عمر چیزی شبیهِ زواله. زمان کوچک کوچک چیزهایی رو برای همیشه از انسان میگیره و دست انسان از هراونچه که ممکنه خالی میمونه. هر اونچه که روزی بهش دسترسی داشته. مرگ با ذات انسان طوری عجین شده که بطرز جدایی ناپذیری در تک تک لحظات حضور داره. مثل موجود سیاه پوشی از جنس عدم که یه گوشه صبورانه نشسته.
over 2 years ago