З задавальненнем пагутарыла з Аленай Пятровіч, якія ўсе больш ведаюць як перакладчыцу «Гары Потара», але яна сама пісьменніца: 34mag.net/post/vitsebs...

А вось і літаратурны агляд падвезлі) 34mag.net/post/bellit-3

Зрабілі чарговы агляд навін ШІ, інтэрнэта і медыя. Намагаемся не фарбаваць усё ў змрочныя краскі, але ў бягучым кантэксце гэта складана. 34mag.net/post/mediasc...

Чаму калі даў зайку, дасць лужайку, а калі даў зубы, то на пломбы не дае?

Схадзіла ў падкасцік пагасціць) www.youtube.com/watch?v=c6JS...

Нарэшце! soundcloud.com/34magnet/kor...

Кіно. Гаспадыня кватэры кажа, што ёй больш не патрэбная арэндная плата. Гераіня: «Тут штосьці не так». Герой: «Ды чаго? Мы проста ёй падабаемся!»

У тыктоку пабачыла, што на сайце белчыгункі ёсць мадэлькі ўсяго рухомага складу для раздрукоўкі, прыкол www.rw.by/models/

Калі стамляюся, маю праблемы з фокусам і бачу словы скажона — абавязкова з негатыўным сэнсам. Вырашыла завесті пад гэта трэд: 1. «лжывы эфір»

Часам думаю пра тое, каб завесці новае хобі, і назіранне за птушкамі — адзін з варыянтаў. 34mag.net/post/birdwat...

Калі б пісьменнікам плацілі кожны раз, калі пісьменнік у кіно пачынае пісаць кніжку з загалоўка, пісьменнікі б жылі не гаруючы.

Ты: Восень. Буккросінг:

Гугл букс, за што?

Другі раз запар выйграю кніжку ў розыгрышах. Можа, час ісці ў казіно?

Пісьменнікі па-руску часта пішуць так, нібыта селі ў цягнік з Калінінграда да Уладзівастока і ўсю доўгую дарогу расказваюць пра чабурэк, што купілі і з’елі яшчэ на станцыі адпраўлення. Выпадкова трапіўшы ў такі цягнік, выходжу на першым прыпынку — у Вільні (хацелася б, канешне, у Бабруйску).

З тых шыльдаў, за якімі — дакладна ведаеш — героя чакае срака.

У Малдове ёсць «Наша партыя Рэната Усатага», і гэты Рэната не вусаты.

Ютуб рэкамендуе трывожныя падкасты.

Што вы адчуваеце, калі бачыце навіну, праілюстраваную карцінкай з нейронкі: 1) безнадзейнасць ці 2) безнадзейнасць?

На вечарынцы згулялі ў «я ніколі не...», а потым у такую гульню, дзе ўсе мераюць ціск і прайграе тая, у каго бліжэй да 120/80.

Не ведаю, як яшчэ патлумачыць людзям, што не трэба дасылаць у часопіс тэксты з чата джыпіці. Можа, у чата спытаць, як ім патлумачыць?

Шукала ілюстрацыю па тэге «булінг». Знайшла гэтую мілую пысу. Калі булінг — то толькі такі.

Перад кінасеансам хлопец укленчыў перад жанчынай з пярсцёнкам. Яна сказала «так». Потым пайшло кіно — «Кабінет доктара Калігары», у якім герой — пацыент псіхіятрычнай лякарні — робіць прапанову ў атачэнні такіх жа гаротнікаў. Але там гераіня адмовіла, бо «каралевы не могуць ісці за поклікам сэрца».

Чал напісаў пост пра тое, як ён збіў іншага чала, пахваліўся, што затое не дасылае дзікпікі, і папрасіў грошай. Цяпер я бачыла ў фэйсбуках усё.

— Што ты глядзіш, каб расслабіцца? Я:

Хайпану на трэндавай тэме і нагадаю, што варшавяне хутка пабачаць, як квітнее вось гэты прыгажун — аморфафалус тытанічны.

У дзяцінстве ў цягніках прадавалі іконы і «Частный детектів». Гэта газета вымушала асцерагацца ліфтаў і аўтаспына. Cёння яе ролю бліскуча выконвае паблік «Новости Варшавы». Махляры, бойкі з мачэтэ, няшчасныя выпадкі, крадзёж элітнага шакалада на раёне Бемова, а таксама халера і пестыцыды ў чарэшні.

Калі пемзу завуць Жан-Луі Давід, ад яе чакаш не толькі мяккіх пятак, але і можа якую сімфонію. Ці хаця б парфуму з ноткамі кіпарысу.

З папярэдняга альбома Vapna мемнай стала для мяне фраза «не маё, не маё», якую можна напяваць у выпадку, калі табе прапануюць не твой кубачак гарбаты. З новага «Amal» напэўна «не хачу, не хачу, не хачу» — пасуе для тых жа абставін.

Тіпічныя урокі жыцця ад дарослых:

Гарызонт планавання: узяць 40 рулонаў туалетнай паперы на акцыі.

Бязлітасны буккросінг. Частка 2.

Парайце, калі ласка, беларускіх падкастаў. Можа, нешта новае з’явілася, а я не ведаю. Сяджу на «Белліце» і «Так склалася гістарычна», а свой крыху падзакінула.

Людзей так непакоіць, што ў іншых людзей былі грошы і сэкс. Лепш бы зарабілі грошай і заняліся сэксам, можа, палягчэла б.

Зрабіла інтэрв’ю з класнай гінекалагіняй, якая паехала на місію ў Кенію. 34mag.net/post/aliaksa...

Ёсць прадукты, якія не створаныя для тых, хто жыве на самоце. Напрыклад, сельдэрэй.

Ніколі не была на «разагрэве», які б сапраўды саграваў. Добра, калі хоць не астуджае.

Бязлітасны буккросінг.

Я з пакалення, якое знаёмілася ў асьцы, тэлефанавала па скайпе, кідала файлы на дыскету і называла выгаранне сіндромам хранічнай стомленасці.

Дзве рэчы, якія ніколі не зразумею: вараная цыбуля і ютуб-ролікі даўжынёй менш за паўгадзіны.

У гульне пра Аладзіна на васьмібітцы быў тур, які я ніяк не магла прайсці. Уратавала толькі кніжка з чыткодамі з бабруйскага рынку. Шкада, што па жыцці такіх кніжак не выдаюць, канешне.

Ехала з таксістам, які «развівае духоўнасць», «страціў жонку праз сатану», «двойчы амаль пайшоў з жыцця», «заўсёды пачуваецца ў стрэсе», «бачыць рэчы, якія не бачаць іншыя». Доўгая была паездачка, а тэлефон паказваў, што 10 хвілін.

Ідуць ён і яна. У яе ў адной руцэ — баскетбольны мяч, у другой — палавінка яго задніцы. Вясна.

Божанька: «Абяры хаця б нешта, што прыносіць грошы». Я: «Пісьмо, падкастынг, камедыя». Божанька: «...»

Таццяна цікавыя рэчы распавяла, канешне 34mag.net/post/tatsian...

Яны: «Еўропа ісламізуецца!» Таксама яны: *пякуць дубайскі куліч*

Калі стараславянскі вучыла не дарма: «правы» — «деснъ» — літоўскае «dešinė». Працягваем: «левы» — «шуий»... А не, дарма вучыла. «Kairė».

Раней людзі проста не слухалі падкасты, а цяпер яны іх не слухаюць і абмяркоўваюць.

Першы ўрок у падручніку літоўскай для рускамоўных: вучым словы «хлопчык», «дзяўчынка», «дом», «кветка», «вока» ..... «вор», «пастух», «улада», «царква», «бог».

Ёсць два крэслы...