اگر در زندگی‌تون، یه کسی، یه چیزی، یه جایی هست، که بدونین در بدترین موقعیت‌ها میشه بهش تکیه کرد، نوش جونتون و بدونین که خیلی خوشبختین

سلام هم‌رعیتی عزیزم، امروز سهم‌مان از شکوه مملکتی چه بود؟

فردا قراره بریم مهمونی برای اولین بار، من خواستم کیک بپزم، کیک هم خووب میپزم، کنترلگر اعظم اینجاست و باورم نمیشه به شدت کیکم افتضاح شد، انقد بهم ریختم یه دونه دیگه پختم اونم بد شد:/ من مطمئنم نیروی مخربی که در من وجود داره و با کنترلگر اعظم مبارزه میکنه، باعث میشه این اتفاق بیفته

نیاز به یک پاتیل بزرگ سالاد دارم. و هیچ سبزی در خانه نیست:( دست به دامان رستوران‌های زپرتی همین حوالی باید بشم

امشب خیلی به این فکر کردم که آیندگان درباره‌ی این بازه زمانی چی میگن، از ۱۴۰۱ با سرعت 2x همه چیز تغییر کرده، قبلش پیش‌کش. چه چیزها که در این زندگی ندیدیم، واسه همین حس میکنم مسائل زندگی شخصیم که شاید برای یک نفر در اون سمت دنیا سخت‌ترین تروماها رو به همراه داشته باشه، برای امروز من پیش پا افتاده است

اگر از حال من می‌پرسید میهمانی دارم که همه ۲۴ ساعت شبانه‌روزم رو به خود کرده .

خیلی فانتزی این رو دارم که کم غذا بخورم . ولی متاسفانه خندق این کاربر هرگز پر نمی‌شود.

یجوری میگیم تو جنگ ابنکار رو کردیم و این شد و اینا، انگار داریم از یک اتفاقی که تمام شده حرف می زنیم، نه عزیزم هنوز وسط وسطشیم.

اینا رو توی جنگ کاشتم تو یه شهر دیگه و یه خونه دیگه، فکر کنم روز دهم جنگ:) خواهرم اومده خونه ام و محصولات جنگ رو چیده برام اورده.

قصه صبر و صبوری این هفته

امروز در درون خیلی خموده و غمگینم دلم میخواد برم تو یه سیاره دیگه زندگی کنم، از دور دلم برای آدمهام تنگ بشه و غصه بخورم تا اینکه جلوی چشمم باشن و این نزدیکی منجر به رنج و آزار و کنترلگری بشه

دلم برای یه چیزی خیلی تنگ شده، حسابی تیپ زدن و آلاگارسون اساسی :) فردا میخوام یکی از دوستامو ببینم و بعدش هم برم دندونپزشکی، شاید واقعا واسه فردا الاگارسون کنم

این هواپیماهای بدپدر هم از صبح دو هزار بار بالا سر ما ویراژ رفتن معلوم نیست کجا چخبره

دلم میخواد توله های بی مادر حیوانات رو بگیرم بزرگ کنم بدم دست خونواده های جدید. خودم امکان نگهداری حیوان برای بلند مدت رو ندارم

تربچه و ریحان و فلفل قلمی جوونه زدن. تو یک اشتباهی کدو تنبل هم جوونه زده و اتفاقا نشاهای خوبی داره میده ولی محیط رشد مناسبشون رو ندارم. کدو باید تو گلدون گنده باشه و گیاهش رونده است و اینا‌.. حالا ببینم چی پیش میاد همین تولد گیاه برام آرامش بخش ترینه

یه سوال مسخره و کم اهمیت تو ذهنمه، شما بطور میانگین چند کادو در سال دریافت میکنین؟ احساس میکنم من خیلی کم کادو میگیرم:)) بگو یه خودکار بیک کادوپیچش کن بده به من گویی کیهان را به دستم داده ای:))

دوستی رو دیدم امروز که تو مرکز روانشناسی کار میکنه، گفت سه دختر کلاس ششمی، یک ماه تمرین کردن، در یک روز هر کدام در خانه هاشان خودکشی کردن، یکی از دست رفته و دو نفر دیگه زنده موندن، خانواده های بازمانده اومده بودن تراپی، تصورش رو هم نمیتونم کنم که بچه ۱۲ ساله به چی فکر کرده که چنین کرده

برای یک سری آدم معمولی هم داره sms اینترنت پرو میره یعنی حتی کارمند دون پایه‌ی جایی هم نیستن، دانشجو هم نیستن، تا جایی که اطلاع دارم وصل هم نیستن. خانه دار مطلق. خب چرا؟ چگونه؟

چی نجاتم میده؟ هفته ای یک بار کیک بپزم با هزار دردسر رسپی پیدامیکنم و دو سه ساعت در هفته ز غوغای جهان فارغ میشم

از صبح یه گوشه ذهنم تو این قسمت خواب گیر کرده، نه خیلی تجربه فرزند کسی بودن رو دارم چرا که والدینم از دست رفته‌اند زودتر از زمانی که ارتباطی خلق بشه و نه تجربه مادر، همسر کسی بودن رو دارم و بنظر تجربه هم نخواهم کرد، انگار دنیایی ناشناخته ست و من هرگز ازش خبردار نمیشم، زندگی اونجا چه شکلیه واقعا؟

دیشب خواب دیدم با دو دوست مجرد دیگه ام هر سه ازدواج کردیم و بچه داریم و خیلی شاد و موفقیم. تصویر رویایی جالبی بود‌ بعدش یه خواب ترسناک دیدم خیلی عمیق و نشانه‌دار این تناقض به ناخودآگاه و خوابهامون هم رسیده

۹۰۰ گرم گوشت چرخ کرده یک روغن سرخ کردن کوچک غنچه ۶ عدد تخم مرغ یک شیشه رب گوجه فرنگی یک بطری شیر ۳ میلیون می‌نویسم که یادم بماند.

دارم به صورت موازی همه راه‌هایی که برای زندگی بهتر متصور هستم رو میرم، یعنی فرض کن هم واسه کنکور میخونم کم و بیش، هم دنبال مهاجرتم، هم دنبال ایجاد درآمد توسط خودمم هم دنبال پیدا کردن کارم. بزنه بین همه این ها مجبور بشم برم کارمندی مطلق :/

نداشتن اینترنت یک پای من رو فلج رو کرده، به هیچ خبری نمیتونم اعتماد کنم، حتی هیچ کتابی که پس از این چاپ بشه برام قابل اعتماد نیست، چون محل تحقیقی درباره اش نیست. کی می دونه دارن باهامون چکار میکنن

که سلام؟

من هنوز هستم:)

امروز کیک پختم و یه غذای من در آوردی(سیب زمینی آب‌پز رو له کن ته ظرف، پپرونی بچین پنیر پیتزا، توی فر) با لیموناد گازدار خوردم و گیم اف ترونز نگاه کردم و بعد از اون کیک شکلاتی و چای، در حالیکه صدای انفجار میومد و تلفنی با خانواده حرف میزدم که سندی باشه بر زنده بودنم.

خب خانوما چخبر؟ یجوری از این انفجارها نمی‌ترسم که گاهی فکر میکنم مرده‌ام و دوباره زنده شده‌ام

خب دوستان شنیدین که هر چی سنگه مال پای لنگه؟ پای لنگ استعاره از منه. چنان سرمایی خوردم که انگار با هفت دیو سه سر جنگیدم. قراره باقی این بدبختیا رو با سرفه و بدن درد بپیمایم.

طلسم رو شکستم و با روانپزشک حرف زدم. امیدوارم داروها اثر کنه به حالم

از خوابهام؟ جز تماشاگرانی بودم که به تماشای اعدام در ملا عام ایستاده بودن و همزمان همان بودم که به چوبه دار آویخته شده بود.

بین این فاجعه جمعی، این غم بزرگ، این خاک سیاهی که بر سرمان ریخته شده، رابطه عاطفیم به تاریک‌ترین وضعیتی که تا حالا وجودداشته رسیده و همه توانم رو میخوام جمع کنم غبارها رو پاک کنم و همدیگه رو تنگ در آغوش بگیریم.

۵ سال زندان برای هیچ

قدیما وقتی که خیلی حالم خراب میشد، می‌رفتم یه اتاق تو هتل میگرفتم حتی در شهر خودم و شبی رو سپری میکردم به صاف کردن حساب و کتاب با خودم، امشب تو یک سریالی، اتاقی رو دیدم که مطمئنم من در ۱۳ فروردین ۱۴۰۱ در آن شب عجیبی رو سپری کردم:)

امروز یه جوان عزیزمان دادگاه داره، خبرهای خوشی نرسیده، دعا کنین که خبرها اشتباه بوده باشه

روستای چنار همدان؟

این ۲ساعت و ۲۲ دقیقه و ۳۷ ثانیه، مرهم قلبم نشد‌.

امشب خیلی دلم شکست.

نمیدونم خواب بود یا واقعیت. اگر خواب بوده باشه جدا نیاز به روانپزشک و دارو دارم. با صدای انفجار از خواب پریدم، همه جا آرومه، بارون قشنگی داره میاد و خبری جایی نیست. این چندمین شبیست که من مرز خواب و بیداری رو گم میکنم

۸۸ و بعد نداآقاسلطان، چقدر فریاد زدن که ما نبودیم و ما اسلحه نداریم و لباس شخصی چیه و ۱۶ ساله که همون حرف رو تحویل‌ما دادن، هر سال و هربار. هنوز یکی از دردناک‌ترین صداها برای من "ندانترس،ندانترس" هست، شاید اولین مواجهه جدی من با وحشی‌گری

ببخشین ولی من با یه سری از شما عزیزان خارج‌نشین خیلی مشکل دارم، با اینجا به عنوان یک پدیده هیجان‌انگیز رفتار میکنین خصوصا وقتی میاین مهمونی

خب اینکه پهپاد اینا رو زدن و نمیدونم کشتی اونا رو با اسکورت بردن و فلان و فلان، وایسادن تو تنگه به هم قلدری میکنن، از اونور هم میگن چشم هر چی شما بگین قبول و تحویل میدیم، نمیتونم تحلیل کنم چی به چیه :/ پنجره رو باز کردم با صدای بارون شاید بتونم کمی تمرکز کنم

خب خب:) بنظرم که کاملا وقتشه که برنامه دورهمی رو بچینیم:) واسه قدم اول اگر بنظرتون باحال میاد بهم دایرکت پیام بدین، یه گروه تلگرامی درست کنیم:)

کتاب‌صوتی یا پادکست عشق و عاشقی در حد م مودب پور اینا، که روایت نرم و شلی داشته باشه سراغ ندارین؟ مثلا که ظرف میشورم و مسواک میزنم گوش بدم،

خیلی جدی اینجا صدای تیراندازی میاد، این وقت از شلوغی خیابون و این منطقه. هم دیروز و هم امروز هیچ جایی هم خبری منتشر نمیشه که این صدا برای چیست و از کجاست

واقعا دلم میخواد تو خونه‌ دورهمی‌های زنانه بگیرم، زنان هم‌حال و هم‌راه جمع بشیم کتابی بخوانیم حرفی بزنیم فیلمی ببینیم، دوستانم یکی یکی رفته‌اند و من مانده‌ام خیره به راه.

دو سه شبی هست که تهران نیستم، امیدوارم هیچی تکون نخوره تا فردا برگردم ، انگار کن که نگهبان شهرم، خودم بالا سرش باشم و مراقبتش کنم

پست قبلیم رو پاک کردم، نمیخوام این غم رو اینجا، بین کسانی که ندیده دوستشون دارم بیشتر کنم، همه خبرها رو میخونیم و اینجا دوست دارم که کنار هم باشیم

تو قطعی ها، سعی کردم با موبایلم شماره عزیز راه دوری رو بگیرم، چیزی شبیه به خط رو خط اتفاق افتاد، مادر پیری از اون سر خط میگفت : الو... الو...محیا تویی؟ قلبم فشرده شد حتی الان که دوباره یادم اومد. کاش محیا زنگ زده باشه، کاش دل مادر تنگ نباشه.