وقتی با آدم‌های خارج از اینجا (و توییتر) حرف می‌زنم، چه تلفنی چه رودر رو حالم بهتر می‌شه. چند نفر هم بهم گفتن پادکستمون رو گوش کردن و خوب بوده چون انگار با دوستشون حرف زدن. شاید واقعا وظیفه‌ی من نوعی اینه که حال خودم و آدم‌هایی که دستم بهشون می‌رسه رو خوب کنم/

من رفتم تظاهرات تورنتو. نمی‌دونم بفیه حرفا و حدیثا چی باشه ولی اون گوشه‌ایش که من بودم شعارها معقول بود، من شعار جنسیتی یا فحش به چپی نشنیدم. یه عالم شعار در حمایت از پهلوی بود ولی کلی هم شعار در مورد آزادی و ایران بود. خیلیا عکس کشته‌شده‌ها دستشون بود. من یه پرچم آمریکا و یه پرچم اسرائیل دیدم/

فکر می‌کنم واقعا بهترین کاری که می‌تونم برا خودم و اطرافیان دور و نزدیک و جهان در کل بکنم اینه که از سوشال مدیا فاصله بگیرم.

خدایا منو ببخش ولی به اونجای مبارزه رسیدیم که مثلا نگین میرصالحی رو چون در مورد هدی بیوتی چیز نگفته باید اعدام و سرنگون کنیم. واقعا جالب

دور و بر خونه‌ی ما صدای هواپیما نمیاد هیچ وقت، الان سر صبحی اومد و من با چنان وحشتی از خواب پریدم که شروع شد دارن می‌زنن. خیلی طول کشید تا قلب و مغزم بفهمنن کی‌ام و کجام. اینه که با وجود اینکه به نظر میاد هیچکی راهی بلد نیست جز دخالت خارجی برای رفتن اینا و چیزی مهم‌تر نیست از رفتن اینا/

وقت دکتر گوش و حلق و بینی دارم به دلایل نامعلومی که یادم نمیاد. پیاده اومدم که هم خوب بود هم غلط کردم. چون برگشتنی هم بابد پیاده برگردم چون می‌خوام برا همسایه جدیدمون کیک بخرم. شاید برا همکارامم خریدم. فردا می‌رم ناهار و تحویل وسایل. خیلی غصه‌دارم که کارم به فنا رفت ولی چون پکج /خوبیم دارم خیلی ناراحت

همکارام برام یه کارت (دیجیتال) خیلی بلندبالا فرستادن. بابا خیلی قشنگ و مهربون. همه رو جنبه‌ی مسخره‌بازی و خنده و اینامم به تاکید مضاعفی کردن. البت آخوند اونم در این مدت ازم گرفته که حالا اون قصه‌اش جداست

بلاخره موفق شدم. ولی خیلی گریه کردم چون یه جاش گفت باید همه پاسپورت‌هات رو بذاری و بعد از اسکن پاس ایرانیم باید عکس لایو ازم می‌گرفت و همه‌ی عکسا رد شدن تا روسری کوفتی رو سرم کردم

در راستای جنگ با آسیاب بادی. 🌸 خانوم سوپر ارزون رو تحریم کرده چون طرفدار ج ا. هرچی هم من دلیل و برهان و سند آوردم که بابا عکس پهلوی زده به در و دیوارش. گفت نه، تو اینستاگرام لیست دادن سوپرهایی که باید تحریم کنید. گفتم حالا شاید رقییاش گفتن. گفت نه ما ریسک نکنیم بهتره

همسایه‌مونم در شرایط چهل سانت برف و کوچه‌ی بسته و ماشینای گیر کرده در برف داره اسباب‌کشی می‌کنه. به هر حال هرکی به نوعی گرفتاره

در یک اپی باید برا یه ویزایی اپلای کنم و ممکنه خودم، تلفن، مقصد، مبدا و همه چیز و همه جا رو آتیش بزنم. رفتم رو‌ ردیت دیدم بقیه هم در طول سال‌ها همین حال و روز بودن و مشکل هرگز حل نشده

نمی‌دونم انتظار دارم مردم (دیاسپورا منظورمه) و مهم‌تر از همه خودم چیکار کنن. فقط اینکه به نظرم اکثر کارا و واکنشا اشتباهن. در یه حال نموخوام ابدی گیر کردم و پا می‌کوبم زمین.

خیلی متاسفانه از این فضا دورم. ناراحتم می‌شم چون خیلی از آدمای اینجا دوستام (هستن/بودن). ولی مثلا می‌بینم نشسته یه نفر در برج عاج و منت می‌ذاره سر مردم ایران که آره آمریکام دیگه خطرناک شده و لازم نیست من سروایوال گیلت داشته باشم و وقتی از ایران بهش اعتراض می‌کنن می‌گه وای بولیم کردین/

بچه‌ها من بلوسکم رو پاک کردم چون فکر کردم تو این شرایط خیلی پریولجد و این صوبتا بود

مامانم و شیوا تصویری زنگ زدن 😭😭😭

دوستان ببخشید ولی من کسایی که تمام مدت دارن می‌کن می‌گن اینترنت هرگز وصل نمی‌شه، می‌گن فردا قراره همه زندانیا رو اعدام کنن، پس فردا قراره برن دم در خونه‌ها و یکی در میون به آدما شلیک کنن و ال و بل رو میوت/آنفالو می‌کنم. متوجه‌ام همه ترسیدیم و میل به خبررسانی هم هست ولی من توانایی روحیش رو واقعا ندارم

واقعا خسته و عصبانی‌ام. نمی‌دونم چرا انقدر عصبانی یا چرا انقدر خسته. اون روز موعود که استرس خبر نباشه تمام سوشال مدیاهام رو آتیش می‌زنم. روند زوال عقل سارا

آدم‌ها فقط دلشون می‌خواد حرف بزنن. گوش پیدا کنن فقط حرف بزنن. مهمم نیست در جواب چی دارن چی می‌گن، فقط دوست دارن حرفشون رو بزنن. خسته‌ام می‌کنه حقیقتش و غمگین

دوستان انسان واقعا ناراحت می‌شه می‌بینه مثلا راجرواترز چه گفت و چه کرد ولی نیک بنگری این همه حمایتش از فلسطین مگه تاثیری در سرنوشت اونا ایجاد کرد که الان حمایتش از ج ا کمرشکن باشه برا ما؟ خیلی غمگینه ولی به نظرم تاثیر ما و سلبریتی و غیرسلبریتی نزدیک به صفره

بچه‌های تورنتو و اطراف، اگر خواستید یکشنبه بیاین استودیو یه من و سارا و مریم بپیوندید یه‌کم گریه کنیم، بعد اشکهامونو پاک کنیم، یه سری کتاب مربوط به دیکتاتورها و حکومتهای تمامیت‌خواه دوره کنیم، ببینیم دیگران چه جوری در موقعیت‌های مشابه سر کردن، ما هم همون کار رو بکنیم. bit.ly/45dyk29

خیلی عصبانی‌ام. علاوه بر جمهوری اسلامی، از همه‌ی اون آدم‌هایی که یه جوری منکر مرگ و از دست رفتن این همه جون عزیز می‌شن. مهم هم نیست چقدر آدم‌های مهم و تاثیرگذاری باسن یا نه. از ترامپ و راجز واترز و کوفت و زهرمار گرفته تا آدم‌های واقعی همین بلواسکای

ببخشید من چون دیگه از تجزیه و تحلیل عاجزم شما بگین. چرا تلفنا یه طرفه بازه؟ چرا ما نمی‌تونیم زنگ بزنیم؟ چه فرقی داره آخه؟ فکر نکنم پول چون مردم پول ندارن که بدن.

ببخشید ولی من دیگه نمی‌تونم White House says that 'all options remain on the table' for Iran

خواهرم گفت می‌گن اینترنت تا یه هفته دیگه درست می‌شه. منم چون چیزی برام جز امیدواری به هر چیزی که یه ذره از این تاریکی درم بیاره امید بستم که درست شه

اینا چقدر نیرو دارن که یه عده دارن مردم رو می‌کشن، یه عده ماهواره جمع می‌کنن، یه عده حواسشون به زنداناست، یه عده اینترنت رو خراب می‌کنن، یه عده پولا رو خارج می‌کنن، یه عده به نیروهای این ورشون خط می‌دن. یعنی چطو اینجاها انقد مالتی تسک و لایق ‌و کارآمد می‌شن؟

لابد اون کمک در راهه‌هایی که ترامپ می‌گفت منظورش به آخوندا و ج ا بود. چه می‌دونم والا

من اون شخصی که گفته بود جنایته بدون سند و مدرک عدد رو می‌کنید رو بلاک کردم. جنایت رو ما نکردیم و من توانایی همدلی و درک برا انسانی که به ما می‌گه جنایتکار و منتظر آمار دقیق و قطعا درست ج ا می‌مونه رو متاسفانه و خوشبختانه از دست دادم. اتفاقا فکر نمی‌کنم الان هم باید وحدت و اتحاد و کوفت داشته باشیم/

چون مامانم پشت تلفن گریه کرد ازش پرسیدم ناهار چی داشتی؟ گفت کوفته. پرسیدم به لیدا و شیوا هم دادی یا خودت فقط؟ گفت شیوا ناهار داشت ولی به لیدا دادم. بعد که قطع کرد تو دفترم نوشتم: مامان ناهار کوفته داشت، بازار رشت رو آتیش زدن.می‌گن دوازده هزار جون عزیز. آمریکا قراره حمله کنه. سیزده ژانویه بیست و شش

می‌نویسم یادم بمونه سی بی سی دیشب از نسیم نوروزی دعوت کرده بود برا تحلیل مسایل ایران. اینم خبر الانشه.

Something has come undone in me

یه پروژه جدید برا خودم تعریف کردم که هر روز به اندازه یه فصل کتاب مارگارت اتوود برم پیاده‌روی. راه‌های مجبور سازی خود به بیرون رفتن از منزل در هوای سرد

من حقیقتش نمی‌دونم چه احساسی باید داشته باشم. شاید چون الان دارم کتاب مردن کار سختی است خالد خلیفه رو می‌خونم در مورد اوضاع جنگ بی‌پایان سوریه می‌گم آیا بهتره مثل سوریه در طی سال‌ها هر چند ماه یه بار یه شوکی به همه وارد شه و یه عده بمیرن و روز به روز بدبخت‌تر شیم و مملکت یواش یواش از هم بپاشه؟

طبق تحقیقاتم ساعت دو هوا در گرمترین حالتشه (منفی هفت فیلز لایک منفی پونزده) ساعت کوک‌ کردم شال و کلاه کنم برم پیاده‌روی. با ما باشید

سال رو تحویل دادیم

از منبر پایین می‌رود، سال خوشی برای شما آرزو می‌کند و گوشی را کنار می‌گذارد.

رزولوشن چند سال پیشم که به سختی بهش رسیدم و به نظرم مهم‌ترین دستاوردم تا به امروز بوده اینه که از اون چیزی که هستم و کارایی که می‌کنم و تاریخی که دارم خجالت نکشم. به عبارتی فیک نباشم و خودم رو جوری غیر از اون چیزی که واقعا هستم نشون ندم. خیلی به قول این اجنبی‌ها liberating بود و ایشالله قسمت همه

رزولوشن پارسال من دوستان، فرزندآوری بود و همونجور که می‌بینید همون خانومی هستم که بودم :))))). امسال رزولوشنی ندارم. ایشالله که خیره.

امسال سخت بود ولی یه مقدار اتفاقات خوب هم افتا‌د ۱. مامانم و خواهر و خواهرزاده‌ام رو دیدم ۲. چندتا مسافرت رفتیم بخصوص یه دل سیر لندن رو گشتیم ۳. پادکست رو با کتی شروع کردیم ۴. یه مقدار تکلیفم با خودم روشن شد از لحاظ اینکه چی می‌خوام از زندگی ۵. متوجه شدم دوستای خوبی دارم که می‌تونم روشون حساب کنم

دسامبر دو هزار و بیست و پنج

از یه جا سوپ عدس گرفتم بیشتر شبیه خورشت و گوشت کوبیده و این صوبتاست و می‌خوام طالع اگر مدد کند با کته میل کنم

این رزاسه (قرمز شدن لپام) رو کردم تو چشم مردی چون یکی از (هزاران دلیلش) حرص خوردنه. دیگه از اون روز فقط حلوا حلوا و پرینسس تریتمنت

لباس پشت باز خیلی دوست دارم (ناغافل از خواب تبدار و دردناک برمی‌خیزد، بلوسک بی‌ربط می‌کند و دوباره می‌خوابد)

شاید باید سوشال مدیا رو فراموش کنم در این لحظات و فقط اخبار نگاه کنم؟ اخبار از کجا دنبال می‌کنین شما؟ وحید آنلاین؟

چرا هی همه چی ریست می‌شه، هم از لحاظ زن زندگی آزادی هم از لحاظ دیکته

فکر می‌کنم (یعنی مطمئنم) اگه از بستر این بیماری برخیزم (که اگر بسیار بزرگیه) یه آدم دیگه می‌شم.

دوستان من جا کتاب و اینا باید بیام خاطرات روزمره‌ام ‌رو‌براتون تعریف کنم. مثلا شده در اوج مریضی و بدبختی برا سرگرم سازی یه سری خانومای هشتاد ساله سه تا نارنگی پرت کنین هوا بگیرین و شیرین‌کاری کنین؟

دوستان احتمالا وقتی گفتم ایشالله سال دو هزار و بیست و شش رو نبینم مرغ آمین شنیده و ترتیب اثر داده. آنچنان مریض شدم که تمام ارگانهام درگیرن :))

دوستان رسیدیم کاتج و صورتم برا اینکه نشون بده رییس کیه خودش رو گرفتار اگزمای عجیبی کرد و سربسته بگم She is on fireeee

باورم نمی‌شه اون مستند رو ببینی و اون برداشتای عجیب رو داشته باشی. انسان‌ها هر دفعه شگفت‌زده‌‌ام می‌کنن

من با مستند ترانه استخوون سبک کردم