

احتیاج دارم با کسی حرف بزنم. و هیچ‌کس رو ندارم. با خانواده و پارتنرم نمیتونم حرف بزنم چون نمیخوام اذیتشون کنم. خیلی از آشنایانم رو انقدر نزدیک نمیبینم و یا حوصله نصیحت ندارم. همکارانم، حتی غیر‌اروپایی، رو بهشون دیگه اعتماد ندارم. دوستای نزدیکم سرشون شلوغه و وقت برای ندارن و هزار تا دردسر دیگه دارن.

تقریبا کل مدیریت مالی خونه با منه. دست همسرم باشه دو روزه ورشکستیم. مثلا رفته کیک سفارش داده، برای تولد تودش که سی نفر مهمون داشتیم صد و پنجاه یورو کیک سفارش دادم.این رفته کیک شش نفره رو همین قیمت گرفته. واقعا اعصاب ندارم.

دیشب شوهرم منتم رو کشید و حسابی بوسم کرد. منم گریه‌هامو کردم که چرا اصلا بابا روز تولد من مرد، چرا اصلا ما اینجاییم، چرا من افسرده‌ام و غیره. واقعا باید چهار سال بعد از رفتن بابا گریه‌ها تموم میشد که نشده. شب خواب دیدم شکنجه میشم. زبونمو کندن و میخواستن دارم بزنن و گفتم تیربارون کمتر ترسناکه، لطفا...

این مرد کلا یادش رفته بود تولد منو، و برنامه سفر کاری ریخته و شب دیروقت میرسه خونه. واقعا به تخم هیچ‌کس نیستم. هیج کس. کاش عرضه خودکشی داشتم. حتی تو این کارم ناتوان و مضحکم. لیگ چهل‌ساله‌های شکست خورده.

از پسورد، پسورد منیجر، و two-factor authentication حقیقتا باردارم. همواره در ترس از دست دادن دسترسی به ابزارهای مهم و اطلاعات شخصی. واقعا یه تاری تنیدیم با پیشرفت تکنولوژی دور خودمون که به اون ده سال طول عمر اضافه (اونم احتمالا و برای ثروتمندان) نمی‌ارزه.

مادرم رو دوست میدارم، خیلی زیاد. دلم میخواد برگردم تو بغلش.یا بابا بلندم کنه تا به زندگی لبخند بزنم. رنج بزرگسالی.

واقعیتش یه دوستم پیام داد که اگه تولد میگیری من برنامه بریزم بیام. منم گفتم نه. توانشو ندارم. خیلی افسرده‌ام. بعد یادم اومد که از زمان بزرگسالیم تا حالا فقط یک بار دیگران برام تولد گرفتن. حتی این مرد هم اینجوریه که خب اگر میخوای تولد بگیریم. منم میگم نه. اونم میگه باشه.

قدیم‌تر که خودم مدیر بودم مردای تیمم گه میخوردن شوخی جنسی بکنن تو جلسه‌ها. الان با ده تا مرد تو یه تیمم و هفته‌ای یه بار باید شوخی جنسی رو در جلسات تحمل کنم۰

نیویورکر رو انفالو کردم. واقعا دبگه عنش رو درآورده بود.

صبح رو با فهمیدن اینکه برادران صفاریان‌پور احتمالا الگوشون برادران بوگدانف در فرانسه بوده شروع کردم و برگ‌هایم! جدی میخوام ازشون بپرسم ایده خودسون لوده یا پدر مادرشون. ولی دیگه فک کنم سیاوش بلاکم کرده😆 حالا امیدوارم سیاوش و فواد نرن لپ و لب بکارن 🤣

واقعا برام ناامید‌کننده‌ست که برای مطرح کردن عدم حمایت دولت‌ها از مادران، مدام یه لگد به زنی که واقعا کار کردن رو دوست داره هم میزنن. مدام تکرار اینکه زن اگر مسئله اقتصادی نباشه میخواد کار نکنه و بچه‌داری کنه. البته که مادرای شاغل باید جوابشون رو بدن که نمیدن. شایدم ما در تعریف زن نمیگنجیم.

آخرین محصولات باغچه قشنگم.

سر صبحی مامانم تو اینستاگرام "پاییز آمد از رفیق فدایی سعید سلطانپور" رو برام فرستاده. احتمالا از تنها چیزی که شانس آوردم در زندگی تمایلات فرهنگی پدر و مادره. شایدم اگر اینجوری نبود بهتر بود و کمتر حرص میخوردم و سازگارتر بودم با جهان. الان چون مغزشویی شدم از تمایلاتشون راضیم.

گس وات، خودایمنی نبود، تو خونه مامان ساس اومده و همه این مدت ساس داشته میگزیدتش شبا. در نهایت از اضافه نشدن خودایمنی چهارم بسیار خشنودم. واقعا در کل سال‌های بزرگسالی، از ۱۸ سالگی،با بیماری جدی پدر مادر روبرو بودم و توانی نمونده برام. وحشت از بیماری فلجم میکنه.

What is eating Zolal Sadat... احتمالا نزدیکی دوباره روز تولدم، که همانا دیگه نزدیکی دوباره روز مرگ باباست. چطور ممکنه چهار سال.

از اون روزاست که این مرد رفت شصت ساعت اسنوکرر و منو کاشت. واقعا ریدم کله اسنوکر. قهرم باهاش. کلا میره فراموش میکنه منم وجود دارم.

واقعا اینکه recruiter ها آدم رو گوست می‌کنن خیلی مسخره‌ست. جدی همه صنعت شده فقط ادا و ورور. عنمم دستشون دیگه نمیدم.

این پیرمرد آلمانی آشنامون خانومش آلزایمر گرفته بود، یک سالی قبل مرگ گذاشتش دیگه آسایشگاه. ماهی شش هزار یورو. یه آپارتمان اضافی داشتن که فروخت و از پولش این هزینه رو داد. من واقعا به این فکر می‌کنم که چه بلایی سر ما میاد، بدون هیچ سرمایه‌ای، با حقوق بازنشستگی هزار و اندی یورو. شانس بیاریم پیر نشیم.

بالاخره جواب نمونه‌برداری مامانم اومد و گفتن احتمالا اون خودایمنی جدیدی که فکر میکردن داره رو نداره. صاف شدم از مریضی‌های خودم و این مرد و خانواده.

بنده در این سن و در شرایط گه‌باری که دارم، تازه میفهمم تشویق والدین به پزشک شدن رو. وسط این افسردگی به نظرم کار خیلی درستی هم میاد، نه که اجبار کنی، تشویق و توضیح فوایدش. به حای دوازده سال پاره شدن در هوافضا، دوازده سال در پزشکی پاره میشی، عوضش هر روستایی کار برات هست و درآمدت ده برابره.

کاراکتر دل‌تورو در فیلم رو چقدررررر دوست داشتم. قهرمان ناپروری قصه، در برابر تاکیدش بر سازماندهی، رو هم همین‌طور. حضور جدی مردم، حتی بچه‌ها. واقعا که Viva la revolution

مشاهدات محدودم میگه تایم‌لاین فرانسه در توییتر خیلی بیشتر درگیر وزن و هیکل هستند، به مراتب هم پولدارتر از آلمانن و اداهاشون عجیب غریب بیشتره. آلمان رو از این نظر بیشتر میپسندم برای خودم. خیلی خاکی‌تره شرایط.

برای خنده برین بحث من و یکی از میلیاررپسندهای عاشق تک رو تو "ایکس" بخونید.

ژانگولر فروشی.

واقعا جقی که مرد با "تکنولوژی" و در چند سال اخیر "هوش مصنوعی" میزنه برام تهوع‌آوره و مضحک.

در خرابی مارکت یکی از این جوجه ceo های آمریکایی یه چیزی نوشته تو لینکداین که آه و واویلا مجبوریم لی‌آف کنیم. و گس وات: ملت زیرش نوشتن وای طفلکی حتما گفتن این تصمیم به تو هم به اندازه لی‌آف شدگان آسیب میزنه. 🤢🤢🤢 کی میشه آدم اون نقاب رو کنار بزنه و تو این جهان پرفورماتیو به تک تک این آدما بشاشه.

وایت حتی نظریه‌پردازی و خطابه در خصوص diversity رو هم برای خودش برداشته و ازش پول درمیاره. یاد این مردا میفتم که میرن سمینار برگزار می‌کنن راجع به مسائل زنان. واقعا دنیا داره حالمو بهم میزنه. نمیتونم.

تهدید به اخراج شدم. واقعا نزدیک به خودکشیم.

واقعا اینکه شامپانزه اونجوری بغلت کنه سعادته. من اگر همچین اتفاقی برام میفتاد در زندگی حداقل یک سال گریه میکردم.

یاد این افتادم یه مدت علاقه‌مند شده بودیم بریم آفریقا با این مرد داوطلب بشیم تو این پناهگاه‌های حیوانات، شیر و گوریل و غیره...ولیکن که بسیار گران بود هزینه‌ها و دیدیم این قرتی‌بازیا مال طبقه ما نیست و ما بهتره به کار مزدی خود ادامه بدیم.

این خانوم جین گودال رو خیلی دوست داشتم، چون گوریل و شامپانزه جونورهای محبوبم هستن. خیلی به نظرم سعادتمند بود، باسواد، لطیف،دوست شامپانزه ها. همش ولی میترسم چیز بدی ازش بخونم حالا که مرده و قلبم بشکنه.

سر صبح پاشدم از اینجا رفتم دور و بر بن که دیتا رو هارد لپ‌تاپ رو برام دربیارن و حدس بزنید که چی شد؟ به ناگهان اون یکی پورت USB-C لپ‌تاپ کار کرد و لپ‌تاپم شارژ شد و اونا هم منو بسان اسکل اعظم نگاه کردن. حالا بیا ثابت کن من شارژر رو بیست بار زدم تو این پورت و کار نکرد واقعا .

دیروز داوطلبانه رفتم بانک گفتم اگر میخواید حساب ایرانیا رو بلوکه کنید لطفا بگید که من پولامو جابجا کنم. اونا هم گفتن پولاتو به هر کی جا به جا کنی باید مالیات بدی چهل درصدشو. ولی احتمالش کمه بلوکه بشه. آیا چوب در ماتحت ما خواهد رفت یا توله‌های شمخانی؟ قاعدتا ما.

در عوض رفیقای خوبی دارم که غرهامو میخونن و از دور بهم محبت می‌کنن. همین میچسبونه آدمو به زندگی در روزهای سخت.

فحاشی به خودم،جهان و ایران و فرهنگ شصت هزار ساله‌ش که تا دسته در ماتحت من فرو رفته. حالا خوشحال باش که از ایرانی به ایرانی-آلمانی ارتقا پیدا می‌کنی یک روز. چه فایده. مرگ بهت جمهوری اسلامی. مرگ به تو و بسیجی‌های جان بر کفت.

حالا که روز غرمه این رو هم بگم که از تغییر کیبورد بین لپ‌تاپ‌ها متنفرم. از اول باید مغزمو سیم‌کشی کنم و هی تایپو. بعد آی‌تی نمیفهمه کوقتی میگم به جای کامپیوتر جدید و بهتر، تعمیر همون قبلی رو میخوام. غرهای کوچک و بزرگ.

دیروز روز آخر کار رئیسم در شرکت بود. زنگ زد و باز ازم عذرخواهی کرد. بهم گفت تو میتونی کارای خیلی بزرگی بکنی. نفر سومیه که اینوبهم میگه. بابا، دکتر ...تو شریف، و این. فقط اون کار بزرگه که نمیاد. مدام انگار انتظار دارم کار بزرگی انجام بدم و همیشه فقط و فقط به هیچ مقصدی نمیرسم.

جدی چرا ولی باید coo فلان استارت‌آپ در لینکداین برای معرفی استارت‌آپ‌های هوش‌مصنوعی تو پاریس، عکس خودش با بک‌گراند ایفل رو بذاره با تاپ کرستی دکلته سفید و موهای درست شده؟ دنیا رو امروز نمیفهمم و عصبی و کلافه‌ام. و البته شکست‌خورده. به نظرم در صداقت بلاگرای اینستاگرام صد هیچ بنیان‌گذاران لینکداین رو میزنن.

تو این حال افسرده‌ام مامانم هم گفت ما پیاده دنبال آزادی میرفتیم و اون سواره از ما دور میشد. یه چیزی شبیه این. ترومای نسلی خانواده چریک‌های شکست‌خورده.

میتونم اینجوری خودمو دلداری بدم که عوضش کار من منافع عمومی داشت و دنبال جایگزینی کارگر با ربات برای یه مشت میلیاردر نبودم. ولی آره درستش اینکه به دوستاییم که رفتن پزشک شدن و الان وضعشون خوبه، یا بچه‌هایی که رفتن سمت رباتیک و هوش مصنوعی و بازم وضعشون خوبه، بسیار حسودی می‌کنم در چهل سالگی.

یکی از بچه‌های سال بالای دانشگاهمون که رفت سمت رباتیک خیلی پولدار شده. از فروش یه استارت‌آپی تو سیلیکون ولی میلیون‌ها گرفت و الانم پوزیشن با حقوق میلیونی داره. واضحه که حسودیم میشه. همه چی هم تو زندگیش به راهه، از بچه داشتن و غیره هم مجبور نشد بگذره. منم موندم تو هوافضا و ریدم به زندگی خودم سالیان.

رفتم مسواک بزنم، حواسم رفت به بازی صبحم، و بعد پرت شدم به روزی که بابا دو تا راکت چوبی بدمینتن خرید، منو برداشت برد پارک لاله، و بهم بدمینتن یاد داد. چند وقت بعد هم مامان با همون راکت چوبی بردم کلاس تابستونی. بیست و نه سال بعد. همیشه انگار بچه یازده‌ساله‌ام و با بابام تو پارک بازی می کنم.

قطار انقدر شلوغه که تو هر کابین تقریبا پونزده نفر ایستاده‌ان. اونوقت اروپایی هنوزم کیفش رو گذاشته رو صندلی کنارش و داره لبخند میزنه. یه موقع personal space سفید‌پوست اوخ نشه.

در صبح اولین روز تدریسم پورت شارژر لپ‌تاپم خراب شد و کامپیوترم برای همیشه خاموش گردید. ریدی خانوم دکتر.

پنجشنبه تدریسم شروع میشه، اولین قرارداد تدریس. ایشالا که نرینم و حداقل پنج شش نفر بیان کلاسم. ترسم اینکه برم سر کلاس و هیچ‌کس نیاد. جدی ممکنه از شدت افسردگی گریه کنم.

روزنامه آلمانی مقاله زده که بله محققان میگن هر کی جثه‌ش درشت‌تره احتمال باهوش بودنش بیشتره. ریدم پس کله علم و تحقیق و بلاهت قرن بیست و یکم.

یارو جدی به تهران گفت گتو. خشتک این معمارای عاشق آسمون خراش شیشه‌ای نیویورک و شیکاگو رو میکشم کله شون. یه جوریم میگن انگار وحی منزله. لطفا این آت آشغال‌ها رو دیگه تهران راه ندید. حتی آتن هم چون شبیه تهرانه راشون نمیدیم. عنتر.

مامانم یه خودایمنی جدید براش تشخیص دادن. توان دیدن پیشرفت بیماری مامانم رو ندارم. دلم میخواد تا همیشه برام بمونه. نمیدونم چه گهی باید بخورم.

مامانم هر بار که برام یه چیزایی میفرسته، یه سری از وسایل تو جعبه خاطراتم رو هم میفرسته. تونل زمان واقعا😅 وسط ناسا و یوری گاگارین، پین یوونتوس رو هم گذاشته بودم🤭