Szyby Twoich oczu Odbijają Pustkę Mury Twoich uszu Nie słyszą Już dźwięków Drzwi Twojego serca Zamknięte Na głucho Tylko Usta szepczą Byłem kiedyś Domem

Pozwól Mi zasnąć Zabierz Niepokój I lęk Okryj Ciepłym Spojrzeniem Otul Miękkim Głosem Odczaruj Noc

Przeklęte lustra Odbiją Twoje Oczy Starannie patrzą Dostrzegą Prawdę Fałsz Błyszczące tafle Wykryją Każdą Winę Zbawienne Lustra Pozwolą Patrzeć W twarz

Gdybym była Bogiem Kazałabym Ludziom Zapomnieć O wojnach Gdybym była Bogiem Dzieci Nie umierałyby W potwornym Cierpieniu Gdybym była Bogiem Żadna Matka Nie płakałaby W rozpaczy Gdybym była Bogiem Wszyscy Wiedzieliby Że trzeba Wybaczać Nie jestem Bogiem

Napisać wiersz Tak o niczym O ścianie Do której Się doszło Napisać wiersz Z bezsilności O lęku O łzach Które płyną Napisać wiersz Chociaż wcale On ciągle Nie staje się Wierszem Napisać wiersz Który milczy I głośno Krzyczy Milczeniem

A jeśli Powiem NIE Czy MÓJ Głos Usłyszy Cały Świat A jeśli Powiem DOŚĆ Czy KTOŚ Przestanie Niszczyć To co Chciał A jeśli Powiem TAK Czy MY Wrócimy Do swych Dawnych Snów A jeśli

Wiara Modlitwa Autorytet Śpiew Wspólnota Zwątpienie Zły dotyk Tajemnica Bezkarność Powrót Zawierzenie Błaganie Śmierć Nikczemność Kłamstwo Milczenie Przerażenie Niewiara

Jeno wyjmij Mi z tych oczu Zapomnieć Krzyk Który W uszach Wciąż Brzmi Zakryj groby płaszczem rzeki Przestać Widzieć I pamiętać Rozpacz Cierpienie Śmierć Zetrzyj z włosów pył bitewny Wybaczyć Sobie Że ten Świat Nadal Trwa Jeno odmień Czas kaleki

Czuć motyle W brzuchu Kiedy świat Wali się Na głowę Łapać Szczęście Chociaż wokół Płynie Tyle łez Chcieć ochronić Miłość W sobie Skoro Ziemia Oszalała To nie wina Nigdy Nie myśl Że to Grzech

Dzieci Urodzą się Nowe nam Ale jak Zapomnieć O tamtych Które Nie doczytały Własnej Bajki Ale jak Nie pamiętać O ich Jasnych Oczach I tym jedynym Uśmiechu Ale jak Przestać Myśleć O przerwanych Na zawsze Marzeniach I snach Za dzień Za dwa Wstanie Świt

Urodzi syna Nakarmi piersią Maścią posmaruje Skaleczone Sutki Rozliczy rachunki Wypełni zeznanie Przywiesi Szafkę W łazience Napisze wiersz Przesadzi paprotkę Upiecze Placek Z wiśniami Kobieta

Ktoś wyważa Drzwi Mojego Domu Kolbą brutalnie Niszczy Wszystko Wokół Zabija dziecko Tulę je W niemej Rozpaczy Rozpina spodnie Czuję ból Gwałconego Ciała Krzyczę głośno O pomoc Sąsiedzi Nie słyszą

Wojna Na ekranie Jest filmem O wojnie Łez Na ekranie Nikt nie może Otrzeć Krew Na ekranie Przestaje Być lepka Śmierć Na ekranie Wciąż bywa Jak fikcja Gaszę ekran Wojna i łzy Krew i śmierć Nie znikają

Słowa I kolejne Uścisk Ręki Uśmiech Jeszcze jeden Groźna Mina Flesze Szum kamery Wspólne Zdjęcie Gdzieś Daleko Ktoś umiera ...

Myślałam Że płaczę Lecz oczy Są suche Próbuję Nie szlochać Ale wokół Cicho Pragnę Się obudzić Noc wciąż jest Koszmarem Smutek Chorej duszy Chcesz uciec Nie umiesz

Mamo bomby Boję się Mamo strzały Przytul mnie Mamo zimny Jest ten schron Mamo gruzy Gdzie nasz dom Mamo zginął Dziś mój tata Mamo ocal Resztę świata

Żyć Patrzeć Jak obok Kwitną Przebiśniegi Czuć Upalne Powietrze Na plaży Zbierać Z ziemi Dojrzałe Kasztany Łapać W dłonie Chłodne Płatki śniegu Żyć Zakryć Blizny Osuszyć Łzy Żyć

Mój świat To obrazek Ułożony Z puzzli Powoli Dokładam Kawałek Po kawałku Człowiek I kolejny Miłość Przyjaźń Dzień i noc Spotkanie A potem Gubią się Części Układanki Jedna Po drugiej Ludzie Znikają Obrazek Staje się Coraz bardziej Dziurawy

Jedna torba Ciepły Sweter Przecież Zimno Jest bielizna Paczka Pieluch Ręcznik Zabierz Jeszcze zdjęcie To ślub Dziadków Wyjmij Z ramki Chleb i wodę Chyba Da nam Dobry Człowiek Całe życie Jest już za Czy wciąż Przed Nami

Nie bój się zasnąć w dolinie snów czekają anioły na zamknięte powieki sypią złoty proszek marzeń zatęsknisz za nim gdy otworzysz oczy

Kolczasty zabójca znowu wali pięściami w bramy mojego życia Zaciskam zęby zastygam w bezruchu Nie dostaniesz już nikogo

Mały chłopiec Bawi się W wojnę Strzela Z drewnianego Patyka Obrywa Ręce i nogi Plastikowym Żołnierzykom Zepsute Wyrzuca Do śmieci Śmieje się do łez Duży chłopiec Bawi się W wojnę Strzela Pociskami Dalekiego Zasięgu Obrywa Ręce i nogi Swoim Żołnierzom Zabitych Chowa W grobie Nie widzi łez

Przewraca Wysokie Drzewa I łamie Gałęzie Zabiera Wielkie Domy I niszczy Ogrody Rozdziela Bliskich Ludzi I plącze Ich słowa Tylko Smutnych Myśli Rozwiać Nie potrafi

Nie bój się Duchów Niczym Anioły Opiekują się Tobą Podnoszą Gdy upadasz Poją Kiedy Pragniesz Płaczą Razem Z tobą Znasz je To ludzie Obok

Orionie Zgaś pochodnię Nie zakłócaj Mroku Plejady Nie migoczcie Niech zapadnie Ciemność Księżycu Zajdź za chmury Pozwól zasnąć Światu

Wiara Że jesteśmy Lepsi Od innych Nadzieja Na to Iż obcy Nie przyjdą Miłość Do swoich Przekonań Uprzedzeń Polska Biblia Uczy Nienawiści

Śmieję się Bez Uśmiechu Cieszę się Bez Radości Świętuję Bez Przekonania Mój Poetycki PTSD

Na moście W Avignon Od dawna Nikt Nie tańczy Nie słychać Nawet Zwykłych Pospiesznych Kroków Błyszcząca Dawniej Poręcz Pokryła się Rdzą Tylko czasem W głuchej Ciszy Słychać Szloch Na moście W Avignon

Nie bój się Wątpić Spojrzysz Uważniej Na świat Zobaczysz Ciemniejsze Strony Na nowo Poznasz Człowieka A jednak Wygrasz Zostaniesz Sam Ze sobą Prawdziwym

Noc Spada Mi Na głowę Moc Staje Się Słabością Koc Nie Chroni Przed chłodem

Stara wariatka Otula głowę Szalem z kaszmiru Idzie po śladach Miejskich gołębi Patrzy wokoło Sprzedaje hojnie Swoje uśmiechy Za czas nadziei Stara wariatka Uważnie zbiera Szczęścia grosiki

W potoku Słów O tym Co bywa Ostateczne O tym Co zmienia Całe życie Brakuje Zwykłego Ludzkiego Milczenia

Jak Być Dobrym Człowiekiem Nie Zabijać W innych Nadziei

A oni szli W rytm Walców Straussa Granych przez Ludzi Ze sztucznym Uśmiechem Na twarzy A oni szli Potykając się O przeszkody W drodze Do nadziei Na nowy Lepszy Los A oni szli Nie wiedząc Że za chwilę Stalowe Drzwi Oddzielą Ich życie Od śmierci Dlaczego szli

Jestem Drabiną Ze złamanymi Szczeblami Sięgałam Ramionami Nieba Byłam Drogą Do szczęścia Kiedy Szczeble Pękały Teraz Sama Patrzę Na rany

Panie Poeto Pani Poetko Milczcie Nie myślcie Że istnieje Coś więcej Niż żucie Zostawcie Słowa Zjadaczom Papki Bo oboje Pójdziecie Do Piekła

Zło Choroba Bezradność Nadzieja Zło Bezradność Lęk Zło Bezradność Lęk Zło Bezradność Lęk Ściana

Nie bój się Miłości Nawet Gdy odejdzie Umrze Zapamiętasz Najpiękniejsze Chwile Jak szczepionka Uodporni cię Przed złym Nigdy Nie zarazisz się Nienawiścią

Człowiek Gatunek Dawno Wymarły Koza Świnia Krowa Kot Pies Papuga Mają Więcej Ludzkich Odruchów

A jeśli Życie To tylko Senne Marzenie A jeśli Miłość Bywa Jedynie Przypadkiem Czy warto Wierzyć W sny Marzenia Przypadki

Palec losu Potrąca Pierwszą Kostkę Domina Nadzieja Miłość Zawód Miłość Szczęście Lęk Śmierć Rozpacz Śmierć Rozpacz Życie Pokora Miłość Nadzieja Niepokój Zostało Kilka Stojących Kostek Domina

Życie Jest tylko Przewodem Pokarmowym Połykasz Pigułki Wymiotujesz Defekujesz Poezja Literatura Wzniosłość To żart

Nie bój się Chłodu W mroźnej Krainie Przytulisz Człowieka Dasz mu Bliskość Ciepło Miłość Lód Stopnieje

Człowieku O ciemnym Głosie I jasnym Spojrzeniu Mężczyzno Spokojnych Gestów I błyskotliwych Myśli Aktorze Wrażliwości Lalki I talencie Hamleta Kurtyna Opadła Ostatnia Owacja Dla Ciebie

Po Dziecko Plecie Radośnie Pom Młodość Ukrywa Słowa Pomi Dorosłość Docenia Zadumę Pomidor Dojrzale Milczę

Nie bój się Słowa Jego Matką Jest myśl Synem Działanie Jak Minerwa Wypada Z głowy Wypowiesz I ocalisz Świat

Pod-chodzę Pod otwarte Okno Pod-noszę Podarte Marzenia Pod-ważam Podrzucane Prawdy Pod-liczam Podkradany Czas

Tak dziś Odchodzi Zamyślony Z zazdrością Patrzy na Ten Nowy Zrobił Co trzeba Teraz czeka Na senny Spokój Dobrych dni

Cisza Jest bezgłosem Wśród dźwięków Bezruch To spokojne Czekanie Jestem Tu i teraz W nadziei Przyszłość Idzie

Świat Zatrzymał się Wpół Obrotu Wokół same Półprawdy Półdźwięki Waham Się Wpół słowa Wpół gestu Zanurzona w Półśnie Czekam