Hic liber certe probat scriptorem Ladislaudem Krasznahorkai esse dignum pretii Nobelis.

Vita monachi veri ficta. Talis liber doctus et Latinitate plenus hodie scribi vix possit. Placuit.

quare religio pedibus subiecta vicissim obteritur, nos exaequat victoria caelo.

Quis novit Albertum Fabri. Mox pollicem legam sordidum.

Statum sine pondere adipisci volui, qui nonnullos post orbes aderat, ubi corpus factum est membrorum machina, quae recto gestu et modulatione egit, ut labor abesset, immo contra pede suspenso latius magisque progrederer.

Παιδῶν πέρι πονηρῶν τί ἀκούειν χρὴ κακῶν: Ὥσπερ τῶνδε, οἳ φανοῦνται, Μὰξ καὶ Μῶριτζ οἳ καλοῦνται.

Et ego de vobis et me immo magis rideo, nam querens, vae querenti, iam est perditus.

Multa tibi hic liber doctus iucundo scribendi genere de Romae originibus narrabit.

Si securus vis esse, sequere Epicurum: omnium autem rerum natura cognita levamur superstitione, liberamur mortis metu, non conturbamur ignoratione rerum, e qua ipsa horribiles existunt saepe formidines.

Huic libro densissima est aura ac brevitas concisa. Iter Rheni maxime laudo.

Illa Epicuri sententia λάθε βιώσας vel vive latenter magis magisque mea cum natura convenit.

Oves non monstrant, quantum manducaverint, cum pabulum ad pastores portant, sed primum intra cibum digerunt et foris deinde lanam lactemque praebent. Sic et tu noli monstrare indoctis philosophiae praecepta, sed monstra facta e philiosophia genita, postquam digesta sunt.

Hic liber Martini Principis est monstruosus et vix ferendus. Utinam multi legant!

Cultores artium vitam inque imagines fugiunt.

Morimur, cum nascimur, sed nos mori solum dicimus, cum ad huius causae finem pervenimus, et interdum hic finis capit spatium perlongum et horribile.

Odor sanguinis malus est ortus ex osse, ut actutum vomerem.

Sitim autem librorum abice vel τὴν δὲ τῶν βιβλίων δίψαν ῥῖψον.

Quis adhuc novit scriptorem, quem MRR olim maxime vituperavit? Hic libellus certe delectat.

In carcere dies noctesque inter homines fui, quos eligere non potui.

Sole occidente mare vidi et perdidi lumina.

Scholis in nostris discipuli simul flumen declinare et dirigere discunt.

Gabor Fonyad, homo grammaticus, fabulam scripsit levem, quae me delectavit.

Iterum et iterum placet Enzensberger.

Koller in horto Wertheimstein non ad quercum veterem, sed ad fraxinum veterem iit et materiam tractatus invenit.

Liber levis est et saepius progrediens casibus.

Consilium et figurae placent, molestat interdum grammatica.

Tandem militis audio vocem. Quisquamne adest?, dicit miles. Quisquamne adest?, repeto. Quomodo quaeso?, dicit cellenarius. Leve est, dixi et surrexi. Solvi et discessi.

Poesin amantem nil nimis cito concitare vel abicere potest.

et solito inter accolas odio infensa Iudaeis Arabum manus

et si dominorum electio sit, honestius principes Romanorum quam Germanorum feminas tolerari.

Grodek Troiam superat.

Utinam quilibet, sive Wittgenstein sive alius, tempestive in valetudinario poetam visitavisset, Trakl certe diutius vixisset.

Pepi Prohaska Prophet opus magnum est. Peter Henisch librum scripsit plenum cum sapientiae tum salis.

Franciscus Fühmann scripsit optimam, quam adhuc legi, theogoniam.

Manere usque dum ventus in venis sibilet. Manere usque dum nebulae per pulmones migrent. Manere usque dum muscus cutem vestiat. Manere usque dum pecus me carpat.

Et imprimis mihi debes scribere, num id agas, quod tibi placeat, et si non, cur non agas. Ego certe id agam, si essem libera ut tu.

Opus magnum, quod vitam sequitur "ducis" et Italiae historiam. Animo leges tristi.

Quod si bellum vitari non potest, ita geratur, ut summa malorum in eorum capita recidat, qui belli dedere causas. (Erasmus in sua Querela Pacis)

Si zeugmata tibi placeant, hunc legas librum linguae fortis ac vivacis.

Ceterum in ea tempora natus es, quibus firmare animum expediat constantibus exemplis.

Subrius Flavus ad Neronem: odisse coepi, postquam parricida matris et uxoris, auriga et histrio et incendiarius extitisti.

Si fabulas a fratribus Grimm collectas vis novo legere modo, hunc lege librum, qui litteras continet currentes, qua de re tardius et forsitan amplius graviusque legatur.

Lege Kafkam iterum et iterum ac mirare ob eius sermonem purum dilucidumque.

Aut media aestate in ecclesia, ubi alget, incredule coronas specto aureolas.

Intellegis, ne quid intellegas. Levia sunt huius poetae carmina et legenda.

Liber ultimus. Inde abeo caelum in caeruleum. 🔷

καὶ τάχα δὴ ἀκούουσι βοώντων τῶν στρατιωτῶν "θάλαττα, θάλαττα" καὶ παρεγγυώντων.

In Attica et montes habent deorum statuas.

Non multa scio de vita avi mei Lanskoronskis.

τό κάλλος καλόν ἐστιν.