Zabieram cię Ze sobą Wszędzie Szukam Śladów tego Co minęło Boję się Że wszystko Zapomnisz Zgubisz Miejsca czas I znikniesz

Potrafiłeś wymyślić okularowatość okularów kasztanowatość kasztana książkowatość książki Jak odniesiesz się do bólu rozpaczy lęku śmierci Gdzie twoje epoché przemądrzały filozofie

Biegnę Między Kroplami Deszczu Potrząsam Suchymi Kosmykami Włosów Kałuże Wysychają Przed moimi Stopami Patrzę Na ludzi Skulonych Pod parasolem Dlaczego Tylko ja Widzę Słońce

Przytulam cię Mocno Słucham bicia Twojego Serca Czuję ciepło Twoich Dłoni Jestem bezpieczna Jestem spokojna Jestem szczęśliwa Budzi mnie Bolesna cisza Bez ciebie

Komu To powiedzieć Skoro nikt Nie słucha Komu Płakać w rękaw Skoro nikt Go nie da Komu Znów zaufać Skoro nikt Już nie chce Nie wymusisz Chleba Nie przejdzie Przez gardło

Noc ma Twardość Kryształu Kobieta Mówi Za miękko Chłopiec Zapomniał To słowo Dziewczyna Zbyt głośno Się śmieje Bez wzruszeń Depczemy Żółto-niebieskie Płótno Noc ma ZNOWU Twardość Kryształu

Mały okruch Szkła Królowej Śniegu Stalowe Spojrzenie Lodowate Serce Kaja Gorące Dłonie Miękkie Usta Gerdy Z niepokojem Przewracam Kolejne karty Boję się Że tym razem Hans Christian Zmieni zdanie

Ogień Krzyk drzew Łzy traw Jęk ziemi Nie słyszę śpiewu ptaków Dym przysłonił słońce *** Huk Błysk Krzyk Dziecka Łzy Matki Potworna Cisza

Nic na Później Popatrz W oczy Przy śniadaniu Nic na Później Weź za Rękę Przytul chwilę Nic na Później Powiedz Kocham Właśnie teraz Nic na Później Popołudnia Może Nie być

Wpół do Nocy Wpół do Deszczu Wpół do Wiatru Ciągle Jestem Wpół Drogi Zatrzymują Mnie Kamienie Małe Średnie Duże Gdy Dotrę Do końca Księżyc Będzie W pełni

Zasnąć Na długie Godziny Nie czuć Nie krzyczeć Nie płakać Zasnąć Bez końca Bez wspomnień Zniknąć

Od nowa A jeśli twoje Życie ciągle Boli Od nowa Zacząć walkę Gdy zapomnisz Śnić Od nowa Przecież ciało Wcale nie chce Wierzyć Od nowa Wrócić tam Gdzie ciągle Nie chcesz być

Gładzą włosy Przytulają Machają Przyjaźnie Mocno biją Odpychają Zaciskają się W pięść Z nadzieją Chwytam Twoje Dłonie

Stroisz się W nowe Szaty Przemocy Siły Władzy Poddani W lęku Biją brawo Milczą Spuszczają Głowę Tylko ja Naiwne Dziecko Krzyczę Jesteś Nagi

Mały okruch Szkła Królowej Śniegu Stalowe Spojrzenie Lodowate Serce Kaja Gorące Dłonie Miękkie Usta Gerdy Z niepokojem Przewracam Kolejne karty Boję się Że tym razem Hans Christian Zmieni Zdanie

Fale deszczu Uderzają O szklany brzeg Mojej wyspy Echo naśladuje Oddech Śpiącego Piętaszka Szukam drogi Nie umiem być Robinsonem

A ja wierzę Że gwiazdy Mogą Przynieść Szczęście Kiedy Na nie Patrzę Nie płaczę Wielki Wóz Pas Oriona Mała Niedźwiedzica A wśród Nich Twoja Twarz Widzę Ją Tak wyraźnie Wśród tysiąca Innych Gwiazd I czekam I patrzę I śnię

Szklana kula Zmatowiała Dziś nie Pokaże Przyszłości Karty Tarota Oszukują Zabrudzone Fusami kawy Otwieram Szeroko oczy Patrzę na Otwartą dłoń Długa Linia życia Zapowiada Kłopoty

Nie oświetlą Mi drogi W ciemności Nie zmienią Lśnienia W diamenty Zgasną powoli Jedna Po drugiej Do czego Służą Gwiazdy

Bukiet Białych Róż Leży zakurzony Na półce Błękitna Sukienka Schowała się W kącie szafy Na dnie Małej szkatułki Błyszczy Złote kółko Długo I szczęśliwie Aż do

Porcelanowa Baletnica zastygła Z uniesioną Dłonią Nigdy nie Doczekała się Pierrota Stary zegar Zapomniał Wybijać godziny Cicho tyka Śledząc Minutę za minutą Lampa Na biurku Zgasła Noc śledzi Kroki W ciemności

Twarz Na fotografii Jest nieruchoma Oczy Straciły blask Usta Nie powiedzą Już nic Jak przytulić Fotografię

W czasie Deszczu Nie widać Łez W czasie Deszczu Można schylić Głowę W czasie Deszczu Gdy zamkniesz Oczy Znowu nikt Nie zauważy Jak boli Świat

Gdyby Sen nie umiał Śnić Gdyby Lęk nie lękał Się Gdyby Ból nie bolał Tak Gdyby Cisza zniosła Krzyk Świat wciąż Istniałby Jak dziś

Zbliża się Powoli Jeszcze jest Nieśmiały Najpierw Drgają same Kąciki Potem Rozciągają się Usta I już Uśmiech Staje się Szeroki

Gdyby wszystkie Oczy Spojrzały Uważnie Gdyby wszystkie Uszy Chciały słyszeć Głos Gdyby wszystkie Ręce Wzniosły się Wysoko Świat wróciłby Do Ram

Pracowite Mojry Czuwają co noc Przędą Cienkie nici Kloto Pracowicie Ściśle Zwinie przędzę Potem Przetnie ją Okrutna Atropos Początek I koniec To Lachesis Łka

Smutni ludzie Są samotni Smutni ludzie Mają smutne Myśli Serca Smutnych ludzi Biją smutno Nikt Nie lubi Smutnych ludzi Bo uśmiech Smutnych ludzi Też jest smutny

Ona Codziennie Krąży od Okna Do okna Czeka On Z Cyklopem Robi interesy I zabawia się z syrenami Perfidny Odys Naiwna Penelopa

Jestem człowiekiem Porośniętym Nerwami Nawet Jeśli dotkniesz Usłyszysz Krzyk Życie boli Już Wiesz

A gdy Przestaniesz Już być nam Potrzebny Strącimy Szybko Twój cień Z piedestału Zazdrośnie Zatrzemy Cię w swej Niepamięci

Łzy wyschły Nikt ich Nie widział Słowa ucichły Nikt nie Odpowiedział Zamykam się W ciszy Jak głośno Trzeba Milczeć Żeby ktoś Usłyszał

Kiedy On chorował Miałaś walczyć Sama Kiedy Go zabrakło Przeżywałaś Sama Kiedy Dziecko łkało Płakałaś z nim Sama Gdy w końcu Upadłaś Podniosłaś się Sama Kiedy Się uśmiechniesz Otoczą cię Ludzie

Dziś Orfeusz Znów Nie zobaczy Twarzy swojej Eurydyki Zatrzymają go Stalowe drzwi Pilnowane przez Starego Cerbera W popołudniowym Komunikacie Przeczyta 27- Kobieta Hades

Stara wyliczanka Straciła Swoją moc Kotek Przemek I lalka Frania Nie wycierają Łez Pan Pomidorek Przestał rozśmieszać Zastygł Z pluszowym Uśmiechem Ktoś dziecko Skazał na Dorosłość

Bez-wolna Poruszam się Bez-ładnie W bez-dusznym Świecie Bez-troski Czas minął Na zawsze Szukam Bez-piecznej Przystani Codzienna Bez-senność Trwa Bez-ustannie

Wściekła Ariadna Szarpie Swój kłębek Na strzępy Tezeusz Nigdy Nie wyjdzie Z Labiryntu Musi pokochać Swoje Słodkie więzienie

Dwa kiery Trzy trefle I kontra Kolejne Bez atu Przepadło Dziś nie będzie Wielkiego szlema Dziś gramy Robra O życie

Król karo Odszedł Na zawsze Walet trefl Nie dorasta mu Do pięt Dama kier Płacze Co noc Nie pocieszy jej Joker Tylko blotki Chichoczą Po kątach Mają Asa w rękawie

Świat Zatrzymał się Wpół Obrotu Wokół same Półprawdy Półdźwięki Waham Się Wpół słowa Wpół gestu Zanurzona w Półśnie Czekam

Byłaś wtedy Gdy Śmiałam się I gdy Moje łzy Zmieniały się W jezioro Jesteś teraz Kiedy tak Trudno I kiedy świat Się odwrócił Gładzisz Jasne włosy Małego mężczyzny I starej kobiety Sama Ciągle taka Młoda

Wpół do Pełni Otwieram Oczy Biegnę Mleczną Drogą Pozdrawiam Kasjopeję Plotę Warkocz Bereniki Szukam Ciebie Chociaż Wiem że Spotkamy się Dopiero O świcie

Znowu Płonie Sodoma Znowu zabrakło Dziesięciu Sprawiedliwych Nikt nie Ucieka Nikt nie ogląda się Przez ramię Prawy Lot I jego Żona Nie istnieją

Na imię miałeś Opoka Złowiłeś mnie W sieci Swoich słów Byłam głodna Nakarmiłeś mnie Nadzieją Byłam spragniona Napoiłeś mnie Marzeniem A kiedy Kur zapiał Beethovenem Zaparłeś się Mnie

Ktoś Ukradł księżyc Ciemność kłuje w Oczy Cisza rani Uszy Znowu dziś Nie zasnę Do rana

Goniec Przynosi dobre wieści Skoczek Próbuje Ominąć przeszkodę Pionki padają Jeden Po drugim Tylko wieża Stoi Niewzruszona Patrząc na Bezradnego Króla A ja Znowu Dostałam Mata

Homo homini Est Człowiek Wilkiem Homo Lupus Nie obrażajcie Wilków One mają Serca

Ciągle jesteś Ślepa Ale zgubiłaś Wagę Założyłaś Na głowę Kaptur I sądzisz Co się Z tobą Stało Temido

Czuwam Nad twoim Snem Spokojnym Bezpiecznym Zaniesie cię tam Gdzie Zawsze Chciałam być W bezsennej czerni Na oślep Idę Z tobą

Czy jestem Giętką brzozą Bezbronną Na wietrze Czy stoję Twardo Jak dąb Kolumnowy Nawet gdy Stracę liście Zawalczę O nowe Ja brzoza Ja dąb Ja CZŁOWIEK Wciąż żyję