Ну вось, таблеткі цяпер дакладна скончыліся. Мне іх выпісалі два месяцы таму, іх мусіла хапіць на паўтара месяца максімум, я мусіў прыйсці зноў месяц таму, чаго я не зрабіў, але каб ураўнаважыць — таблеткі таксама нічога не зрабілі.

Ну і нахуй пайшла добрая раніцы. І нахуй пайшлі планы на дзень. Нахуй пайшоў наогул дзень. Нахуй пайшлі выхадныя. Ажно захацелася назад да стану калі жыцця не існуе і ёсць толькі праца, а пра астатняе думаць ужо наогул не застаецца аніякай магчымасці. Працаваць і не жыць было прасцей.

Гэта ўжо якая ступень загонаў?

Зараз асэнсоўваю. Я не задумваўся, але падавалася, што мае праблемы з няздольнасцю працаваць неяк мінімальна вырашыліся. Не цалкам, зусім трохі, каб быць здольным рабіць проста неабходны мінімум. Гэты месяц даў мне зразумець, што гэта ніхуя не так, і апошні як мінімум амаль год я іх проста пазбягаў.

Мая любімая гульня: мне становіцца хуёва не толькі маральна ці я проста сябе накручваю?

Не ў крыўду лектару, але бляя піздзец як я няздольны слухаць любыя лекцыі. Проста мне піздзец складана не адцягнуцца і не згубіцца. Вось проста не ўмею як бы не спрабаваў. Успомніў, што гэта была адна з прычын не паступаць. За што заўгодна чапляцца абы не засунулі ў ВНУ. Я б там павесіўся нахуй.

Часам узнікае думка нармальна абследавацца каб атрымаць гэтую птушачку ✅ цяпер дакладна афіцыйна я імаверна памру праз праблемы з лёгкімі ім пізда мяне нічога не выратуе

Раптоўна захацелася закінуцца Зынам, пайшоў купіў і з першых нот БЛЯЯЯ ЗАРАЗ ЖА ПАЧНУ ІКАЦЬ Я ЎСПОМНІЎ ЧАМУ ПЕРАСТАЎ СПАЖЫВАЦЬ. Цяпер у мяне дома будзе два ледзь пачатых пачкі.

Ва ўсёй гэтай кучы хуйні, якую трэба зрабіць, якую я не паспяваю рабіць, якая адчуваецца нібы толькі расце, самае крыўднае — асэнсоўваць, што я фактычна не раблю ніхуя, акром як ныю. Абсалютна ніхуя не атрымліваецца.

Падумаў пра тое, што калі раптам так станецца, што я вырашуся на суіцыд, вельмі імаверна, што я буду тым самым чалавекам, пра якога будуць казаць якім ён быў жыццярадасным і нічога не прэдвяшчала.

Шцірліц ніколі не быў так блізкі да правалу

Ну вось, нават пра працу нармальна загнацца не атрымліваецца. Не магу. Узяць сябе ў рукі і зрабіць — проста ўжо не магу. І нават сесці парыдаць ужо не так хочацца. Стаміўся, усё баліць, хочацца спаць, а працу трэба паспець зрабіць за сёння.

Не паспеў на аўтобус на 3 хвіліны, наступны праз 30. Не тое каб вельмі хацелася дамоў, але тэлефон разраджаецца, і няма куды завітаць зарадзіцца і пасядзець.

І нават не сап'юся бо грошай няма на добры крэпкі алкаголь

Сука як жа ўсё зноў вар'юе нахуй

Сітуацыя: вырашыўся я тэлефанаваць у сапорт аднаго міжнароднага сэрвісу, бо чалавек, хто званіў дагэтуль, сказаў, што яму не адказалі па-польску, і што там зараз толькі па-англійску можна. Сабраўся з сіламі, прайшоў праз бота, пачуў пра тое, што каб было хутчэй, яны могуць перанакіраваць...

За месяц на таблетках метылфенідат мне ні разу не дапамог, і я ні разу не адчуў ні якіх-небудзь станоўчых эфектаў, ні нават пабочак. Мне больш дапамагае музыка, чым таблеткі, але нават тая не дапамагае з канцэнтрацыяй, а проста стварае ілюзію таго, што я менш адцягваюся, з-за чаго я менш заганяюся.

Сфармуляваў для сябе страх, які аб'ектыўна можа стаць вельмі актуальным і сапраўдным у не вельмі далёкай будучыні. Страх таго, што хто-небудзь у сям'і памрэ — нехта з дзядуль ці бабуль мо, а я ніяк не адрэагую ці не прыдумаю як адрэагаваць правільна, і гэта як мінімум выкліча шмат пытанняў да мяне.

Я апошнім часам перыядычна жартаваў пра тое, што раніцай мяне матывуюць уставаць болі ў спіне, якія працягваюцца пакуль я ляжу. Дык вось, больш не матывуюць. Аказваецца, галасы ў галаве дастаткова адцягваюць ад фізічнага болю, каб цэлы дзень ляжаць і спакойна сабе заганяцца.

Заліп на пачатку тыдня ў Diablo 3. Панядзелак ноч, далей кожны дзень па паўдні, робячы мінімум іншых спраў. І вось ужо пятніца, і вось зноў за гэты час у мяне накапілася нейкае пачуццё віны, што я ніхуя не раблю; накапіліся справы; і я зноў не магу ўзяць сябе ў рукі, і мне проста маральна хуёва.

Хочацца яго падтрымліваць, супакойваць, даваць піздзюлей за дэпрэсіўныя настроі ды пераконваць, што ўсё будзе добра, але зусім не хочацца верыць у гэта самому...

Нешта вось адчуў яе(

Думаў, самае страшнае, што можа сказаць доктар: не бухаць. Аказалася, страшнее, калі трэба з раніцы снедаць.

Самае сумная трата грошай у Польшчы — працоўнае месца. Я ўсё хацеў рэалізаваць нейкія старыя мары з выёбістым працоўным месцам, патраціў на гэта дахуя грошай, і ў выніку я проста фізічна не здольны гэтым усім карыстацца.

Закіну сюды бо часам бля адчуваю open.spotify.com/track/1Jb7kZ...

Прыснілася што разрыдаўся, прачнуўся, хочацца працягваць, а поваду няма...

Не магу дачакацца як стану варчлівым дзедам які будзе расказваць патомкам, што, вось, у нашы часы ў людзей былі не толькі правы, але яшчэ і свабоды

Апошнія дні зноў стала часта кідаць у стан, калі раптоўна хочацца разрыдацца, і вось ужо гатовы, ледзь трымаюся, і праз некалькі секунд праходзіць, а прычыны не было наогул. Звычайна дапамагала сапраўды прарыдацца нармальна. Але я ўзяў і праябаў момант, бо рандомныя думкі ў галаве адцягвалі.

Паміраць праз крывыя косткі занадта доўга і пакутліва. Хутчэй бы...

Выдаткі перавышаюць даходы. Бліжэйшыя пару месяцаў у нуль не выйду. А там можна будзе ўжо пачынаць адкладаць на тое, каб перажыць наступную зіму. Можна працягваць заганяцца пра фінансавае становішча, я лічу.

Мне таксама хочацца простага чалавечага мець куды ўцякаць ад праблем.

Ябучая раніца. Зноў усё баліць, зноў трэба рабіць ябучую працу, зноў усе тыя ж праблемы. Нахуй я наогул прачынаюся?

Не ведаю, мне проста хочацца чалавека побач. Але мне таксама хочацца ныць, рыдаць і адчуваць сябе бездапаможным, і для гэтага мне патрэбная адзінота.

Ну, сам вінаваты ва ўсіх сваіх праблемах.

А думаць пра тое, куды б я патраціў лішнія грошы, калі б яны былі — гэта каб загнацца, ці каб было да чаго імкнуцца?

Хочацца зламаць сабе палец.

Калі пачаць звяртаць увагу на ўласны стан, можна прыдумаць цікавую гульню: «гэта мяне так плавіць, ці ўсе з гэтым жывуць, а я проста дахуя выёбваюся?».

Перыядычна адчуваю, што не ўпісваюся ў асяроддзе, дзе існую. Тыпу ўсё маё асяроддзе — аб'яднанні людзей па прафесіі ці адукацыі, альбо проста вельмі даўнія вельмі лакальныя сябры. І тыпу мяне з гэтымі людзьмі нічога не звязвае.

Паспрабаваў, дарэчы, гэты ваш Трэдс. Пратрымаўся тры дні. Злавіў бан.

Я маральна рыю сабе магілу апошнія год 6. Мне было ок з гэтым жыць: сядзець сабе ўтульна ў яме пакуль не давядзецца скарыстацца па прызначэнні. Але апошнія пару год адчуваюцца, бы людзі з паверхні спрабуюць расказваць як у іх там усё заябісь, а я так закапаўся, што адзіны шлях — капаць далей. Цяжка.

... і прадчуваючы перамену, ён вылецеў па-за межы шэнгену, кінуўшы ўсё, што ў яго было.

THE FUCK YOU MEAN PRONUNCIATION C1??? Я Ж ТАК КРЫНЖОВА ГУЧУ

На мяне ў твітэры падпісаўся чэл, які малюе country balls порна з ЧЗ Беларуссю.....

Напэўна я проста не заўважыў як ужо выгарэў.

Без твітэра стала настолькі нудна, што давялося навучыцца граць у блэкджэк

Ну бля а чым мне харчаваць сваю залежнасць???

Цэлы дзень галодны, але вароціць ад любой ежы, што я знаходжу ў халадзільніку.

Усё-такі разрыдаўся. Зноў. Як жа я ненавіджу сябе за няздольнасць проста працаваць як усе звычайныя людзі. Асабліва апошнія пару тыдняў, калі я літаральна не магу спаць ноччу і не магу думаць днём, бо хочацца спаць.

Хочацца проста ныць і ніхуя не рабіць, але заябаў усіх і сябе ныць.

У мяне зноў скончыўся ібупрафен, і я здзівіўся таму, што ў нас у доме не існуе абязболу, нібы ўпершыню. Тыпу я не купляю сабе свой абязбол у тым ліку якраз праз тое, што дома яго не існуе.