İtemediği için G'itmek ister İnsan..

Güceniktir İnsan.. , Bir elma yüzünden, Sürgün edildiği günden beri..

Arıyı sinekten daha çok sever İnsan.. Faydadır, Sevgisini yaratan.. , İşine yarayanı sever çünkü İnsan, Budur onu hayvandan ayıran..

İnsanlar; Susarak anlaşır, Konuşarak uzlaşır.. Sevişerek çoğalır, Semirerek azalır..

Her olayın sonucunu görmeye çalışmak, ondan bir ders çıkartmak; Şempanze atalarımızdan bize kalan bir alışkanlık.. Hani aşsak artık diyorum; Sonucu merak etmeden, fayda gözetmeden, ders çıkartmadan, yargılamadan olayı görmeyi başarsak! Yaşamayı, hayatta kalmaya yeğ tutsak..

İnanç, Psikolojik bir olgudur.. Din, Sosyolojik bir dolgudur.. , Dolgu, Olguyu boğar..

Üniformanın içindeki İnsanın görünmediği zamanlardan, İçindeki yamyamı "görmekten" üniformanın görünmediği zamanlara evrilmişti çağ..

Hep'ten geçtik.. , Bazen'lere razıyız artık..

Ömrün geçmişken yarıyı Kaygılanacak ne var daha.. Kaç Baharın olacak, Kaçı Bahar olacak sana..

Bir Balığa sevdalanmıştı Kelebek.. Bir günlük ama bir ömürlüktü işte.. Biliyordu; Çabucak unutacaktı Balık, Gecenin karanlığı çöktüğünde.. Kanatları gibi naifti yüreği; Acı bırakmadan ardında, Karışacaktı o da, Kendi gecesine..

Herkes anlasaydı diğerini, Kuzu Kurt'a gücenir miydi?

Nedenler ve Sonuçlar; Korkuyu kandırmak için söylenen, Mantıklı Yalanlardır..

Acı tek kişiliktir.. Paylaşılmaz.. , Diğerlerinin hissettiği; Acı kılığına bürünmüş Korkudur..

Ölü seviciler, Ölüdürler..

Acıya, Mağduriyete ve Ağlaklığa değil Dirence, Öfkeye ve İntikam tutkusuna sarılmalıydı muhalifler.. Lakin; Hümanistçe kolay olanı seçtiler..

Memeye saldıran bebek gibi, Herkes yapışmış bir acısına.. , Saklanıyor hayata, ana kucağında..

Korku; En bencil duygudur..

Görsele direniyor cümlelerim, Anlamlar yeniliyor hoşluklara.. , Hoşluklar büyütüyor Boşlukları oysa..

Kim daha kalabalık? Tanrı mı, İnsan mı? Derken sessizlik çıkageldi.. Ve anladık ki İnsanmış.. , Kim daha çok bilinmek istedi? Tanrı mı, İnsan mı? Derken "hiçlik" dile geldi.. Ve anladık ki Tanrıymış..

Yakasında Tarih olmayan bir "Kendi"lik yoktur..

Her şey İstemekle başlar Lakin; Bakmak Görmeye, İşitmek Duymaya, Öğrenmek Bilmeye yetmez ki..

Zambağa siz diyen şairlere aldandınız.. , Oysa Dünya hep bir Kavga yeriydi; Sizler yumuşadınız..

Aidiyetini Bayrak yapıp sallarken, zayıflığını ele verdiyordu eğreti güç gösterisi.. Biz'den Ben'e evrimleşememiş bir şempanze gülümsemesi ve ürkekliği vardı gözlerinde.. Bir ceylan kadar savunmasız ve canı ağzında.. Kaçmasını bilirdi yalnızca..

Bir şeyin varlığı yada yokluğu, Kabiliyetle sınırlıdır.. , Sesi duymuyor olman, Sesin olmadığı anlamına gelmez..

Mantık duvarlarının ardındaki, Sonsuz mümkünler okyanusuna daldım.. Ne dünün yükü Ne yarınların endişesi; Kendimi dalgaların kanatlarına bıraktım.. , Balıklar içinde yine yalnızdım..

Görmezden gelmek kolay.. , Gitmezden geldin mi hiç?

Mantıklı olan; , Doğrun olmak zorunda değil.

Kendi kuyunun Yusuf'u ol, Kendi putunun İbrahim'i.. Kendin düştün kendin çık, Kendinden yaptın kendin yık.. DeiDa.

Ben bir gün Kendimden gittim.. Gidiş o gidiş.. , Bir daha kendime rastlamadım hiç..

Nice büyük Sözler gördüm, Altındaki imza küçücüktü..

Kırıldıkça "sürgün" verir insan..

İnci'nip kırılınca gördük kendimizi..

Türk'üm deyince Faşist, Kürt'üm deyince devrimci oluyorsun.. , Delişik; zamanlar, algılar, insanlar..

Irksal, sınıfsal, İdeolojik ya da inançsal tüm idealar ve savunular; bireysel kurtuluşa ulaşınca insan, Unutulurlar.. Öfkeli ve tutkulu haykırışlar yerini Gülümseyen gözlerle fısıldanan hümanist söylemlere bırakırlar..

Bazen de; Bir korkak yüzünden, Ulaşamazsın Varlık amacına..

Sevmek için sevilmeyi şart koşan ego'dur.. Bir insan, Kelebeğin onu sevip sevmediğini umursamaz..

Yaşama tutunmak mı, 'Hayata zorlanmak' mı bu ? , Şartlar, Varlığı Zorunda kılar.. Bir metazoridir; Hayat ve Ölüm..

Bazı sözler yarın kalır.. Susmak, tamamlanayan andır..

Kendine yolun, Yolcusudur İnsan.. Döner durur kendini; Görür her bir halini.. Kibrini de, Mağrurluğunu da Zalimliğini de, Mazlumluğunu da Korkaklığını da, Cesurluğunu da... Ve anlar İnsan zamanla; Her şeyden vardı onda..

"Çay koyun, yeniden başlayacağız!" dedi biri.. , Gülümseyip, uzaklaştım oradan..

Yolun bittiği yerde, Terk edilmiş tek göz bir haneyim.. Ben bile unuttum; Yerde miyim, Gökte miyim? Ne gelenim olur Ne bilenim; Issızlığa mahkum, Yıkılmaya namzetim..

Anlamak için Öğrenmek, Bilmek içinse Hissetmek gerekir..

Hep kazanıyor olsa da, Bir takımın parçası olman yetmez; Hep yedek kulübesinde oturuyorsan eğer.. , Biz'liğin ötesini de ister İnsan.. Ben, Ben, Ben..

Yalnız Bekleyeni olanın yanar; Kapı önündeki ışığı.. Yalnız, Yolunu kaybetmişler duyar; Sokak lambalarının fısıltısını..

Merhamet; Zalimin Mazlumlara sattığı erdem olmuş.. , Zalim korkusunu yenmiş, Mazlum da acizliğine ödül bulmuş..

Düzeleceğine dair umudunu yitirdiğinde, bir kenara çekilip yıkılmasını bekliyor İnsan işte.. Yıkmaya kıyamadığı emeğini, geçmişini; zamanın ezici dişlilerine bırakıyor tepkisizce.. Ah keşke; balyozu alıp düşüncelerine, bu köhnemiş düzeni yerle bir edebilecek cesareti kuşanabilse..

"Bu kirli dünyaya, Çocuk getirmek istemiyorum.." , demedi Havva..

"Kendine gel!" Diye bağırdı; Öfke dolu bakışlarla aynadaki yüzüne.. , İndirip gözlerini aynadan, Mırıldandı sonra; "Gidecek başka yerinde yok zaten!"

Öğrenmeden Bilenler; Anımsayanlardır...

Emperyalizme Karşı Mücadelenin, İlk ve en önemli Kalesi Dil'dir..