Ніхуя сабе блядзь відэаплэер у электроне і не ябучы HTML5 <video>. Claude сапраўды стварае цуды.

Праспаўся дапазна каб не прагаладацца цягам дня. Усё яшчэ не надта здольны думаць. Галодны дастаткова, каб гэта мяне перыядычна адцягвала ад і без таго беспаспяховых спробаў сесці працаваць. Але недастаткова, каб гэта было дыскамфортна і былі сілы гатаваць хоць нешта.

Яшчэ і харчуюся хуй паймі як і чым. Нешта зусім хуёва.

Трэба нешта рабіць з рэжымам ябучым, бо я ўсё яшчэ нармальна не прачнуўся і не магу нармальна думаць, а хутка ўжо спаць, а ў мяне праца не робленая. А я нават на аўтсорс ШІ не магу нармальна аддаць, бо нават думку нармальна сфармуляваць не магу, не кажучы пра тое, каб нармальна самому ўнікнуць.

Калі-небудзь я знайду $150 на кніжку. І так сука і не прачытаю нармальна, бо не магу чытаць. Бля.

СУ КА НА ХУЙ Я ЛЕЗУ НЕШТА РАБІЦЬ

А лепш жа і не будзе...

Перыядычна адчуваю сябе занадта бездапаможным. Ажно рыдаць хочацца.

У моманты калі пах кацінай сцаніны пачынае адчувацца мацней за звыклае, хочацца ці то пазабіваць к хуям катоў, ці то разрыдацца ад бездапаможнасці.

Усе такія бля разнабакова развітыя а не айцішнікі ябучыя

Хочацца простага чалавечага быць беспрацоўным, але мець грошы на базавыя патрэбы. Хочацца проста сысці ў дэтокс, прывесці ў парадак жыццё, разабрацца з усімі выгараннямі, знайсці хобі, зразумець, чым мне падабаецца і я здольны займацца, а што — проста стары незакрыты гештальт, на які варта забіць...

План на заўтра

Узяў і раптоўна зніхуя накруціў сябе лох

Думаў што за гэты час канікул паспею прыйсці ў сябе і што-небудзь прадуктыўна зрабіць, але пакуль атрымліваецца так сабе. А застаўся тыдзень. А я ўсё яшчэ не магу нармальна ажыць. БЛЯ.

Магчыма я беспачуццёвая мразота, але не адчуваю нічога з навін пра смерці людзей. Калі б гэта быў знаёмы і блізкі мне чалавек — мабыць (не сустракаўся). Але калі гэта проста навіна пра нейкага вядомага чалавека.. Ну, вось, зараз усе сумуюць з нагоды смерці Мелказёрава, а я магу толькі аджартоўвацца.

Дарэчы, прыняццё такі трошкі дапамагае.

Па-мойму я ніхуя не выводжу. А выглядае так, нібы і не спрабую. І, напэўна, больш і не хачу спрабаваць нават.

Калі думаеш, што няма куды горш, успамінаеш, што экранны час можна глядзець не на адной прыладзе, а складаць з лічбаў на розных прыладах. Цяпер, калі ёсць 16 гадзін агулам Next milestones: - 24 гадзіны агульнага экраннага часу ў суткі - больш за 24 гадзіны агульнага экраннага часу ў суткі

Ад ляжаць і заганяцца да ляжаць і трывожыцца ўсяго адно пытанне што як там праца

Напэўна, мае залежнасці мне перашкаджаюць жыць, але я абсалютна не гатовы змагацца з імі і тым больш прыводзіць сябе да нармальнага стану пасля.

Працягваем накідваць

Пара б змірыцца з тым, што я ніхуя сам не магу, і падумаць нахуй я наогул лезу рабіць хоць нешта акром працы

Па-мойму, я не хачу спаць. Неяк гэта праблемна, напэўна.

у Беларусі — больш за 23 тысячы населеных пунктаў. далёка не заўсёды зразумела, як правільна вымаўляецца і пішацца назва таго ці іншага. і калі шматпакутны Лунінец адораны націскам у Вікіпедыі, то з вёскай на дзясятак дамоў могуць узнікнуць пытанні. час гэта выправіць!

І ўсё-такі каты занадта ахуеўшыя жывёлы.

Нешта задумаўся пра тое, што не ўспрымаю сябе як самастойную адзінку. Шлях ад "вось я сын сваёй маці" да "вось я хлопец свайго хлопца" прайшоў амаль што без нічога паміж. Пікам майго "вось я самастойны я" было калі мяне па імені клікалі забраць заказ у фастфудах.

Хочацца ў ложак і абдымаць мужчыну а не бля трэба працу да раніцы хоць да нейкага стану давесці

ЗАЯБАЛА БЛЯДЗЬ ПА СТАЛАХ ШЛЯЦЦА ЖЫВЁЛІНА

Піздзец нешта мяне так накрыла з-за трывогі што піздзец. Напэўна ўпершыню ажно так.

4:21 — цяжкі час, калі не пажартуеш ні пра 4:20, ні пра 6:21

*адбываецца размова за арыентацыі і гендары* — А ты хто? — А я з коцікам

Мне трэба пачаць карыстацца дэсктопам і нармальна наладзіць мак, але я так не хачу нічога з гэтага, гэта ўсё так складана...

Раптам дзёрнула пачытаць старонку вікіпедыі пра сонны параліч і па-мойму гэта вельмі падобна на тое, што я адчуваю кожны раз, калі сплю днём. Толькі дзе бляха абяцаныя дэманы???

Сумна будзе за жыццё так і не знайсці для сябе нічога, што я добра ўмею. Альбо не знайсці сабе хобі. Наогул не знайсці сябе.

Выкусіце кашатнікі я зноў буду жыць з сабакам у доме

Ужо нават і не спрабую нешта чытаць. Нават не спрабую рабіць выгляд што магу, альбо што спрабую. Проста асэнсоўваю наколькі гэта адпачатку асуджаная на правал справа. Няма сіл нешта спрабаваць. Няма жадання.

Усё вар'юе, хочацца проста схавацца ад усіх.

Нахуй людзі наогул жывуць з катамі? З сабакамі неяк жа нашмат прасцей. Кот можа быць заябісь толькі калі ён жыве на вуліцы і прыходзіць часам паесці.

Зноў блядзь злы нахуй з рандомнай хуйні

Зноў занадта доўга не магу дабрацца да душа.....

За два гады несачэння ў мяне прыйшлі ў норму ўсе мае праколы ў вуху. Калісьці там была задумка што і як уставіць, а зараз неяк і похуй...

Адцягвацца ў гульні не надта дапамагае...

З якіх часоў я вядуся на рандмоныя кухонныя штукі? Я пабачыў вось гэтую хуйню і так захапіўся. А я ж нават не люблю смажаныя яйкі! Цярпець не магу яйкі перыядычна. Гэта ўсё так па-старчаскі нудна і нецікава. Мне не падабаецца. Хочацца расплакацца з гэтай нагоды.

Зноў цяжка змагацца з нежаданнем рабіць хоць што-небудзь...

Звычайна да любой творчасці стаўлюся даволі нейтральна, таму так дзіўна асэнсоўваю калі раптам пранікаюся... Прычым заўсёды не адразу. Ужо заслухаўшы, раптам пачынаю ўспрымаць па-новаму неяк... Дзіўна.

Я калі толькі знаёміўся з яго творчасцю, у мяне на некаторых песнях часам з'яўляліся думкі накшталт "ніхуя гэта што ў яго там у жыцці адбывалася" — а зараз ён спявае гэта як песні на верш бацькі і тыпу а ну тады ўсё зразумела))

Зайздрошчу яго здольнасці столькі спаць. Я не вытрымліваю такое. А мне не хапае такіх здольнасцяў прапускаць дні.

Мне, напэўна, менш за ўсіх ёсць на што скардзіцца, але чамусьці стаў перыядычна заганяцца наконт працы..