It’s lonely.

I don’t think I’d make it through the war.

برای داریوش هم نگرانم. پارسال اعلام کرد مریضه و جراحی داره. بیش از یک ساله کنسرت نذاشته. این چند وقت باز جراحی داشت. مدتهاست جایی ندیدیمش. اگه به من بگن فقط و فقط یک نفر می‌تونه در آزادی برگرده به ایران می‌گم اون یک نفر باید داریوش باشه. کاش خوب شه زودتر.

دفتر شعر من از تو سبد خاطره‌هامه

یه تصور غلطی در مورد من تو خونواده وجود داره که من سوپرپاوری چیزی دارم و باید سراغ من بیان واسه چیزهای سخت. اینه که یه بخشی‌شون صاف دم در زهره خانمن اینجور وقتا در صورتی که زهره خانم‌ ثانیه به ثانیه که می‌گذره تحمل‌ زندگی براش سخت‌تر و سخت‌تر می‌شه و باید با نقاب همیشگی باهاشون حرف بزنه.

یه وقتایی دور شدن هم قشنگه.

پریشب خواب دیدم برگشتم شرکت قبلی ولی مونترال نبود، گلپایگون بود. کنار خونه‌ی دایی‌م.

Maybe I’m not good.

«قلب من اونجاس تو تنها نیستی»

من اینجا رو می‌بندم و باز می‌کنم که اون کارکرد سابقش برام بمونه و در دام بحث نیفتم چون می‌‌دونم بحث‌ و گفتگو در دنیای غیرواقعی سوشال مدیا فایده نداره. با دوستای خودم در تمامی جبهه‌ها خارج از اینجا حرف می‌زنم و رفاقتم رو هم با آدم‌های واقعی بر اساس این چیزها تعیین نمی‌کنم.

دخترخواهرم نوشته. پونزده سالشه. با این که شرحه‌شرحه شدم ولی به وجودش افتخار می‌کنم.

شراب ریختم مثلاً به خودم یه حالی بدم فقط چشمه‌ی اشک رو باز کرد. بفرما این هم از عرقی که گفتی بخور.

دلم برای مامانم خیلی تنگ شده.

یادم هم افتاد که چقدر مهربون بودن مهمه. چقدر وجود اون آدم مهربونی که اونجا بوده عزیزه و چقدر جاهایی که انتظارش رو نداری این‌ محبت بی‌چشم‌داشت زندگی آدم رو عوض می‌کنه. کاش ازش یاد بگیرم.

امروز بعد از مدت‌ها خبری از عزیزی شنیدم که کمی از بار روی دوشم رو برداشت. هر چند واقعاً نمی‌دونم چی‌ می‌شه ولی دوست داشتم اون سبکی حتی برای یک شب رو کنار خود عزیزش سپری کنم. بعد فکر کردم سبکی و خوشی اون برام کافیه. زندگی‌م خیلی عجیب شده. به خودم از دور نگاه می‌کنم و به نظر پوستم به کلفتی پوست کرگدنه.

نمی‌دونم فشار حوادث اخیره، بحران میان‌سالیه، اثر ناامنی تو کشور تخمی جدیده چیه، ولی یک انسان جدیدی در من داره زندگی می‌کنه که معلوم نیست کیه. ساعت به ساعت، دقیقه به دقیقه ترس‌م از زندگی بیشتر می‌شه و از گرفتن خورشید با دست رسیدم به یه شهر شب بسیار تاریک.

داداشم برام این رو فرستاده. اون یکی هم که اونجور. زندگی خودم هم ده از ده. یک ماهه نخوابیده‌م تقریباً. خیلی خسته‌م. فوریه‌ی ۲۰۲۶ ه. عمرت کجا رفت زهره خانم؟

کاش کاربری چاه بودن اینجا بهش برمی‌گشت.

کتاب آسون خوشحال بلدید معرفی کنید؟

شما بهت بگن بچه‌ت از خونه تکون نخوره چون آلودگی هوا، خودت هر بار بری بیرون با گلودرد و سرفه برگردی، سفره‌ت هر روز کوچیکتر شه، دو شیفت کار کنی بازم هشتت گرو نهت باشه باز ببینم مبارزه با امپریالیسم اولین دغدغه‌ی زندگی‌ت هست یا نه. جایی که پولی که باید خرج رفاه تو بشه رفته برای دشمنی با کل دنیا.

این ویدیو که مردم چراغ‌های موبایلشون رو روشن کردم دیدم می‌خواستم بنویسم اگه هزار بار دیگه به دنیا بیام دلم می‌خواد ایرانی باشم ولی احساس کردم حرف مفته. خیلی زیباست ولی زیبایی به چه قیمتی؟ آیا می‌شد طور دیگری ببینیمش؟ نمی‌دونم.

خیلی دلم می‌سوزه. خیلی غمگینم. چرا باید این‌قدر هزینه بدن این آدم‌های عزیز؟ چرا انقدر همه چیز سخت بود؟

اثر روانی قطع اینترنت و تلفن روی آدم‌ها احتمالاً خیلی سهم‌گین باید باشه. نیاز اصلیه دیگه تلفن و اینترنت. انگار آب رو ببندی چند روز.

اون پایین کشیدن پرچم خیلی مهم و زیباست به نظر من.‌ پرچم‌ رژیم نماد استبداد دینیه، نماد رژیمی که اولین کاری که کرد حذف زنان از جامعه بود. به اسم اسلام. آتش زدن مسجد هم همین. اینا یه سری مسلمون نبودن که جمعه‌ها نمازشون رو بخونن و کاری به کسی نداشته باشن، اینا به خاطر داستان یونس و کوسه آدم دار زدن.

از نظر روانی نیاز دارم یک سیگار با شعله‌ی آتش روی عکس نیمه‌سوخته‌ی خامنه‌ای روشن کنم.

دیشب خواب دیدم رفتم گلپایگان و یه تعدادی از شماها باهامید. کتی رو یادمه. خونه‌ی دایی‌م آبگوشت زدیم. (دایی‌م ۲۱ ساله مرده). بعد صحنه عوض شد با عمه‌م اینا بودیم، همه بودن جز مامانم و تلفن‌ها قطع شده بود و نمی‌تونستیم پیداش کنیم. عمه‌م آرومم می‌کرد که پیدا می‌شه گریه نکن. پیدا نشد. بیدار شدم.

امیدوارم حمیرای عزیزم بتونه بره دریاکنار چون دریاکنار هنوز واقعاً قشنگه. open.spotify.com/track/7MgZ1r...

این هم بگم و برم. تو منشن‌ها دیدم یکی نوشته بود احمدی‌نژاد از پهلوی بهتره. چون شناختی از اون آدم ندارم بحثی هم ندارم ولی یه وقت بد نیست نگاه کنید دارید پاتون رو کجا می‌ذارید. اکثر ماها بعد از احمدی‌نژاد مهاجرت رو انتخاب کردیم. ایشالا که یا ندیده یا فراموش کرده احمدی‌نژاد چی بود

رابطه‌ی ما با ایران مثل شرایطی می‌مونه که عزیزت بیمار محتضره و غمش باهاته ولی تو همچنان زندگی می‌کنی و اون قراره بمیره. بله بسیار غم‌انگیز و پاره‌کننده‌ست ولی ما همچنان زندگی می‌کنیم و زندگی از انسان‌هایی سلب می‌شه.

جاستین عشق تیم ما.

کاش مونترال بودم. یا تورنتو.

دارم داریوش گوش می‌دم بعد از هزار سال. واقعاً خدایا شکرت برای داریوش وگرنه الآن تو این زناکده چیکار می‌کردم؟

در تمام زندگی‌م چیزی به زیبایی و شکوه لحظه‌‌ی پاره کردن کیسه‌های برنج و پراکندن دونه‌های برنج در هوا ندیده‌م. تا ابد هیچ ارزشی بالاتر از رهایی و آزادی خاکی که میهن چنین مردم آزادیه برام وجود نداشته و نخواهدداشت.

به رفیقم گفتم این دفعه فرق می‌کنه. گفت جلوی من نگو. گفتم یعنی این دفعه من می‌خوام ایران باشم. هیچ وقت اینجوری ریشه نمی‌کشونده من رو در این یازده سال گذشته. اینجا همه چیز بی‌معنیه برام. شاید اثر پا به سن گذاشتنه ولی به راستی من در این بیابان‌ها چه می‌کردم این دو روز؟

واقعاً این آفتابی که ما در سواحل شرقی در زمستان می‌بینیم‌ نعمت بزرگیه. یوروپ خیلی زمستان‌هاش دلگیر و دانلود فوری مرگه.

از قابلیت‌هام اینه که با بچه‌ها خیلی سریع دوست می‌شم و بهم اعتماد می‌کنن. تو یه جمعی با یه بچه‌ای که هیچ زبان مشترکی با هم نداشتیم و به زور و غلط غولوط جملات داغون آلمانی بهش می‌گفتم جوری دوست شدم که بهم یاد داد چطوری ساز بزنم و بعدش بهش گفتم بستی منی گفت باید بگی بهم: Mein bester Freund. 🥹🥹

اینم بالاخره تقدیم اصحاب.

زهره خانم اون روزی که سال‌های چهل چهل‌ودو تو اون کامپیوتر زغالی ماتریکس می‌دیدی فکرش رو می‌کردی یه روز تو برادوی این بزرگوار ر ببینی؟

🥹🥹🤍🤍

هم دوست عزیزم رو دیدم هم کنسرت ابی بهترین کنسرتی بود که تو این چند سال اخیر رفته‌م هم این که وقتی از سالن درومدیم قشنگ‌ترین برف عالم شروع کرد به باریدن. “Life… I love life… very much indeed.”

قراره یکی‌ از بهترین دوستای دبیرستانم رو بعد از سیزده سال ببینم و بعدش هم بریم با هم کنسرت ابی. جنوب سرزمین‌های شمالی دور عزیزم با همه‌ی سختی‌هاش دیدار دوباره با آدم‌های عزیزی رو بهم بخشید که فکر می‌کنم به همه‌ش می‌ارزید.

حالا این بحث چاقی و لاغری اونوری‌ش هم بامزه‌ست. که رژیم می‌گیری لاغر می‌شی هی بهت می‌گن بسه دیگه خیلی لاغر شدی نمی‌خواد بیشتر رژیم بگیری. چشم ارباب می‌خوای یه ریموت بدم بهت از دور هر جور چشمت راحته تنظیم کنی؟

دوستم عکس و فیلم می‌فرسته از مونتریال برفی و غر که گرفتار شدیم و زهره خانم هی خودش رو کنترل می‌کنه قلب شکسته در جواب نفرسته برای دلتنگی برف و عجیب بودن خشکی این اقلیم در زمستان.

به قول دوستم شما که به سالادت روغن‌ زیتون هم نمی‌زنی که بی‌ام‌آی‌ت از شونزده نشه شونزده‌ و دودهم خیلی صلاحیت نظر دادن و برآشفتن در مورد اینجور داستان‌ها نداری. مگه نگرانی‌ت همین باشه. که من یه عمره روغن‌ زیتون نخوردم نمی‌شه که من و اونایی که خوردن یه جا وایسیم. که همینه البته خوب که نگاه کنی.

زنگ زدم یکی بیاد درستش کنه. رفتم خریدم رو کردم و بعدش یه چهل دقیقه‌ای منتظر موندم. پسره اومد گفت خیلی عجیبه اینجور ماشینا قفل نمی‌شن بعد خودم در عقب رو باز کردم دیدم باز شد. پسره گفت خب فقط پول سرویس رو بده. اسم و لهجه‌ش بهم می‌گفت اهل خاورمیانه‌ست. گفتم اهل کجایی؟ گفت اسرائیل، تو چی؟ گفتم ایران

پسر‌ جدی‌جدی اومدم کاهو بخرم کلید ماشین رنتال موند توش و در قفل شد و داغون شدیم آقا داغون :)))))))

زهره خانم حالا چرا انقدر می‌بندی باز می‌کنی؟ هیچ چی والا فکر می‌کنم ببندم کمتر می‌رم کاهو بخرم غافل از این که کاهو نخریدن مساویه با قبل کردن در و انداختن کلیدها در رودخانه.

من هم یک آش جو درخوری پخته بودم برای عید شکرگزاری خارجی‌ها که به نظر خودم نمره‌ی بیست رو گرفت.

نوامبر ماه سختی بود ولی چهل‌وهشت ساعت آخرش خیلی قشنگ گذشت. این هم تنها عکس نوامبر بنده. در شهری که آدم‌هاش رو دوست دارم و موقع پیاده‌روی کنارشون، تو محله‌ی مورد علاقه‌م، نشانی از کبک عزیزم سر راهم سبز شد. 💕

خسته و پاره رسیدم به بیبی‌شاور. دوستم موقع کادو گرفتن گریه‌ش گرفت و همینجوری با اشک و بغض داشت می‌گفت آخه i feel so loved. تو همون حال که مثلاً با ده نفر سلام نکرده بودم از خستگی گفتم what’s wrong with that؟ یهو جمع که کلاً فاز اشک برداشته بود ترکید و فضا عوض شد. از این که هنوز آنی دارم دلم شاد شد.