Gömlekle çıktım, ciddi anlamda dondum, hasta olucam diye dönüp üstümü değiştirdim. On dakika sürdü. Evden çıkınca yandım, hava 5-6 derece birden ısınmış. Almanya beni delirtmeye devam ediyor.

Kedimin biri fazla akıllandı. Biliyor ki ben onun ödül mamasını asla atlamam, hakkını mutlaka veririm, ödül maması zamanı gelince yatak odasındaki yatağından kalkmıyor. Tabakla önüne gelmesini bekliyor.

Benim yıllardır yaptığım az makyaj Zendaya yapınca trend oldu. Mecburen çok makyaj yapıcam artık. Modaya uyamam.

Pazartesi posta almak için sıra beklerken önümdeki bir kadın poz verir gibi yanıma yanaşıp kendini bana yelpazeletti, eğlendik. Bugün de DM gezerken bir kadın gelip “yelpazenizi nereden aldınız, çok güzelmiş” diye sordu. Sovuk Alman halkı benimle iletişmek için yarış hâlindeymiş gibi hissediyorum.

Her dilde “az biraz anladım ama biraz daha konuşursan daha iyi anlıycam” der gibi bakmayı çok iyi öğrendim. Asla bilmediğim dillerde bile insanları böyle tongaya düşürüyorum ama bilerek yapmıyorum. Almanca yüzünden buna alıştım. Neden saniyelerce öyle baktı o zaman diye şaşırıyorlardır.

Alerji testi yapan görevli Rusmuş, beni Rus zannetti. Hep Ukraynalı sanıldıktan sonra ufak bir değişiklik oldu.

Supernatural’da Impala sahneye girerken altyazıya “Baby approaches” yazmışlar. Smooth.

Almanya özet.

Yine dev kulaklıkla müzik dinlemeye aşırı dalmışken bir teyzenin beni seçip “NACH ESSEN JA?” diye bağırmasıyla ödüm bokuma karıştı. Kulaklıkla güneş gözlüğünü nasıl çıkardığımı bilemedim elim ayağıma dolaştı. Tüm yolların bana sorulduğunu sürekli unutuyorum.

Galiba bir Manifest fanı oldum ama favorimi seçemiyorum. Takımı bozmayayım en iyisi.

Eşşşşşşşşşek kadar herif rüyasında annesini emiyor. Eridim.

Bugün banka kartım çalındığını düşünüyor olmalı. Sabah 6’dan beri 4 şehirde harcama yaptım.

Tren raylarındaki arıza nedeniyle otobüse aktarıldık, şoföre gideceğim yeri sordum, bu otobüs gitmez ama hattın bittiği yerden tekrar bineceksin dedi. Bunu anladığım için Almanca profesörüyüm şu an.

Yaşanmış olaylardan esinlenilmiştir. “Psikoloğa git, ev arkadaşını değiştir, evini değiştir, işini değiştir, sigara içen insanların yanında durma, sigara içenlerle muhatap olma, sigara içen arkadaşların tedavi olsun” gibi güzide tavsiyeler ama asla teşhis ve tedavi yok.

Şarkılara popoma şaplak atarak ritim tutuyorum diye mi?

Kitaplığımda ve masamda uyumak istedikleri için önce onlara birkaç yatak yaptım, kabul etmedikleri yatakları değiştirdim, keyiflerini sağladım, uyuttum, öyle derse başlayabildim. En az bir saat kedi eğlemeden çalışabildiğim olmuyor çünkü izin vermiyorlar.

Arkadaşlarımı nasıl kaybediyorum oynat bakalım.

Hoca yine sadece İngiltere’de olan bir kitap seçmiş. Royal Mail ile geliyor. Mail bile royal ben köylüyüm.

Param olunca kitaplığıma Art Spiegelman - Maus alıcam kendime hediye olarak. Ulan ne güzel bölümde okuyorum VAY ANASINI. Her dersten sonra iç sesim.

Sheglam allık alacak bacılarım varsa almayın. Yüzünüzü tokatlasanız daha çok renk verir. Biz Koreli değiliz Bihter Ziyagil’iz, aptallık etmeyelim.

Al işte. Tam arkadaş olacaktım aydın oldu.

Öyle acayip sorunlarla boğuşuyorum ki böyle mal gibi sorunlar yani deli mi ne. Sorunsan sorunluğunu bil. Aaaay. Bunaldım.

Kedilerim yazın ayaklarımın ve bacaklarımın hizasında iki yanıma boylu boyunca yatıyor ama tek bacaklık yer bırakıyorlar. Ya yan yatıp bir bacağımı diğerinin üstüne almak zorundayım ya da açık makas gibi yatıp iki bacağımın arasına bir kedi almak zorundayım. Benim bedenim, onların kararı.

Deniz Göktaş’la aynı liseye ve aynı üniversiteye gitmişiz. Her gün duş alırsa ve diş fırçalama problemini çözerse arkadaş olmak isterim. Yurt dışında olduğum için şimdilik sadece görüşeceğimiz zaman yapsa da yeter.

Anneme diyorum ki “çok iyi doktor buldum”, annem diyor ki “bekâr mı”. Anne ben “çok iyi doktor buldum” diyecek yaştayım artık, kabullen.

Acımasız bir insanım ama biraz da acımalı gibiyim.

Bugün de yaşlı bir teyze telefonunu uzatıp “kızımla konuşur musun, beni trene bindir” dedi. Tamam deyzem dedim, kızıyla konuştuk anlaştık, teyzeyi bindirdim. Her neyse artık yetkili bir abi olduğuma eminim. Bu kadar insan yol sormak için tesadüfen bana gelip kendilerini teslim ediyor olamaz.

Alman öğrenciler Alman hocaya sınıf sormaya utandılar, herkes birbirine bakarak durdu kaldı, ben odaya dalıp “İngilizce biliyor musunuz, şu sınıf nerede” diye sordum. Hiç gelemiyorum böyle işlevsizliklere. Çekilin ausländer halleder.

İnşallah biri bir gün Almanya’da klimayı icat eder. Ne okullarda, ne evlerde, ne ofislerde, ne toplu taşımada var. Batı’nın Kötü Cadısı gibi eriyorum.

Temiz bir yerde tuvalete girdiğimde tuvalete teşekkür ediyorum fısıldayarak. “Ama teşekkür ederim, gerçekten, çok iyi geldi” şeklinde.

Bu sefer de Kürt bir abi sen Türk değilsin benzemiyorsun diye tutturdu. Anladığım kadarıyla Almanya’da esmer olmayan kimseyi Türk kabul etmiyorlar.

Başka bir şehirde röntgen çektirmeye gideceğim için sabah 5’te uyandım, karpuz doğrayıp kahve demliyorum. Röntgeni çektireceğim yer göl kıyısında, çıkışta piknik yapacağım işe geçmeden önce. İzin verseler çok güzel yaşarım da hayat biraz despot.

Annesine el kaldırmış ve taş olmuş diye okumladım.

Evdeki kahve köşelerine “coffee is love” tarzı çerçeveli yazılar asan insanlar… Çok ilgimi çeken bir grup.

Rossmann’daki bu arkadaşı alın. Böyle pirinç patlaklarına sürüp yiyin. Sonra da bana dua edin ya da küfredin, bilemiyorum, çok yediriyor. İnşallah Türkiye’de de vardır.

Kedilerimin su pınarı var, evin değişik yerlerinde su kapları var, yine de bardağa su doldurtup sırayla elimden içiyorlar sabah akşam. Yeter ki su içsinler diye kol kası yaptım ben de su bardağı tutmaktan.

Filmlerde birinin bağ kurduğu hayvanı ölünce çok sinirim bozuluyor. Bu tarz bi gerçekçiliğe hiç ihtiyacımız yok. Gerçek zaten bok gibi.

The Boys üçüncü sezon sonunda bitmesi gereken bir diziymiş. Oyuncularının estetikleriydi, yazarların yazacak bir şey bulamayıp sürekli seks sahnesi yazmasıydı derken bommmboş bir diziye evrilmiş. Heyecan verici derecede güzel bir işti hâlbuki.

Çok hasta olduğum için doktora taksiyle gidiyorum, taksici dedi ki “Sie nicht Krank Sie Allergie”. Taksicilerin neredeyse hepsi göçmen olduğu için burada da her şeye hâkim olma durumları devam ediyor. Raporumu da yazıver güzel abim, doktorda boşa beklemeyeyim.

Sahibi aranan başıboş kedilerin fotolarına bakıp sulanıyorum “off yavrum bu da benim olsa keşke” diye. Kediler için bir ırz düşmanıyım galiba.

Eski flörtümle Kılıçdaroğlu savunan kankasını bana savunduğu için konuşmayı kesmiştik bu arada, 10 yılı var. Hep vizyonlu biri olmuşumdur…

Yıllardır gouda’lar, cheddar’lar, maasdam’lar, camembert’ler, brie’ler, mozzarella’lar, burrata’lar, feta’lar deneyip hiçbirini beğenmeyen kedim Türk marketinden aldığım hayvan gibi pahalı ezine peynirini yedi. Çocuk peynir yemiyor değilmiş, 2 euro’luk peynir yemiyormuş, minimum sınırı 10 euro’ymuş.

Balkondaki boş şişeler devrildi, “kim devirdi şişeleri” diye seslendim, 3 IQ kedim “meaaaoov” diye bağıra bağıra geldi. Sessiz kalsa hangisi yaptı bilemezdim.

İnsanların bronz olmak için para vermesine hiçbir zaman anlam veremeyeceğim galiba. Yakışana yakışıyor da bunun için asla para verilmezmiş gibi geliyor.

Nikbinler mi ne şu yapay zekâ grubu Tan Taşçı’ya laf atınca kaybetti savaşı bence. Bu adamın inanılmaz bir fan kitlesi var. Amerika Tan Taşçı’ya ağız yüz eğmiş desen yarın alırlar orayı.

Öğrenci kartımı bulmak için tüm çantamı ters yüz ettim, bulamayınca panikle telefonumdan mail attım sekreteryaya. Sonra telefonumu ters çevirdim, silikon kalıba yapışmış kart, bütün o süreç boyunca elimdeymiş. Well played card, well played…

Kızın iki arka cebinde iki telefon, elinde de bir telefon vardı. Bu kızın hayatını deli gibi merak ediyorum şu an.

Uyku problemimde ikinci aya girdiğim için psikiyatriye gittim. Kadın tek tek soruyor o var mı, bu var mı, intihar düşüncesi var mı vs. Hepsine no dedikten sonra “I just want to sleep” dedim. “Awww” diye dudaklarını büktü nasıl içten söylediysem.

Güya L koltukta kitap okuyorum. Allah razı olsun ucuna falan oturtuyorlar biraz.

Aranızda zengin olan varsa beni bu hayattan kurtarsın, fidye istiyor.