Yalnız Bekleyeni olanın yanar; Kapı önündeki ışığı.. Yalnız, Yolunu kaybetmişler duyar; Sokak lambalarının fısıltısını..

Merhamet; Zalimin Mazlumlara sattığı erdem olmuş.. , Zalim korkusunu yenmiş, Mazlum da acizliğine ödül bulmuş..

Düzeleceğine dair umudunu yitirdiğinde, bir kenara çekilip yıkılmasını bekliyor İnsan işte.. Yıkmaya kıyamadığı emeğini, geçmişini; zamanın ezici dişlilerine bırakıyor tepkisizce.. Ah keşke; balyozu alıp düşüncelerine, bu köhnemiş düzeni yerle bir edebilecek cesareti kuşanabilse..

"Bu kirli dünyaya, Çocuk getirmek istemiyorum.." , demedi Havva..

"Kendine gel!" Diye bağırdı; Öfke dolu bakışlarla aynadaki yüzüne.. , İndirip gözlerini aynadan, Mırıldandı sonra; "Gidecek başka yerinde yok zaten!"

Öğrenmeden Bilenler; Anımsayanlardır...

Emperyalizme Karşı Mücadelenin, İlk ve en önemli Kalesi Dil'dir..

Yoksulluğu aşabilselerdi, Aidiyete ihtiyaç duymayacaklardı.. , Aşmak istemediler..

Demokrasi; Teorinin, Pratiğin yanında bir hiç olduğunu gösterdi..

Bıktım bu Faşist rüzgarlardan.. Ağır bir leş kokusu nefeslerde.. Kan, Kan, Kan kokusu çıldırtıyor dişlerini.. Öylesine Acınası ve Korkaklar ki; Birileri ölsün öldürsün istiyorlar.. Ya zafer Ya mağduriyet; İkisine de öylesine tavlar ki..

Ait olmayana Sahip olunur ancak.. , Ki o da eşyadır..

Piyanonun tuşları gibi Değerler.. Hangi melodiyi duymak istiyorsan o değerlerin üzerinde gezdiriyorsun parmaklarını.. Ve bazen öyle bir an geliyor ki, tüm notalar susuyor.. Derin bir sessizlik kaplıyor yüreğini.. Parmaklarınla kapatıyorsun gözlerini.. Bir kaç damla anlam düşüyor, artık boşluğa..

Psikolojisi bozuk insanlardan oluşmuş bir topluma, Sosyolojik çözümler sunmak çok da mantıklı gelmiyor.. Platon ile başlayan, Felsefenin psikolojiden sosyolojiye kaydırılması ile sürü davranışlarına erdemler yüklenmiş ve İnsan düşünen değil "düşünülmüşü" dayatılan bir canlı haline evrilmiştir..

Aşk'a dair yazmam.. Yazamam.. Susarım.. , Sözcükler öylesine Kirli ki..

Belki de Artık, , Ne Belki kalmıştır, ne de Artık..

Geçmişi; Eylemleri, söylemleri şahit tutmak, Tutarlılık erdeminin göstergesiydi bir zamanlar.. Albümler bunun için vardı.. Düz bir çizgide yol almanın gururu ile övünürdü insanlar.. Dosdoğru bir yaşamın kalıplarıyla yaşadılar..

Kendinden gidenler nereye gider ki? Peki ya, Nasıl bulabilirim ki artık kendimi? Nerede aramalı, neyin içine bakmalı ki? diye söylendi.. , Kendi kendine adam..

Görmediklerine inanmıyorlardı.. Artık, gördüklerine de inanmıyorlar.. , Yapay zeka, Yeni Tanrı olsa gerek..

Zaman, Omuzumda kanatsız bir kuş.. , Filler gibiyim oysa, tâkatsiz..

Varlık olmak yetmedi, Var olmak da istedi İnsan.. , Bunadır Tanrının Öfkesi..

Sabahtan akşama kadar kitap okuyup, hümanizmin bataklığına bulanmış beyin hücreleriyle ;"sevgi, sevgi" diyerek Hz. İsa gibi ortalıkta dolanıp, merhamet erdeminin arkasına gizlemeye çalıştığı korkaklığının görünmeyeceğini zannediyor, "yaşamaktan" saklandığının farkına varamıyordu..

Unutamadıkları tarafından işgal edilmiş, kendinden sürgün mülteci bir ömürdür insan.. Yalnızlığı da, arayışı da ondan..

Ölüm, Hayata ciddiyet katar..

Buz tutmuştu nehir.. , Zaman durmuştu üzerinde..

Ölmeye geldiğimiz bu dünyada, Yaşamaya çalışarak inatlaşıyoruz Tanrıyla.. , Kasanın kazanacağını biliyor olsak da..

Aklı başında sandığın insanların; Kebapçılar ve Gazozcular olarak ikiye ayrılması.. , Komik ötesi bir saçmalık bu..

Katil ve Emperyalist ABD'nin, Venezuela'ya düzenlediği saldırıya karşı kolunu, bacağını ve umudunu Trump'a bağlamış olanlardan çıt çıkmaması da; dile getirilen Halklar mücadelesinin tamamen uydurma ve bir "Türban" bayrağı gibi sallandırıldığının apaçık göstergesidir..

Acıdan ve Mağduriyetten beslenen insanlar, Çaresizlik algısına kurban edilmişlerdir.. , Yumruklarıyla yalnızca dizlerini döverler; Kasaplarını yumruklayacaklarına..

Uzun süre arayan kişi, Aramaya sevdalanır artık.. , Bulunmadıkça..

Onlar da, Kendi ölülerine şehit diyorlar.. , Cennet ilginç bir yer..

İkarus'a kibirli denilen bir çağda, Tutkuyu nasıl anlatabilirsin ki.. , Mantığı yenemeyen, Aşk'ı yaşayamaz ki..

Acıları sömürmek; , Siyasi bir hiç uğruna..

Kurumuştu Elleri yaratmaktan.. Biraz su, Bir de Zeytin ağacı kalmıştı Cennetinde.. Pişmanlığıydı İnsan..

Uçamıyor değilim ki! , Konmayı beceremiyorum sadece..

Sustukça, Eksiliyorum sanıyordum.. Doluyormuşum meğer.. , Taşınca anladım; Kalemimden döküldükçe cümleler..

Oyunun kuralları vardı.. Sevemedim.. , Ben de oynamamayı seçtim..

Demokles'in Kılıcı yoksa Tepede sallanan, Kendini Allah zanneder; Koltukta oturan..

Olmamışsa, Oluşmamıştır..

Göz gördüğünü, Kulak duyduğunu uydurur.. , İnsan diyorum; Uydurukçudur..

İnsan, Netlik arar; Güvenebilmek için.. Lakin tedirgin etmeyeni de umursamaz.. Hep bir telaş, hep bir kaygı ile yaşar.. Huzursuzluktan beslenir Ruh..

Zayıf insanların Sevgisi, Güçlü İnsanların Nefreti vardır..

Zamanın, Belki'lerine yenildik.. , Keşke'ler kaldı kursağımızda..

Hiç bir şeye sahip olmayınca, Hiç bir yere de ait hissetmiyor insan kendini.. Köksüz, rüzgarda savrulan bir kaktüs gibi.. Orası ile burası arasında bir yerlerde, kuşların bile konmaya imtina ettiği ruhu yabani biri.. Acıdan kaçmak değildi derdi.. Kanatmak korkusuydu; Dikenlerinden kurtulamazdı ki!

Duymak istediklerini söyleyecek kadar Hiç değilim.. Alkışı arzulayan gözler, fısıltılarımı duyamayacak kadar körler.. Budur benim İftihar ettiğim Yalnızlığım..

Çünkü, "Kötü" öznel bir yargıdır.. , Her kim ne yapıyorsa, Kendi "İyi"liği için yapar..

Öylesine öyleydi ki her şey; , Neye tutunsan kırılıveriyor, Kime sokulsan kayboluveriyordu..

İşinize yarayana; "İyi" diyorsunuz.. Bir yere varamayız öyle.. , Tabi, Siz bilirsiniz yine de..

Ne eksik ne fazla.. 4 harften ibaretti her şey; Ömür de Ölüm de.. Ne bir eksik ne bir fazla..

Yol öylesine geceydi ki, Sözcükler utandı gürültüsünden.. , Yürüyüp geçtim bu şiirin içinden..