دوستم اولای شلوغی یه توییت کرده بود و زامبی‌ها با برچسب چپی بهش حمله کرده بودن. بهش گفتم از بلوسک در نیا صاف برو توییتر :) اونجا اینجا نیست

معاونت زنان رئیس‌جمهورمو اس‌ام‌اس داده که گواهینامه موتور زنان رو اوکی کرده. یعنی دلم می‌خواد اسنپ بگیرم برم دم خونه‌اش داد بزنم فاک یو فاک یو فاک یو

به نظرم مهمه که نوشته بشه. منم یادم اومد که بگم. پسرداییم ساچمه خورده تو زانوش و داییم که پزشک عمومیه سطحی‌ها رو خارج کرده و گفته به جراح نیاز داره بقیه‌اش. از ترس بیمارستان نرفتن. هنوز افتاده تو خونه و سر کار نمی‌تونه بره. دایی دوستم که متخصص بیهوشیه گفته که تو همین شهر کوچیک ۳۰ تا عمل تخلیه چشم داشته

سه هفته است پول علف خرس رو می‌دم که تو جلسه تراپی تحلیل راننده‌تاکسی‌ای کنیم و هی به هم بگیم تا حد امکان خوبم. اول ترس بعد خشم. همین‌ها رو حس می‌کنم فقط. پوچی و سیاهی دوره‌ام کرده. می‌گم راه دووم آوردن؟ می‌گه اگه بلد بودم خودم بهش عمل می‌کردم.

می‌گم که متاسفم که به افرادی به خاطر دینشون ظلم می‌شه ولی این چیزی از اینکه سر تا پای هر مذهبی کثافته کم نمی‌کنه و دلم می‌سوزه کسی که مذهبی نیست بعد مرگش با آیین مذهبی بدرقه‌اش می‌کنن

دارم بعد یه عمر خندیدن به اینا که می‌گفتن اخبار نمی‌خونن چون پوستشون خراب می‌شه، از اخبار اجتناب می‌کنم( گرچه که چطور مثلا؟ ویدیو پلی می‌شه می‌زنم بعدی) احساس می‌کنم فرو‌می‌پاشم و باید خودم رو بزنم به ندیدن

خواب می‌دیدم دارم کوکی بادومی درست می‌کنم ولی آرد بادوم ندارم. باز خوبه خوابش رو می‌بینم

دارم دق می‌کنم و گریه‌ام بند نمیاد. جلوی این بچه هم نمی‌خوام گریه کنم.

اگر کسی بهم می‌گفت ۴ سال دیگه نیم‌بوت می‌پوشی می‌ری سر کار و بنداش رو صبح تا شب نمی‌بندی باورم نمی‌شد. یا مثلا باورم نمی‌شد موهام رو سشوار نکنم ماه‌ها

امروز فهمیدم که دوزهای مشخصی از کتامین تحت نظر متخصص، می‌تونه بدون نیاز به تکرار مصرف یا مصرف روزانه افسردگی‌های حاد و جواب نده رو به طرز معجزه‌آسایی درمان کنه.

وای عین چی شیرینی می‌خوام و چون نمی‌تونم تصمیم بگیرم چه شیرینی‌ای می‌خوام نمی‌تونم در صدد تامینش بر بیام

دارچین رو به ندرت دوست دارم. مثلا تو تارت سیب دوست ندارم ولی رو سیب خام دوست دارم پودرش رو بپاشم بخورم.

خواب دیدم چند تا پرنده مهاجر که نمی‌دونم چی بودن اومدن تو ایوون خونه نشستن و در رو باز کردم اومدن تو خونه رو سر و کولم ابن‌سیرین‌های تایملاین بگید که قراره پولدار بشم

خاله من در یک اتفاق خیلی تلخ و وحشتناک توی دریای خزر غرق شد و مادرم و خونواده‌اش تقریبا نابود شدن سر این اتفاق. عید بعدیش خونه مادرم جمع بودیم و گفتیم دور هم فیلم ببینیم و فکر می‌کنید چه فیلمی دیدیم؟ درباره الی. همه‌مون منهدم شدیم و زار زدیم از یه جای فیلم به بعد.

بعد مدت‌ها امروز ساعت ۱۱ از رختخواب آمدم بیرون و شب هم ساعت یازده به رختخواب برگشتم. بعد ترم اول خوابگاه و نوزادی بچه، کم‌خواب‌ترین دوره عمرم بود. اونم با پیری و توان کمتر.

بچه‌ها باورم نمیشه، یه دوست که اتفاقا خیلی هم در دوستی خوبه، در پیشنهاد همکاری جواب داده که با زن کار نمی‌کنه. نگفته دوست ندارم با تو کار کنم. نگفته وقت ندارم یا هزاران دلیل موجه دیگه، گفته با زن‌ها کار نمی‌کنم. خودش زنه

ایده‌هام در نود درصد مواقع عملی نیستن واقع‌گرایی=صفر

من و خواهرم در حالیکه به هم می‌گفتیم حوصله معاشرت نداریم ۲ ساعت بدون وقفه حرف زدیم

محصول پاییزمون رو صاف کردیم

من راستش بدبینم و فکر می‌کنم صد‌درصد تبلیغه. یه سریال دیگه هم من دیدم به اسم ترنسپرنت که هی تا آخرش منتظر بودم برینه به دین ولی رسما تبلیغ اسرائیل و یهودیت و وای ما چه کولیم ربای زن داریم و با اقلیت‌های جنسی خوبیم و اسرائیل چقد با فلسطینیا خوبه بود. تو رو خدا کسی دیگه دیده؟

حقیقتا من رو هم :)

یه ویدیو اینستاگرامی بود که محتواش این بود: علت علاقه‌ام به سریالای سریال‌کیلری اینه که می‌بینم مردا یه کار رو تنهایی انجام می‌دن بعدم همه جا رو تمیز می‌کنن و می‌سابن. :) ولی واقعا هولناک بود این و تازه نامرتبم بود. تازه او‌سی‌دی داشت. و فقط کوتاهی پلیس که این همه سال این همه بچه رو کشته.

این دو سه شب این سریال devil in disguise رو دیدیم واقعا زندگی به کامم زهر بود. حتی سر مایند هانتر اینجوری درگیر نبودم. خیلی همه چی تلخه و وحشتناکه. چرا آدم اینطوری می‌شه؟ چرا انقد اینکه قاتل زنجیره‌ای بودن یه الگوی تکراری داره برام هولناکه؟

اُکِ چه تُبری؟

رفتم تو یه مغازه سفال که کارها رو ببینم. فروشنده داشت با یه مشتری درباره سنگ شانسش حرف می‌زد که از کار افتاده. اون یکی هم جواب داد باید بذاری تو آفتاب شارژ شه. همون رو اومدم بیرون

امروز از دو تا زن کار خواستم برای دکون هنوز باز نشده. یکیشون گفت من بچه‌ام ده ماهشه اون یکی گفت یک ساله بچه‌دار شده و نمی‌تونه کار کنه و فعلا همه چی تعطیله. دلم می‌خواست زار بزنم. به جاش آرزوی سلامت خودشون و بچه رو کردم و گفتم امیدوارم همه‌چیز به حالت قبل برگرده و حتی بهتر

دیدید آدما بعضی‌شون تو یه چیزی گیر می‌کنن و همه‌اش راجع بهش حرف می‌زنن و هر چیزی رو بهش ربط میدن؟ مثلا مرگ یه عزیزی یا یه بیماری که دارن یا تخصصشون و… احساس می‌کنم تو زاییدن و حواشیش گیر کردم و نمی‌تونم ازش بیام بیرون. همه‌اش احساس بدی دارم که درباره‌اش حرف برنم و مردم بگن بسه دیگه جمع کن خودتو

گفتم که امروز همه‌اش داشتم به زدن فکر می‌کردم، که خودم یا دیگران رو کتک بزنم. گفت دوز قرصت رو دو یا سه برابر کن این چند روزه

ما واقعا متوهمیم. واقعا تو حبابیم. مثلا خیلی خنده‌داره که فکر می‌کنیم مثلا آغداشلو بایکوت می‌شه و تعجب می‌کنیم که مثلا آرتیست‌های دیگه قربون‌صدقه قدوم مبارکش می‌رن

این شراب هم‌ زدن آخرین کاریه که تو دنیا دلم می‌خواد بکنم. کی اینا می‌رن ما بریم سر کوچه شرابمون رو بخریم؟ اه.

می‌دونم که خونه کسی می‌ره آدم تا ازش نظر نپرسیدن نباید درباره چیدمان نظر بده. بلدم. ولی نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم وقتی می‌بینم با چند تا جابه‌جایی همه چی بهتر میشه. خونه قشنگ، وسیله‌ها قشنگ، خب میز ناهارخوری رو از کنار دیوار بذاریم وسط دیگه. تا یه قدمی هل دادن میز رفتم و هی به خودم گفتم غلط اضافه نکن.

اینو که اغلب قبول داریم که اوناییمون که از ایران رفتن و زیاد ارتباطی ندارن تصورشون از روزمره تو مملکت مخدوش می‌شه؟ حالا مثلا جزئیات جالبیش به چشمم میاد که مثلا یه سلبریتی‌ای که زمان حضور اونا محبوب بوده و الان از سکه افتاده یا حتی منفور شده، برای اونا همون‌جوری مونده.

امروز با ف درباره این حرف می‌زدیم که چقدر همه‌مون تو این دو سه سال تو سن خر پیر استایل موهامون رو پیدا کردیم و دیگه گوله نمی‌کنیم با کش ببندیم چون زیر روسری هیچ گه دیگه‌ای نمی‌شه خورد

بعد قرنی دوستام رو دیدم و بخش بزرگی از مکالمات درباره پی‌پی کردن بچه بود متاسفم دوست عزیز. همچنین برای خودم.

بچه نصفه‌شب میاد می‌خزه تو تخت ما. من که بی‌خواب می‌شم به درک ولی دو بار در ماه گذشته غلطیده افتاده پایین که خیلی ترسونده من رو. نمی‌دونم چکار کنم از سرش بیفته.

چه‌جوریه که بعضیا آموزش‌ناپذیرن؟

اون سردرد ریمل هست؟ من الان سردرد کرم‌مو گرفتم

مامانم یه ویدیو برام فرستاده که کاورش هست به خودت سیلی بزن پلی نکردمش آخه مادر من

نه تنها زندگی فرد فرد آدمیزاد به چس بنده بلکه کل حیات و هستی و تمدن بشری همه به چس بند و به گوز پیونده. هشتگ بدیهیات

در اتاق به حیاط رو باز کردم و خوابیدم. هوا خیلی مطبوعه. کولرم که از سفر برگشتیم دیگه روشن نکردم. کاش تافت بزنیم.

بچه‌ها دارم یه کاری شروع می‌کنم که احساس می‌کنم مثل خر توش می‌مونم.

آیا اگر من هم روزی روزگاری اگر شاید دوباره دارای شکم تخت شوم، به نافم نگین آویزان خواهم کرد؟ نمی‌دانم. هیچکس نمی‌داند.

سه چارماهگی بچه شروع کردم به باشگاه رفتن چون احساس می‌کردم هیچ ماهیچه‌ای دیگه تو بدنم ندارم و حتی نمی‌تونستم بدون گرفتن جایی از جا پاشم. احساس تنهایی و ایزوله بودن هم می‌کردم و دوست داشتم برم جایی که آدم هست. رفتم باشگاه نزدیک خونه و امیدوار بودم آشنا ببینم چون حوصله آشنا شدن نداشتم از قضا دیدم که یکی

عکس یه دختری از فامیل رو دیدم که پارسال قبل زایمان دیده بودمش و اصلا تشخیصش ندادم. واقعا حاملگی فرایندی به قصد مرگ بدن میزبانه. و زائوی خوشحال هم وجود نداره.

همه چی تو زندگیم منوط به یه چیز دیگه است که اون چیز دیگه قراره کونم رو پاره کنه. من می‌خوام برم تو غار

همه‌اش فکر می‌کنم که مردان و زنان نسل‌های قبل که سواد نداشتن آیا هر دو به یه اندازه محروم بودن؟ و معلومه که نه. مردان بالاخره به جایی از دنیای بیرون وصل بودن. بازار می‌رفتن، سفر، کار و یاد می‌گرفتن. زنان چی؟ محبوس خونه. پدربزرگم هم مثل همسرش بی‌سواد بود ولی بهش می‌گفتن قاضی

مادربزرگم از وقتی یادمه تا زمان مرگش کتاب‌های فارسی دبستان رو داشت و به هر کدوم نوه‌هاش می‌رسید اصرار می‌کرد بهش یاد بدن. کلی حافظ حفظ بود و از رو قرآن می‌خوند. شکل کلمات رو حفظ بود. حتی کلاس سوادآموزی نرفت چون زشت بود زن بره مدرسه. در کهنسالی هنوز باهوش بود و واقعا حیف. حیف از زندگی‌ای که ازش محروم شد.

من همیشه توجهم به این جلب می‌شه که بازیگرهای خفن انگلیسی دنبال زیبایی پرفکت نیستن. یعنی مثلا برعکس امریکایی‌ها دندوناشون طبیعیه حتی اگه به اصطلاح نقصی داره

من نمی‌دونستم آدم مضطربی‌ام. تا اینکه دچار پنیک‌دیس‌اوردر شدم و فهمیدم اضطرابم رو انکار می‌کردم. دارو خوردم و یک چیزهایی که اصلا نمی‌دونستم به اضطرابم وصله، شفا یافت. از جمله ترس از حیوونا. گربه یا سگ می‌دیدم گریه‌ام می‌گرفت. الان باهاشون دوستم. ادامه فهرست: ترس از آسانسور شیشه‌ای، ساختمون مرتفع، رانندگی و…

یه دقیقه اومدم آسمان آبی کلی چیز یاد گرفتم. یه فیلمی هست به نام آواز بوقلمون که دوستام خوششون اومده لابد منم خوشم خواهد اومد، یه کفشی تو خارج هست به نام وسی که ضدآبه، کروسان وگان داریم تو خارج و پینک‌واشینگ یعنی از حقوق دگرباشان سواستفاده کنی مچکرم بای